Δεν ξέρω πώς να αρχίσω και δεν ξέρω γιατί γράφω. Μάλλον για να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου. Τις τελευταίες μέρες έχουμε και έχω κατακλυστεί από ειδήσεις και εικόνες που είναι η πρώτη φορά που τις βλέπω στη ζωή μου και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι δε θα είναι και η τελευταία. Έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι ζω σε ένα κόσμο, σε μια εποχή που θα μου προσφέρει συνεχώς καινούργια ερεθίσματα, θετικά και αρνητικά. Διάβασα και είδα απαισιοδοξία, θυμό, αγανάκτηση, ντροπή, λύπη, κλάμα πόνο. Και τα αισθάνθηκα και εγώ. Για όλους και για όλα. Για την αδικία που γίνεται στη χώρα μας, για τα οργανωμένα σχέδια των εμπρηστών, για την απάθεια στην οποία θα περιπέσουν σε λίγο οι Έλληνες, για την κομματική εκμετάλλευση του γεγονότος, για την άμεση αναγωγή των νεκρών ανθρώπων, ζώων και γης σε χρήμα, για τη μαυρίλα που μας έχει καταπλακώσει τόσο σε αυτά που βλέπουμε όσο και σε αυτά που νιώθουμε, για.., για…, για…
Δεν αντέχω άλλο να συνεχίσω την απαρίθμηση. Κουράστηκα από την αρνητικότητα. Κουράστηκα να ακούω ότι αυτά θα επαναληφθούν. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω ότι αυτοί είμαστε: αφερέγγυοι, ανοργάνωτοι, ανίκανοι, ιδιοτελείς, χωρίς πιθανότητα ποτέ να αλλάξουμε. Κουράστηκα να διαβάζω ότι δε θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής για να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση, λες και είναι ένα επιπρόσθετο εξάρτημα. Είμαστε μέρος της φύσης, είμαστε ένα από τα αναπόσπαστα κομμάτια της για να συνεχίσει να λειτουργεί. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε το ρόλο μας μέσα στο σύστημα.
Εγώ μέσα από αυτή την καταστροφή είμαι αισιόδοξη. Δεν ήταν κάτι που ήρθε εύκολα. Δεν μπόρεσα να το πετύχω από την αρχή. Έβρισα, έκλαψα, αισθάνθηκα ανήμπορη μπροστά σε αυτό που συνέβαινε, παγωμένη και φοβισμένη για τη συνέχεια, αλλά κάποια στιγμή είδα ότι ο αρνητισμός δεν με οδηγούσε πουθενά. Δε μου πρόσφερε δρόμο ελπίδας και ουσιαστικών λύσεων. Και χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί να ζήσει κανένας μας. Η ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι δυο στοιχεία που πρέπει να μας διακρίνουν, καθώς και πίστη στις απεριόριστες δυνατότητες και περιθώρια αλλαγής του ανθρώπου.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…
Αν είστε από αυτούς που παραμένουν στην Αθήνα όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη και ονειρεύεστε να βρεθείτε στην παραλία κάποιου νησιού υπάρχει μια λύση σχετικά οικονομική και απολαυστική. Σας προτείνω να επισκεφτείτε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα νησιά μας, την αρχοντική Άνδρο. Και όταν λέω αρχοντική το εννοώ με την πλήρη σημασία της λέξης γιατί η αρχιτεκτονική της και η ενασχόληση των κατοίκων με τα καλλιτεχνικά δρώμενα δικαιολογούν απόλυτα αυτό τον χαρακτηρισμό.
Αποφασίσαμε πριν από 15 μέρες μια γυναικοπαρέα να πάμε ένα τριήμερο στην Άνδρο. Η γράφουσα είχε ξαναπάει πριν μια πενταετία και είχε μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις για ένα κυκλαδίτικο νησί που ξεχωρίζει για το ιδιαίτερα προσωπικό μη κυκλαδίτικο ύφος του. Δεν χρειάστηκαν και ιδιαίτερη δυσκολία οι άλλες δυο για να πειστούν και να σου τις καλές σου πάνω στο πλοίο έτοιμες να απολαύσουν για δύο μόνο ώρες το δροσερό αεράκι της θάλασσας και το ατελείωτο κουτσομπολιό. Τα εισιτήρια, με συμβατικό πλοίο από Ραφήνα, ιδιαίτερα φτηνά (23 ευρώ πήγαινε-έλα), ενώ για όποιον βιάζεται υπάρχουν και τα γρήγορα που κάνουν τη διαδρομή σε λιγότερο από ώρα πληρώνοντας κατιτίς παραπάνω. Διαβάστε τη συνέχεια…
Νομίζω ότι όσοι πρόκειται να κάνετε διακοπές τις επόμενες μέρες και μάλιστα στη μαγευτική Σαντορίνη το παρακάτω κείμενο σας αφορά. Επισκεφτήκαμε τη Σαντορίνη στις αρχές Ιουλίου και ενθουσιαστήκαμε από το ιδιαίτερο τοπίο της.
Το μόνο αρνητικό σημείο ήταν το ξενοδοχείο, το οποίο είχαμε κλείσει. Είχαμε προσπαθήσει να κάνουμε την καλύτερη επιλογή για αυτό φροντίσαμε να μπούμε στα κατάλληλα site και να ενημερωθούμε για τις επιλογές μας. Ως καλύτερη λύση μας φάνηκε το ξενοδοχείο «Κυκλαδονήσια», το οποίο είχε και μια ιστοσελίδα που ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα (www.kykladonisia.com). Είναι μέσα στα Φηρά, απέχει από το κέντρο της πόλης 5 λεπτά, η τιμή ήταν 70 ευρώ με πρωινό και τέλος είχε πισίνα, αρκετά σημαντικό προσόν, αν σκεφτείς ότι οι παραλίες της Σαντορίνης δεν είναι και οι καλύτερες των Κυκλάδων. Η τιμή ήταν μέτρια για Φηρά και τις ανέσεις που προσέφερε μια και φίλοι, πλέον, μου λένε ότι μέσα στα Φηρά βρήκαν ξενοδοχεία με τις ίδιες ανέσεις στα 60 με 65 ευρώ και έχουν μείνει πολύ ικανοποιημένοι.
