Το 1865, ένας κτηματίας από το Τενεσί, έστειλε ένα γράμμα στον πρώην σκλάβο του, Τζούρνταν Άντερσον, ζητώντας του να γυρίσει πίσω και να δουλέψει στη φάρμα του. Ο Τζούρνταν, μετά την απελευθέρωση του, είχε μετακομίσει με την οικογένεια του στο Οχάιο και είχε βρει εκεί δουλειά. Το γράμμα που έστειλε ως απάντηση προς τον πρώην αφέντη του είναι απολαυστικό, από την αρχή ως το τέλος του!
Πολύ ενδιαφέρουσα εξήγηση: όταν οι Κεν Τόμσον και Ντένις Ρίτσι έφτιαξαν το unix το 1969, αποφάσισαν να βάλουν τα αρχεία συστήματος στους φακέλους /bin και /sbin (και /temp, /lib κλπ). Όταν ο πρώτος δίσκος (1.5 ολόκληρο Megabyte) του υπολογιστή που φιλοξενούσε τους φακέλους αυτούς γέμισε, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν και το δεύτερο δίσκο, ο οποίος είχε τα αρχεία των χρηστών (/usr).
Έφτιαξαν λοιπόν φακέλους με αντίστοιχα ονόματα μέσα στο /usr (πχ /usr/bin) και άρχισαν να προσθέτουν εκεί τα αρχεία που δεν χωρούσαν στους αρχικούς φακέλους. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε 40+ χρόνια αργότερα να χρησιμοποιούμε την ίδια δομή φακέλων.
Είναι σαν το ανέκδοτο με τη σκοπιά δίπλα στο παγκάκι που υπάρχει ακόμα γιατί πριν από 20 χρόνια έβαψαν το παγκάκι και ο λοχαγός έβαλε δίπλα του σκοπό για να μην κάτσει κανείς μέχρι να στεγνώσει η μπογιά… :-)