Μέσα στο 2009 είχαμε προγραμματίσει δύο ταξίδια στο εξωτερικό. Για λόγους ανωτέρας βίας, αναβλήθηκαν και τα δύο. Για να μη μας μείνει απωθημένο λοιπόν, είπαμε να κανονίσουμε ένα τρίτο και τελευταίο ταξίδι για το 2009.
Έτσι, κανονίσαμε ένα ταξιδάκι για το Άμστερνταμ για τα μέσα Νοέμβρη. Αυτή τη φορά ευτυχώς δεν βρέθηκε κάτι που να μας εμποδίσει (δηλαδή, παραλίγο να βρεθεί και πάλι εμπόδιο, αλλά το ξεπεράσαμε)!
Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 13 Νοεμβρίου, μέσα στα μαύρα χαράματα για να πάμε στον Ελ. Βενιζέλο, κι από εκεί, με την Alitalia και με ενδιάμεσο προορισμό τη Ρώμη να φτάσουμε στο Άμστερνταμ.
Παρένθεση: Συνήθως, όταν προγραμματίζουμε ταξίδι στο εξωτερικό, το κάνουμε αρκετούς μήνες νωρίτερα έτσι ώστε να πετυχαίνουμε καλές τιμές σε εισιτήρια & ξενοδοχεία. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε το ψάξιμο περίπου ένα μήνα πριν το ταξίδι κι έτσι οι επιλογές μας ήταν πιο περιορισμένες. Έτσι, για την πτήση, καταλήξαμε στην Alitalia με ενδιάμεση στάση στη Ρώμη. Αυτό είχε το μειονέκτημα πως η αναχώρηση από την Αθήνα έπρεπε να γίνει πολύ νωρίς το πρωί και αντίστοιχα η άφιξη μας μετά το τέλος του ταξιδιού πολύ αργά το βράδυ. Ήταν όμως η πιο οικονομική λύση τη δεδομένη χρονική στιγμή κι έτσι την προτιμήσαμε.
Στον προορισμό μας, το αεροδρόμιο του Shiphol, αρχικά, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το μέγεθος. Για να φτάσουμε στο terminal μετά την προσγείωση μας, το Airbus της Alitalia χρειάστηκε 15 λεπτά τροχοδρόμησης! Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση από τους διαδρόμους από/προσγείωσης ως τα terminal στάθμευσης των αεροπλάνων!
Από εκεί, με μια διαδρομή 15 λεπτών με το τρένο φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ (Centraal Station), στο κέντρο του λιμανιού.
Εκεί, το πρώτο πράγμα που κάναμε, ως «ψαγμένοι» ταξιδιώτες ήταν να βρούμε το τοπικό γραφείο τουρισμού και να προμηθευτούμε μια κάρτα «I amsterdam Card» για τον καθένα μας.
Η «I amsterdam Card» περιλαμβάνει ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου στις δημόσιες συγκοινωνίες (Τραμ, λεωφορεία, μετρό), ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου σε 30 μουσεία, έκπτωση 20-25% σε άλλα μουσεία, εκθέσεις, αξιοθέατα και εστιατόρια και τέλος, μια δωρεάν βόλτα με πλοιάριο στα κανάλια.
Το κόστος αγοράς της κάρτας είναι ανάλογο με τη διάρκεια της: Για 24 ώρες κοστίζει 38 ευρώ, για 28 ώρες κοστίζει 48 ευρώ και για 72 ώρες 58 ευρώ.
Αν σκεφτεί κανείς πως στα περισσότερα μουσεία η είσοδος κοστίζει τουλάχιστον 20 ευρώ και πως το απλό εισιτήριο μιας ώρας στα ΜΜΜ του Άμστερνταμ κοστίζει 2,6 ευρώ(!), η καρτούλα συμφέρει τρομερά!
Έχοντας συμβουλευτεί από πριν το site της υπηρεσίας μεταφορών 9292.nl, είχαμε βρει ποιο τραμ περνούσε κοντά από το ξενοδοχείο μας κι έτσι ξεκινήσαμε για εκεί.
