Πριν από 5 λεπτά:
Αναστασία: Γιώργο, το internet αργεί να ανοίξει. Συμβαίνει κάτι;
Εγώ: Όχι, μια χαρά το βλέπω εγώ (ενώ μιλάμε, ανοίγω στα γρήγορα ένα νέο tab στο Firefox, και επιβεβαιώνω πως οι σελίδες ανοίγουν χωρίς πρόβλημα).
Αναστασία: Εμένα αργεί πολύ!
Εγώ: Έρχομαι να δω τον υπολογιστή σου.
Πάω και βλέπω το Firefox στον υπολογιστή της, μόλις να έχει ανοίξει, χωρίς καμία σελίδα φορτωμένη.
Αναστασία: Α, να, τώρα μόλις άνοιξε! Είναι εντάξει τώρα (φορτώνει μια σελίδα, όχι από τα bookmarks αλλά από το history drop-down της address bar).
Εγώ: Ώστε δεν ήταν αργό το Internet, απλά, άργησε να ανοίξει το Firefox.
Αναστασία: Ε, ναι, σωστά!
Τι θέλω λοιπόν και παραπονιέμαι για τους χρήστες στη δουλειά; Ούτε στο ίδιο μου το σπίτι δεν έχω ακριβείς αναφορές προβλημάτων…
Χμ… με όλο το θάρρος, πρέπει να κοιτάξεις ένα γιατρό. Κάτι πάει στραβά μ’ εσένα. Είτε στη δουλειά, είτε στο σπίτι, είσαι ένας BOFH, και πρέπει να συμπεριφέρεσαι αναλόγως: πρέπει να φτάσεις στο σημείο όπου κανείς δεν σου μιλάει να σου αναφέρει προβλήματα επειδή φοβούνται. Πρέπει ο luser που έχει κάποιο πρόβλημα να έρχεται ο ίδιος στην πόρτα του γραφείου σου, και μόλις σηκώσεις το βλέμμα σου, να χέζεται επάνω του και να σου λέει «Πάω για καφέ… και σκέφτηκα μήπως θέλεις να σου φέρω κι εσένα.» instead.
Υπάρχει όμως μια διαφορά μεταξύ σπιτιού και δουλειάς: στη δουλειά — συνήθως — δεν έχεις να ανησυχείς για την κρεβατομουρμούρα… ;-)
<) .
(I see your point :) )
Given the significance of the customer I totally feel you…