Χθες το πρωί φεύγοντας για τη δουλειά, μια μικρή γατούλα νιαούριζε δίπλα στην αυλόπορτα. Ήμουν βιαστικός κι έτσι δεν μπόρεσα να ασχοληθώ μαζί της. Ευτυχώς, η Αναστασία που δεν είχε φύγει ακόμα για το σχολείο, της έβαλε λίγο γάλα να πιεί.

Το απόγευμα που γύρισα από τη δουλειά, η γατούλα ήταν ακόμα εκεί. Ήταν τόσο γλυκιά και ναζιάρα που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Μετά από την επιβεβλημένη επίσκεψη στην κτηνίατρο για εξέταση και εμβολιασμό, έγινε το νέο μέλος της οικογένειας μας!

Η Σπίθα (έτσι την ονόμασα) είναι περίπου 3,5 μηνών και πολύ κοινωνική. Στο σπίτι συμπεριφέρεται σαν να μένει χρόνια. Χοροπηδάει από ‘δω κι εκεί εξερευνώντας όλες τις γωνιές ενώ χουρχουρίζει τρελά όταν τη χαϊδεύεις.

Δεν είναι όλα ροδινα όμως. Ο γάτος μας ο Τσίφτης πήρε το θέμα πολύ προσωπικά! Ο μέχρι τώρα κυρίαρχος του σπιτιού είναι πλέον αναγκασμένος να το μοιράζεται. Η μικρούλα τον πλησιάζει για να παίξουν κι αυτός γρυλίζει κι εξαφανίζεται (συνήθως πάει και κρύβεται κάτω από το κρεβάτι).

Το βράδυ που την κλείσαμε σε ξεχωριστό δωμάτιο (για να μην έχουμε τίποτε απρόοπτα), ο ζηλιάρης ο γάτος μας ξαφνικά βρήκε το κέφι του και ήρθε και μας τριβόταν για να κοιμηθούμε αγκαλιά στο κρεβάτι. Το πρωί, που την ξανάδε, έπεσε πάλι σε μελαγχολία! Ελπίζω αυτή η περίοδος προσαρμογής να μην κρατήσει πολύ γιατί τους λυπάμαι και τους δυό.

Υ.Γ. Ανέβασα ήδη μερικές φωτογραφίες της στο Flickr: η γατούλα μας η Σπίθα

UPDATE (22÷10÷2008) Δύο μέρες κράτησε η μελαγχολία του Τσίφτη. Κάποια στιγμή το απόγευμα του Σαββάτου άκουσα θόρυβο από την κουζίνα. Όταν πήγα να δω τι συμβαίνει, τους είδα να παίζουν σαν να γνωρίζονταν χρόνια. Από τότε τα πάνε μια χαρά!