Σε ότι αφορά το ξενοδοχείο, μετά από λίγο ψάξιμο στο tripadvisor, είχαμε καταλήξει στο Hotel ibis Amsterdam City Stopera. Αυτό βρίσκεται λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης – περίπου 15-20 λεπτά περπάτημα – αλλά αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Η πλειοψηφία των κτηρίων στο κέντρο της πόλης είναι παλιά και παραδοσιακά. Αυτό, στο Άμστερνταμ σημαίνει πως είναι μακρόστενα, πολυόροφα και με μικρά δωμάτια.
Αντίθετα, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα σχετικά νέο, μοντέρνο κτήριο. Τα δωμάτια του είναι πολύ προσεγμένα, με μοντέρνα σχεδίαση και καθαρά. Κάποια από αυτά έχουν θέα στο δρόμο, άλλα προς στην εσωτερική αυλή και άλλα προς το διπλανό κανάλι. Κλείνοντας το δωμάτιο στο booking.com, ζήτησα να έχει θέα προς το κανάλι και προτείνω , αν πάτε, να κάνετε το ίδιο. Η θέα δεν είναι τόσο τρομερή αλλά σίγουρα καλύτερη από το δρόμο. Το ξενοδοχείο είναι κατηγορίας 2 αστέρων αλλά στην πράξη ήταν καλύτερο από πολλά 3-άστερα ή 4-στερα που έχουμε δοκιμάσει κατά καιρούς.
Απέχει 5 λεπτά με τα πόδια από τη στάση Τραμ/Μετρό Waterlooplein, ενώ στα μισά αυτής της διαδρομής υπάρχει supermarket, πράγμα που μας βόλεψε πολύ για την προμήθεια εμφιαλωμένου νερού (και περιστασιακά, σνακ).
Σε ό,τι αφορά τα ΜΜΜ, αξίζει ν’ αναφερθώ στα Τραμ: Το δίκτυο τους είναι τεράστιο και καλύπτει όλη το κέντρο της πόλης και τα περίχωρα. Με το εισιτήριο ελευθέρας του I Amsterdam Card και ένα οδηγό / χάρτη που να περιέχει και τις στάσεις του Τραμ, μπορείς να πας σχεδόν σε κάθε γωνιά της πόλης και να δεις όλα τα αξιοθέατα! Είναι ό,τι πρέπει για τον τουρίστα! Αντίθετα, το δίκτυο του Μετρό βολεύει μόνο αν κάποιος θέλει να πάει πιο έξω, προς τα προάστια. Στο κέντρο της πόλης οι σταθμοί είναι ελάχιστοι.
Αρκετά με τα πρακτικά του ταξιδιού όμως. Ας περάσουμε όμως στο «τουριστικό» κομμάτι.
Μου έκαναν τρομερή εντύπωση τα ποδήλατα. Μιλάμε για ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. Ποδήλατα απλά, με ταχύτητες, με 2 ρόδες, με 3, ποδήλατα με ειδικά καθισματάκια για παιδιά πίσω από τη σέλα ή/και πάνω στο τιμόνι, ποδήλατα με μεγάλο καλάθι μπροστά από το τιμόνι, τόσο μεγάλο που να μεταφέρουν εκεί 2-3 παιδιά(!) ή ένα κοντραμπάσο! Διάβασα κάπου πως πρέπει να κυκλοφορούν πάνω από 500.000 ποδήλατα στο Άμστερνταμ (και πως κάθε χρόνο κλέβονται πάνω από 50.000 από αυτά)!
Ποδηλατόδρομοι υπάρχουν παντού, σε κάθε δρόμο (μεγάλο, μικρό, λεωφόρο, σοκάκι) ενώ όλη η πόλη είναι επίπεδη χωρίς λόφους, ανηφόρες ή κατηφόρες. Οι ντόπιοι εκμεταλλεύονται τις συνθήκες αυτές στο έπακρο και κυκλοφορούν κατά κόρον με ποδήλατο. Μιλάμε για τόσα πολλά ποδήλατα που, ως πεζός, πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Στο μεταξύ, οι ποδηλάτες ξέρουν πως έχουν απόλυτη προτεραιότητα και το εκμεταλλεύονται! Πραγματικά, ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει!
