Σήμερα το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά, δύο αυτοκίνητα αποφάσισαν ν’ “αγαπήσουν” το δικό μου.
Εκεί που ήμουν σταματημένος μαζί με πολλά άλλα αυτοκίνητα στο φανάρι, ήρθε μια μια κοπελιά με ένα Opel Astra και με χτύπησε από πίσω. Σαν να μην έφτανε αυτό, εξ’ αιτίας της δύναμης του χτυπήματος, το δικό μου αυτοκίνητο τσούλησε και χτύπησε το μπροστινό.
Ούτε το μπροστινό, ούτε το πίσω αυτοκίνητο έπαθαν τίποτε. Στο δικό μου όμως έπαθαν ζημιά και οι δύο προφυλακτήρες, μαζί με τις βάσεις από τα μπροστινά φώτα που πήραν μια ελαφριά κλίση προς τα πάνω.
Το ευτυχές είναι πως δεν είχα πρόβλημα με καμία από τις δύο οδηγούς. Ανταλλάξαμε τα στοιχεία μας και μέχρι το μεσημέρι είχαμε ήδη κάνει και τις απαιτούμενες δηλώσεις στις ασφαλιστικές εταιρίες μας.
Όπως και να ‘χει όμως, η μέρα μου χάλασε. Και μόνο η σκέψη πως θα πρέπει να μπλέξω με συνεργεία, ασφαλιστικές κλπ και μάλιστα για κάτι στο οποίο δεν έφταιγα, είναι αρκετή για να μου χαλάσει τη διάθεση. Σήμερα όλη μέρα αισθάνομαι χάλια. Ούτε όρεξη για δουλειά ούτε τίποτε.
Ας δω τα θετικά τουλάχιστον. Θα φτιαχτούν και κάτι γρατζουνιές στον προφυλακτήρα που είχα από παλιά.
Η λογική, που προσπαθώ να σκέφτομαι εγώ είναι ότι όπως και στο σπίτι μας δεν δίνουμε παραπάνω σημασία από όση πρέπει, όταν εμείς ή κάποις άλλος φθείρουν, γδάρουν ένα έπιπλο, έτσι πρέπει και με τα αυτοκίνητά μας. Τώρα, βέβαια, όλη αυτή η ιστορία με συνεργεία κλπ είναι τω όντι χρονοβόρος μπελάς
Εγώ νομίζω πως την τελευταία παράγραφο πρέπει να τη σβήσεις. Για φαντάσου κάποιος υπάλληλος από ασφαλιστική που πρέπει να σε πληρώσει να βρει αφορμή για να πει πως δεν δικαιούσαι χρήματα επειδή είχες προηγούμενο χτύπημα!
(Και φυσικά, μόλις σβήσεις την τελευταία παράγραφο, σβήνεις και το δικό μου σχόλιο, ε;)
Καλό κουράγιο με τα διεκπεραιωτικά.
(στην κυρία Ρωρερκάρ)
Η πόλη κόκκινο γιορντάνι λαμπερό στολίστηκε όλη και παντού ακούς τραγούδια- τραγούδια που ’χαν ν’ ακουστούνε για καιρό- κι ωραίον εστήσανε χορό φως και λουλούδια.
Σήμερα ο ήλιος γελαστός έχει φανεί. Σήμερα επιάστηκε στο δόκανο η λύπη. Σήμερα πια η καρδιά δεν είναι ορφανή. Σήμερα φέγγουν ανθηρά βραγιές και κήποι.
Να ‘ναι που οι άρχοντες μοιράζουνε φλουριά; Να ‘ναι που διώξαν τους εχθρούς από τη χώρα; Να ‘ναι που κάθε θάλασσά μας και στεριά της λευτεριάς της τώρα χαίρεται τα δώρα;
Ίσως γι αυτά ετούτοι όλοι να γελούν. Μα τη χαρά μου ‘χει εμένανε φερμένη κάτι όχι τέτοιο που οι χρόνοι καταλούν, παρά του γέλιου σου η λάμψη, αγαπημένη.
Γιώργης Χολιαστός
Τι πίνεις και δεν μας δίνεις;