Το ξενοδοχείο δε το διακρίνεις εύκολα, δεν έχει θέσεις parking και πρέπει να κατηφορίσεις αρκετά για να παρουσιαστεί μπροστά σου. Πιστέψτε με, με τις βαλίτσες δεν είναι και ότι καλύτερο. Φτάνοντας να δείτε το δωμάτιο τι ζητάτε? Εγώ κάθε φορά που πηγαίνω διακοπές αυτό που απαιτώ, όχι ζητώ, είναι καθαριότητα. Ήταν η πρώτη φορά στα 17 χρόνια που κάνω διακοπές, χωρίς τους γονείς μου, που συνάντησα τέτοια βρωμιά. Ο χώρος αν και τεράστιος μύριζε μούχλα, δεν υπήρχαν παράθυρα να μπαίνει από πουθενά φως ή αέρας. Στο μπάνιο σιχαινόσουν να πατήσεις καθώς είχε υδραυλικά προπολεμικά και σκουριασμένα ενώ μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα συμπλήρωνε το ντεκόρ της βρωμιάς και της ντροπής. Στην ντουλάπα δε θα έβαζες ποτέ τα ρούχα σου εκτός αν ήθελες να τα πετάξεις ενώ οι πετσέτες και τα σεντόνια μύριζαν έντονα μούχλα. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…
Η μεγάλη επέτειος πλησίαζε και έπρεπε να αποφασίσω. Καλέ, όχι του Πολυτεχνείου (δε λέω και αυτή σπουδαία είναι) αλλά της σχέσης μου με το Γιώργο. Ενάμισης χρόνος μαζί. Δεν απαιτούσε ένα σπουδαίο εορτασμό; Και φυσικά όταν προγραμματίζεις ένα γεγονός εδώ και καιρό… ποτέ δεν πετυχαίνει έτσι όπως θα το ήθελες. Το ίδιο συνέβει και τώρα. Οι φιλοδοξίες μου να κλείσω εστιατόριο στην παραλιακή εξανεμίστηκαν γρήγορα λόγω του ότι μέχρι να αποφασίσω ποιο ήθελα δεν είχε τραπέζι. Μετά έλεγα για κάτι πιο απλό, αλλά δοκιμασμένα επιτυχημένο: Vincenzzo, ένα υπέροχο ιταλικό εστιατόριο στη Γλυφάδα που πάντα επιβεβαιώνει με το φαγητό του και την εξυπηρέτηση του την προτίμηση που του έχουμε. Έχω γράψει για αυτό; Δεν θυμάμαι. Αν όχι, γρήγορα θα έρθει μια διθυραμβική κριτική. Λοιπόν το όνειρο και για αυτό μας τελείωσε γρήγορα. Ας όψονται οι διαδηλωτές που είχαν κλείσει τους περισσότερους δρόμους και οι υπόλοιποι είχαν μπλοκάρει απο αυτούς που ήθελαν να το γλεντήσουν Παρασκευή βράδυ. Δεν έλεγε να περάσουμε το μισό βράδυ μας στο δρόμο βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή που το αποφασίσαμε.
Έτσι πήρα την απόφαση πάνω μου και ανάμεσα στις τρεις επιλογές που είχα, όλες άγνωστες αλλά κοντινές (δες Χαλάνδρι), διάλεξα την απόλυτη μετριότητα. Μη ρωτήσετε για τις άλλες δυο. Θα πάμε στις επόμενες επετείους και θα γράψουμε. Αλλά χειρότερη μετριότητα από αυτή που πήγαμε αποκλείεται να είναι. Μπορεί να είναι χάλια το φαγητό, άθλιο το περιβάλλον, αλλά μέτριο δεν υπάρχει περίπτωση. Και αν κάτι με ενοχλεί υπερβολικά στη ζωή μου είναι η μετριότητα και εκεί πήγα και έπεσα. Αποφασίσαμε, δηλαδή αποφάσισα, να πάμε σε ένα γνωστό μεζεδοπωλείο του Χαλανδρίου, το «Χοχλιδάκι», που ήθελα να πάω εδώ και χρόνια, άλλα δεν είχε τύχει.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…
Η σημερινή πρόταση δεν περιλαμβάνει κανένα εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στο κύμα ή έστω κοντά του. Για αυτά, άλλωστε, έχουν φροντίσει όλα τα life style περιοδικά που έχουν ξεκινήσει διεξοδικές βαρετές αναλύσεις για τα high εστιατόρια των νησιών. Λες και όλος ο κόσμος θα φύγει από την Αθήνα για διακοπές. Λοιπόν, σε πείσμα όλων αυτών σας προτείνουμε να δοκιμάσετε ένα καλοκαιρινό εστιατόριο. Πού? Μα φυσικά στο πιο καλοκαιρινό μέρος της Ελλάδος: στο κέντρο της Αθήνας. Ονομάζεται «Σαρδέλλες» και βρίσκεται απέναντι από την Τεχνόπολη στο Γκάζι. Πώς το ανακαλύψαμε? Τυχαία, όπως άλλωστε όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή μας.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…