Όσο ήμασταν εκεί, κάθε μέρα έβρεχε από τις 11 μέχρι τις 1 το μεσημέρι! Όμως, μόνο οι τουρίστες φαινόταν να το προσέχουν. Δύσκολα έβλεπες ντόπιο με αδιάβροχη κουκούλα ή ομπρέλα. Συνέχιζαν να κινούνται, πεζοί ή με ποδήλατο μέσα στη βροχή σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Κάτι ακόμα που μας έκανε εντύπωση για τους Ολλανδούς στο Άμστερνταμ ήταν οι καλοί τους τρόποι. Όλοι φαίνονταν να ξέρουν άπταιστα αγγλικά και να είναι πρόθυμοι να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση ή απορία μας.
Αυτό το είδαμε από την πρώτη μέρα κι όλας. Πηγαίνοντας να βρούμε το ξενοδοχείο, μπερδέψαμε την οδό Rapenburgerstraat με την Valkenburgerstraat (γιατί άραγε; Αφού είναι τόσο εύκολα ονόματα και τα δύο και δεν μοιάζουν καθόλου). Ένας διερχόμενος 50-ρης ποδηλάτης, αφού μας είδε να κοιτάμε γύρω μας με απορία (“μα καλά, κάπου εδώ υποτίθεται πως είναι το ξενοδοχείο”), προσφέρθηκε να μας δείξει το σωστό δρόμο, σε άψογα αγγλικά.
Το Άμστερνταμ είναι μια πανέμορφη πόλη. Είναι γεμάτο από παλιά κτήρια, πολύχρωμο και με άπειρα κανάλια. Η πόλη σφύζει από ζωή, ακόμα και σε μη τουριστική περίοδο, όπως αυτή που το επισκεφτήκαμε εμείς. Είναι άλλωστε ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στην Ευρώπη, με πάνω από 3.5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.
Η πόλη έχει χτιστεί πάνω στις εκβολές του ποταμού Amstel (ναι, όπως η γνωστή μπύρα), και από εκεί βγαίνει και το όνομα της που αρχικά ήταν Amstellerdam (το φράγμα του ποταμού Άμστελ). Ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα σαν ψαροχώρι. Άρχισε να γνωρίζει μεγάλη εμπορική ανάπτυξη από περίπου τον 14ο αιώνα και μετά. Τα σχεδόν άπειρα κανάλια της, δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την σταδιακή επέκταση της πόλης. Διευκόλυναν σημαντικά το εμπόριο, μιας και ήταν πολύ πιο εύκολο να μεταφέρονται τα αγαθά με φορτηγίδες και πλοιάρια στο νερό παρά με άμαξες στην στεριά.
Τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο της πόλης έχουν διατηρήσει την αρχιτεκτονική του 16ου -17ου αιώνα: πολύ στενά (ο φόρος υπολογιζόταν μα βάση το μήκος της πρόσοψης του κτηρίου) αλλά με μεγάλο βάθος και ύψος 3-4 ορόφων. Μιας και οι εσωτερικές σκάλες είναι στενές και απότομες, η μεταφορά επίπλων και εμπορευμάτων γίνεται (ναι γίνεται ακόμα) με τη βοήθεια σχοινιών που κρέμονται από γάντζους που προεξέχουν από το κέντρο της κορυφής της πρόσοψης. Για τον ίδιο λόγο, η πρόσοψη των κτηρίων έχει ελαφριά κλίση προς τα έξω, ώστε να μην χτυπούν στους τοίχους τα αντικείμενα κατά τη μεταφορά τους.
Μιας και τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο είναι διατηρητέα, χτίζονται ελάχιστα έως καθόλου νέες κατοικίες. Φυσικά, το κόστος ενοικίασης ή αγοράς κατοικίας είναι πολύ μεγάλο. Κάποιοι το έλυσαν εν μέρει με την μετατροπή σε κατοικίες των φορτηγίδων που βρίσκονται αραγμένες στα κανάλια αν και τα τελευταία χρόνια ο δήμος έχει πάψει να δίνει άδειες για τέτοια χρήση.
Με τη βοήθεια του Τραμ, αλλά και με πολύ περπάτημα, γυρίσαμε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Είδαμε εκπληκτικά μουσεία (Van Gogh Museum, Rijksmuseum, Rembrand House Museum, Hermitage κλπ). Παραλείψαμε το σπίτι της Άννας Φρανκ και το μουσείο της Μαντάμ Τυσσώ γιατί οι ουρές έξω από αυτά ξεπερνούσαν τα 500 μέτρα!
Όσα δεν είδαμε περπατώντας, τα είδαμε κατά την ωριαία ξενάγηση με πλοιάριο που κάναμε στα κανάλια (περιλαμβάνεται στην τιμή του I Amsterdam Card). Είδαμε το λιμάνι και την ξύλινη γαλέρα που είναι αγκυροβολημένη σε αυτό, είδαμε τα σπίτια/φορτηγήδες, είδαμε κύκνους και πάπιες να κολυμπούν αμέριμνα στα κατάμαυρα νερά και γειτονιές στα δυτικά της πόλης που δεν επισκεφτήκαμε πεζή.
Την Κυριακή στις 15 Νοεμβρίου πέσαμε πάνω στη μεγάλη παρέλαση της άφιξης του Sinterklaas (Αγίος Νικόλαος – ο αντίστοιχος Άη Βασίλης). Σύμφωνα με την παράδοση, στις 15 Νοεμβρίου φτάνει με το πλοίο του από την Ισπανία και παρελαύνει διασχίζοντας το κέντρο της πόλης πάνω στο άσπρο άλογο του, ενώ οι μαύροι βοηθοί του μοιράζουν γλυκά στους παρευρισκόμενους.
Ο Sinterklaas έρχεται στις 15 Νοεμβρίου για να προετοιμαστεί για τη μεγάλη γιορτή του Sinterklaasavond στις 5 Δεκεμβρίου, οπότε και θα γεμίσει τα παπούτσια των «καλών» παιδιών με δώρα και γλυκά.
Απ’ ότι φαίνεται, στην Ολλανδία τα παιδιά παίρνουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους νωρίτερα από εμάς!
Άλλα αξιοθέατα:
Το Άμστερνταμ φημίζεται για τα «Coffee» Shops του. Το «coffee» μπαίνει σε εισαγωγικά γιατί μόνο καφέ δε σερβίρουν. Αντίθετα η σπεσιαλιτέ τους είναι οι μπάφοι, τα τσιγαρλίκια και τα κέικ με «περίεργα» μανιτάρια. Είναι γνωστή η απέχθεια μου για το κάπνισμα, οπότε αποφύγαμε επιμελώς να μπούμε σε κάποιο από αυτά.
Περάσαμε όμως μια βόλτα από τη «Red Light District». Είναι μια γειτονιά στο παλιό μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, το De Wallen, περιμετρικά της παλαιάς εκκλησίας Oude Kerk. Είναι η γνωστή γειτονιά με τις πόρνες στις “βιτρίνες”. Περνάς, βλέπεις την «πραμάτεια» και διαλέγεις σε ποια πόρτα θα μπεις.
Για κακή μας τύχη ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από το βόρειο τμήμα της εκκλησίας και οι «κοπέλες» στις βιτρίνες ήταν όλες τους χοντρές και άσχημες (μάλιστα μια μας κοιτούσε ανέμελα ενώ έτρωγε… σούπα από ένα πλαστικό μπωλ). Σκέτη αηδία! Ευτυχώς η… ποιότητα ανέβηκε κατακόρυφα μετά τις πρώτες 10 βιτρίνες.
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η γειτονιά δεν άρεσε και πολύ στην Αναστασία κι έτσι περάσαμε από εκεί κάπως βιαστικά και δεν μπόρεσα να απολαύσω επαρκώς το θέαμα.
Παραδίπλα, βρήκαμε μια περίεργη αλλά άκρως διασκεδαστική βιτρίνα.
Λίγο πιο κάτω συναντήσαμε την κινέζικη συνοικία της πόλης. Είναι γεμάτη κινέζικα εστιατόρια με καλές τιμές και το Βουδιστικό ναό να δεσπόζει στο κέντρο της.
Ακόμα πιο κάτω, συναντήσαμε την κεντρική πλατεία, την Dam Square. Στο κέντρο της έχει ένα τεράστιο φαλό οβελίσκο, μνημείο για τους πεσόντες του Β’ Π.Π. ενώ απέναντί του το βασιλικό παλάτι.
Δεν μπορώ να πω πως ξετρελαθήκαμε με την πλατεία. Περισσότερο ενθουσιαστήκαμε με τους δύο δρόμους που ξεκινούσαν πίσω από το παλάτι: την Raadhuisstraat και την Nieuwezijds Voorburgwal. Φανταστείτε τον πεζόδρομο της Ερμού, το γεμάτο με εμπορικά καταστήματα, σε περίοδο Χριστουγέννων. ΟΚ; Τώρα, πολλαπλασιάστε επί είκοσι! Γινόταν χαμός! Οι τιμές δυστυχώς κυμαίνονταν στα ίδια επίπεδα με την Ελλάδα, η ποικιλία όμως ήταν τρελή! Και φαντάσου πως το λέω εγώ που βγάζω σπυράκια όταν βγαίνουμε για shopping και διαρκεί πάνω από 20 λεπτά. Βρήκαμε και πήραμε μερικά εκπληκτικά φορέματα (για την Αναστασία) και μπλουζάκια (και για τους δυό μας).
Τέλος, επισκεφτήκαμε την αγορά των λουλουδιών και πήραμε βολβούς τουλίπας για το σπίτι και για δώρα. Είχαν και σπόρους ινδικής κάνναβης αλλά δεν θεωρήσαμε απαραίτητο να προμηθευτούμε.
Παρατηρήσατε πως δεν έγραψα τίποτε για τη νυχτερινή ζωή στο Άμστερνταμ, ούτε και για τα εστιατόρια του. Ο λόγος είναι πως… δεν είδαμε κανένα από τα δύο!
Κάθε απόγευμα, αφού γυρίζαμε ξεθεωμένοι μετά τις 5-6 στο ξενοδοχείο, κάναμε ένα ζεστό ντους και ξαπλώναμε λίγο να χαλαρώσουμε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι για τη βραδινή έξοδο. Και τις 4 μέρες όμως, ο σύντομος αυτός απογευματινός υπνάκος κατέληξε να κρατήσει μέχρι τις 2 με 3 το πρωί, παρά τις όποιες προσπάθειες μας. Έτσι, το σχέδιο Amsterdam by night έμεινε μόνο στα χαρτιά.
Το τελευταίο «αξιοθέατο» που επισκεφτήκαμε ήταν το ζαχαροπλαστείο de taart van m’n tante (μετάφραση: «τα γλυκά της θείτσας μου»). Το ξετρύπωσε η Αναστασία (φημισμένη γλυκατζού) κάπου στο internet και έπρεπε οπωσδήποτε να την πάω να δοκιμάσει τα γλυκά του. Επειδή κι εγώ είμαι λιγάκι «τραβάτε με κι ας κλαίω», δεν της χάλασα χατίρι. Για μια ακόμα φορά, δεν με απογοήτευσε. Τα γλυκά ήταν άπαιχτα!
Κατά τα άλλα, οι διατροφικές συνήθειες των Ολλανδών μας φάνηκαν μάλλον περίεργες. Μας φάνηκαν πολύ παράξενοι οι αυτόματοι πωλητές… χάμπουργκερ καθώς και το αγαπημένο τους πρόχειρο φαγητό: πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα.
Μια τελευταία δόση γλύκας πήραμε στο αεροδρόμιο, στο Café Chocolat. Αν είστε φίλοι της σοκολάτας, μην παραλείψετε να το επισκεφτείτε!
Αυτά τα λίγα λοιπόν από το Άμστερνταμ! Περάσαμε πολύ ωραία και άξιζε τον κόπο (πολλά ποδήλατα βρε παιδί μου όμως)!
Δείτε ακόμα:
