Δεν αντέχω άλλο να συνεχίσω την απαρίθμηση. Κουράστηκα από την αρνητικότητα. Κουράστηκα να ακούω ότι αυτά θα επαναληφθούν. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω ότι αυτοί είμαστε: αφερέγγυοι, ανοργάνωτοι, ανίκανοι, ιδιοτελείς, χωρίς πιθανότητα ποτέ να αλλάξουμε. Κουράστηκα να διαβάζω ότι δε θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής για να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση, λες και είναι ένα επιπρόσθετο εξάρτημα. Είμαστε μέρος της φύσης, είμαστε ένα από τα αναπόσπαστα κομμάτια της για να συνεχίσει να λειτουργεί. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε το ρόλο μας μέσα στο σύστημα.

Εγώ μέσα από αυτή την καταστροφή είμαι αισιόδοξη. Δεν ήταν κάτι που ήρθε εύκολα. Δεν μπόρεσα να το πετύχω από την αρχή. Έβρισα, έκλαψα, αισθάνθηκα ανήμπορη μπροστά σε αυτό που συνέβαινε, παγωμένη και φοβισμένη για τη συνέχεια, αλλά κάποια στιγμή είδα ότι ο αρνητισμός δεν με οδηγούσε πουθενά. Δε μου πρόσφερε δρόμο ελπίδας και ουσιαστικών λύσεων. Και χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί να ζήσει κανένας μας. Η ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι δυο στοιχεία που πρέπει να μας διακρίνουν, καθώς και πίστη στις απεριόριστες δυνατότητες και περιθώρια αλλαγής του ανθρώπου. Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την καταστροφή θα βγει θετικότητα. Ίσως αυτή η θετικότητα είναι το γεγονός ότι αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τα όρια της αλαζονείας μας απέναντι στη φύση (έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να το καταλάβουμε, θα αναρωτηθεί κάποιος; Μπορεί να μην καταλαβαίνουμε αλλιώς. Μάλλον πρέπει να θυσιαστούν κάποιοι για να βάλουν μυαλό άλλοι και να προσπαθήσουν), ίσως ότι, πλέον, τόσοι πολλοί γράφουμε για αυτό και βοηθούμε στην αφύπνιση κάποιων που δεν είναι τόσο ευαισθητοποιημένοι, ίσως ότι υπάρχουν περισσότερες από κάθε άλλη φορά εθελοντικές οργανώσεις και μεμονωμένοι εθελοντές που δε διστάζουν να ριχτούν μέσα στον κίνδυνο είτε της φωτιάς είτε της προσφοράς χωρίς να φαίνεται κάποιο άμεσο αντίκρισμα, ίσως… και πολλά άλλα ίσως που δεν μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό.

Θα κατέβω λοιπόν, στη σημερινή διαδήλωση; Όχι. Μα δε δήλωσα θετική σκέψη και ενεργεία; Μόνο που αυτή η διαδήλωση δεν οργανώθηκε από τη θετική σκέψη και ενέργεια. Οργανώθηκε από την οργή, την αγανάκτηση, το θυμό και την απελπισία. Αυτές είναι σκέψεις φτώχειας. Οργανώθηκε από την φωτιά ενώ σκοπός είναι το περιβάλλον. Οργώθηκε από το ΟΧΙ ενώ εμείς θέλουμε το ΝΑΙ. Ναι στην αφθονία και την ευδαιμονία γύρω μας. Ναι στις θετικές διαδηλώσεις όταν η γη είναι ακόμα πράσινη, οι άνθρωποι ζωντανοί κι τα ζώα αντικείμενο σεβασμού και αγάπης. Δε μπορείς να θέλεις μια κοινωνία ένα με τη φύση και να εστιάζεις μόνο στις ελλείψεις που έχει αυτή. Τότε μόνο ελλείψεις θα βλέπεις γύρω σου. Αυτές τις ξέρουμε, τις είδαμε, τις βιώσαμε. Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Αν η ενέργεια μας είναι να σταματήσουμε τις φωτιές, οι φωτιές θα είναι μόνιμα στη ζωή μας. Αν η σκέψη μας είναι να σταματήσουμε τους πολιτικούς που μας αγνοούν και μας κοροϊδεύουν, αυτοί θα βρίσκονται συνέχεια δίπλα μας. Η ενέργεια μας θα πηγαίνει εκεί που πηγαίνει η σκέψη μας. Αν η σκέψη μας είναι απαισιόδοξη και μίζερη, η ζωή μας και οι κινήσεις μας θα είναι αρνητικές. Σε ό,τι αντιστεκόμαστε του δίνουμε δύναμη να υπερισχύσει. Τη δύναμη του θυμού μας, της απελπισίας μας, του πόνου μας, της απάθειας μας.

Κάποιοι, και ίσως είναι αρκετοί, θα πούνε ότι πίσω απ’ όλη αυτή τη θεωρία κρύβεται άλλος ένας που δεν έχει συγκεκριμένες λύσεις. Έχω λύσεις και τις εφαρμόζω. Άλλοτε με δυσκολία και άλλοτε περισσότερο εύκολα. Είναι κάτι καινούργιο για μένα, όλα όσα λέω. Ελπίζω ότι θα γίνει τρόπος ζωής μου, αλλά μέχρι τότε ζω με φόβους και ανασφάλειες. Οι δικές μου οι λύσεις είναι πολύ απλές: Αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη που ζω σε αυτή τη χώρα (είμαι από αυτούς που έχω ζήσει στο εξωτερικό και έχω περάσει ωραία και αν μου παρουσιαστεί η ευκαιρία θα πάω ξανά και θα ζήσω πάλι ωραία. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί ότι η χώρα στην οποία έχω γεννηθεί και οι άνθρωποι που ζουν εδώ μου έχουν προσφέρει πολλά θετικά που δεν είναι δυνατόν να τα ξεχνώ όταν δοκιμάζεται), αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη για το επάγγελμα το οποίο ακολουθώ, αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη που είμαι ένας άνθρωπος υγιής, νοήμων και με διάθεση για να προσφέρω. Άσχετα με το θέμα που γράφω τα παραπάνω; Καθόλου. Σε λίγο αρχίζουν τα σχολεία και αισθάνομαι χαρά που ως δασκάλα έχω το δικαίωμα και την ικανότητα να προσφέρω γνώσεις σε παιδιά που διαπλάθονται και είναι έτοιμα να αγαπήσουν τη χώρα, την περιοχή την οποία ζουν και να κατανοήσουν ότι τόσο αυτή όσο και τα ίδια είναι κομμάτι ενός ευρύτερου κύκλου που πρέπει να τον σεβόμαστε και να τον υπακούμε. Αισθάνομαι χαρά γιατί μπορώ να μεταδώσω και να επηρεάσω τα άτομα που θα φτιάξουν μια θετικότερη κοινωνία. Ίσως να μην επιτύχει σε αυτή τη γενιά; Ίσως. Θα έχει χαραχθεί, όμως, ένας σημαντικός δρόμος για να γίνει στην επόμενη. Και εγώ με τη στάση μου, τις γνώσεις μου και τη διάθεση μου θα έχω βοηθήσει ώστε να μην ονομάζεται η χώρα μου έθνος εμπρηστών, να μην ονομάζεται η γη στην οποία ζω κατεστραμμένη. Πως θα ονομάζεται; Δεν είμαι μόνο εγώ αυτή που θα αποφασίσω, αλλά σίγουρα θα περικλείει μέσα του αυτός ο χαρακτηρισμός αισιοδοξία, δημιουργικότητα και ζωντάνια.

Είμαι σίγουρη ότι μπαίνοντας φέτος μέσα στη τάξη το πρώτο θέμα που θα μου θέσουν θα είναι οι φωτιές και άλλο τόσο σίγουρη είμαι ότι αυτό που θα αντιπαραθέσω είναι η εστίαση, μέσα από ατομικές και ομαδικές ενέργειες, στην αναγέννηση του δικού τους οικοσυστήματος που λέγεται οικογένεια, σχολείο, παιδική χαρά, γήπεδο, παραλία. Αν μάθουν να προστατεύουν αυτά, θα συγκεντρώσουν την προσοχή τους και στα μεγαλύτερα. Πρώτα από τα μικρά, τα λίγα, ίσως και για κάποιους τα ασήμαντα. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε κώδικες σεβασμού για τον κόσμο γύρω μας. Από το χαρτί που δε θα πετάξουμε κάτω, από το καλάθι για τα ανακυκλώσιμα που θα γεμίσουμε, από τα φώτα που θα σβήνουμε όταν δε τα χρειαζόμαστε, από… Τι να γράψω τώρα; Εσείς τα ξέρετε. Ίσως και τα παιδιά τα γνωρίζουν. Θέλουν, όμως, συνεχή υπενθύμιση, ανάληψη δικών τους πρωτοβουλιών και συνεπή στάση από τους γύρω τους.

Συνεπώς, δε κάνω κάτι δύσκολο ως προς τις λύσεις που προσπαθώ να ανακαλύψω. Προσπαθώ με συνέπεια και οργάνωση κυρίως όμως με θετικότητα να αλλάξω τον μικρόκοσμο τον οποίο ζω. Όλοι μας μπορούμε μέσω της εργασίας μας, μέσω των διαφόρων ρόλων που αναλαμβάνουμε άλλοτε σαν γονείς, σα δάσκαλοι, σαν ιερείς, σαν συγκάτοικοι, σαν σύζυγοι, σαν φίλοι σαν αδέλφια, να προσπαθήσουμε να χαράξουμε μια βεβαιότητα: η φύση θα συνεχίσει να είναι η πράσινη αλυσίδα που μας δένει και μας προσφέρει ελπίδα γιατί εμείς έχουμε την ικανότητα, τα ταλέντα, τα χαρίσματα και τη δύναμη να την κρατήσουμε στη ζωή μας. Εμείς είμαστε οι διαχειριστές των σκέψεων μας, συνεπώς και οι διαχειριστές του κόσμου γύρω μας. Απλώς πρέπει να γίνουμε θετικοί διαχειριστές.

Αναστασία

Αποφασίσαμε πριν από 15 μέρες μια γυναικοπαρέα να πάμε ένα τριήμερο στην Άνδρο. Η γράφουσα είχε ξαναπάει πριν μια πενταετία και είχε μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις για ένα κυκλαδίτικο νησί που ξεχωρίζει για το ιδιαίτερα προσωπικό μη κυκλαδίτικο ύφος του. Δεν χρειάστηκαν και ιδιαίτερη δυσκολία οι άλλες δυο για να πειστούν και να σου τις καλές σου πάνω στο πλοίο έτοιμες να απολαύσουν για δύο μόνο ώρες το δροσερό αεράκι της θάλασσας και το ατελείωτο κουτσομπολιό. Τα εισιτήρια, με συμβατικό πλοίο από Ραφήνα, ιδιαίτερα φτηνά (23 ευρώ πήγαινε-έλα), ενώ για όποιον βιάζεται υπάρχουν και τα γρήγορα που κάνουν τη διαδρομή σε λιγότερο από ώρα πληρώνοντας κατιτίς παραπάνω.

Είχαμε αποφασίσει, ή μάλλον είχα αποφασίσει, να μείνουμε στο Μπατσί στο πιο γραφικό και υποτίθεται, τουλάχιστον πριν μια πενταετία, πιο κοσμοπολίτικο χωριό της Άνδρου. Με τη βοήθεια του διαδικτύου και με αρκετά τηλέφωνα καθότι και 1η Αυγούστου βρήκα ένα συμπαθητικό δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα, και όταν γράφω δίπλα το εννοώ. Να φανταστείτε, καθότι είμαι πρωινός τύπος, έριχνα μια βουτιά στις 7 το πρωί για να ξεκινήσω τη μέρα μου κατεβαίνοντας μόνο 10 σκαλάκια. Όσον αφορά το διαμέρισμα είχε δυο δωμάτια, μια μεγάλη σαλοτραπεζαρία με ένα επίσης καναπέ κρεβάτι και κουζίνα. Ως διαμέρισμα ήταν πολύ καλό για την τιμή που πληρώναμε (70 ευρώ και οι τρεις), αλλά κυρίως για το υπέροχο μπαλκόνι που διέθετε με θέα τη παραλία του Μπατσίου. Ο κύριος-Γιώργος που είχε τα δωμάτια στο Bella Vista ήταν ιδιαίτερα εξυπηρετικός και μας είχε κλείσει και ένα αυτοκίνητο για τρεις μέρες, το οποίο μας περίμενε στο λιμάνι. Δεν είχα ξανανοικιάσει αυτοκίνητο σε νησί, το προτείνω, όμως, ανεπιφύλακτα, πλέον, όταν έχεις να πας σε κοντινά νησιά για λίγες μέρες. Για όποιον θέλει να νοικιάσει, καλό είναι να ξέρει ότι τα περισσότερα γραφεία βρίσκονται στο λιμάνι του Γαυδίου, αρκετά λιγότερα στο Μπατσί και στη Χώρα ενώ θα πρέπει, αν πάει Σαββατοκύριακο, να έχει φροντίσει να κλείσει από πριν γιατί δε θα βρει. Είναι ένα νησί που μαζεύει αρκετό κόσμο εκείνες τις ημέρες.

Σχετικά με το Μπατσί απογοητεύτηκα. Το είχα γνωρίσει με κίνηση, καλή νυχτερινή ζωή και αρκετό νεαρόκοσμο και το ξανασυνάντησα νεκρωμένο. Είναι το ιδανικό μέρος, φυσικά, για όσους έχουν μικρά παιδιά ή ενδιαφέρονται να βρίσκονται κοντά στη θάλασσα καθώς η παραλία του είναι οργανωμένη και πεντακάθαρη ενώ βρίσκεται δίπλα στις πιο γνωστές παραλίες του νησιού (Κυπρί, Αγ. Πέτρος, Χρυσή Άμμος), αλλά δυστυχώς αυτή η ηρεμία είναι ικανή να σε στείλει για ύπνο από τις 10. Η Άνδρος όμως, ευτυχώς, δεν είναι μόνο το Μπατσί. Είναι ένα μεγάλο νησί που σου προσφέρει ποικιλία εμπειριών. Την πρώτη μέρα πήγαμε στο Κόρθι, ένα χωριό, μικρογραφία του Μπατσίου, (κοντά στα 30 λεπτά διαδρομή) χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, ένα τυπικό τουριστικό χωριό, κυρίως για οικογένειες.

Και εκεί που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι να σου πετιέται μπροστά μας μια ταμπέλα που μας αναπτέρωσε το πεσμένο ηθικό: “ΠΡΟΣ ΠΗΔΗΜΑ ΓΡΙΑΣ”. Εάν σε αυτό το νησί οι γριές επιδίδονται σε τέτοια σπορ, πλέον αποκτά ερευνητικό ενδιαφέρον ο ερχομός μας. Όλα μπορούν να συμβούν σε αυτό νησί και για όλα πρέπει να είσαι έτοιμος/η. Η ταμπέλα μας οδηγούσε σε ένα κατσικόδρομο, αλλά εμείς εκεί. Τι κι αν το Matiz-ακι αγκομαχούσε, εμείς με οδηγό τη γριά ονειρευόμασταν την ένδοξη ιστορία της. Και ήταν πράγματι ένδοξη. Ο μύθος λέει πως ζούσε κάποτε μία γριά στο Άνω Κάστρο, η οποία πρόδωσε τους κατοίκους στους Τούρκους και αφού σφαγιάστηκαν, εκείνη αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον βράχο. Αυτό δεν αναμένατε και εσείς; Εμείς πάντως ούτε αυτό περιμέναμε ούτε την υπέροχη παραλία που ανοίχτηκε μπροστά μας αφού ανεβήκαμε και κατεβήκαμε δε ξέρω και εγώ πόσα κατσάβραχα με τα πόδια. Αχ ρε γριά εσύ και το πήδημα σου! Να είχε και νόημα να το καταλάβαινα. Τελοσπάντων, μη ακούτε την γκρίνια μου, απλά δεν αντέχω να ανεβαίνω ανηφόρες. Εννοείται ότι θα πάτε και η φυσική σκιά που σχηματίζουν οι βράχοι σου επιτρέπει να καθίσεις όλη την ημέρα χωρίς να κουβαλάς τίποτα άλλο εκτός από την πετσέτα, τις ρακέτες (για τους αθλητικούς) και νερό.

Το απόγευμα το αφιερώσαμε στην γευστική τοπική κουζίνα της Άνδρου καθώς εκτός από το κορμί και το στομάχι χρειάζεται άθληση. Το καλύτερο μέρος για να τη γευτείτε ονομάζεται “Μπαλκόνι του Αιγαίου”. Δε θα το βρείτε σε κανένα τουριστικό οδηγό και δεν είναι, φυσικά, κανένα από τα εστιατόρια των 4 και 5 αστέρων, ευτυχώς. Το μαθαίνεις μόνο αν ρωτήσεις του ντόπιους. Βρίσκεται περίπου 20 λεπτά από το Μπατσί σε ένα ορεινό χωριό τον Άνω Απρόβατο. Δε θα δυσκολευτείτε να το βρείτε καθώς φεύγοντας από Μπατσί και στο δρόμο για τη Χώρα μετά από ένα δεκάλεπτο θα συναντήσετε την ταμπέλα με την ονομασία του εστιατορίου. Και μετά καλό κουράγιο καθώς αρχίζει η ανάβαση με συνεχείς στροφές. Αυτό το γράφω για να μη πιείτε πολύ από το υπέροχο κρασί του, αν οδηγείτε. Η καλύτερη ώρα για να πας είναι γύρω στις 8 ώστε να πετύχεις να δεις τον ήλιο να βασιλεύει μέσα στη θάλασσα, ενώ η Άνδρος φωτίζεται για να υποδεχτεί τη νύχτα.

Το μαγαζί είναι μια κλασσική χασαποταβέρνα με ένα μπαλκόνι που δικαιώνει το όνομά του. Όλα τα προϊόντα είναι τοπικά και μάλιστα παραγωγής του ιδιοκτήτη. Μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για την αγνή ποιότητα τους γιατί δοκιμάσαμε σχεδόν όλο τον κατάλογο: ότι σχεδόν πίτα διέθετε το μαγαζί, (όλες υπέροχες!!!) λουκάνικα τοπικά, το παραδοσιακό τυρί της Άνδρου που θυμίζει μαλακή μυζήθρα (άψογοοοοο), κολοκυθάκια τηγανητά (τι κραιπάλη!), σαλάτα με ντομάτα και αγγούρι που ήταν πραγματικά, φρουτάλια (το παραδοσιακό πιάτο τους: ομελέτα γεμισμένη με πατάτες, λουκάνικα, μαϊντανό και λίπος. Δεν εκφράζω προσωπική γνώμη, γιατί δε τρώω αυγά, αλλά οι άλλες δυο το τσακίσανε) και μπιφτέκια στα κάρβουνα (ζουμερά και αφράτα). Για το κρασί τα είπα, ενώ ο λογαριασμός για 10 πιάτα ήρθε στα 35 ευρώ. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! Μετά από αυτό το «λιτό» γεύμα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε για βάφλες σε ένα μαγαζί στο Μπατσί που μας είχαν συστήσει φίλοι. Είχαν δίκαιο. Δε θα φύγετε από το Μπατσί, αν δε δοκιμάσετε βάφλα. Πού ε? Δε θυμάμαι το όνομα, αλλά ένα μαγαζί υπάρχει εκεί που φτιάχνει βάφλες και κρέπες (είπαμε η νυχτερινή ζωή δε φημίζεται για την ποικιλία της). Η θέα είναι υπέροχη καθώς είναι στο πιο ψηλό σημείο του χωριού και η γεύση μοναδική: βάφλα με μερέντα, δύο μπάλες παγωτού και τριμμένο μπισκότο. Το καλύτερο υπνωτικό για ύπνο από τις 10, αν θέλεις να ξεχάσεις ότι κάτω των 40 δε κυκλοφορεί ψυχή.

Την επόμενη μέρα μετά από ένα δροσιστικό μπανάκι στις 7 το πρωί πήραμε το δρόμο για τη Χώρα. Είχαμε μεγαλεπίβολα σχέδια, τουλάχιστον οι δυο από τις τρεις. Η Ντίνα και εγώ αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τις έξι πιο απομακρυσμένες παραλίες του νησιού που τις είχαμε δει σε φωτογραφίες και τις ερωτευτήκαμε, ενώ θα πηγαίναμε στα Αποίκια, ένα παραδοσιακό οικισμό κοντά στη χώρα, σε δυο από τις πηγές της τουλάχιστον, και μετά στη Χώρα ώστε να την περπατήσουμε και να δούμε την έκθεση ζωγραφικής στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Τέτοιος προγραμματισμός, τέτοια οργάνωση και τέτοιο τρελό κέφι! Όπως γίνεται αντιληπτό αυτό που δεν είχαμε σκεφτεί είναι ότι η ημέρα έχει μόνο 24 ώρες. Ευτυχώς που υπάρχει και η πραγματικότητα για να σε προσγειώσει. Το σημείο κλειδί για να καταρρεύσει αυτός ο απίστευτος προγραμματισμός ήταν η ανάβαση μας προς την πρώτη πηγή κοντά στα Αποίκια, στην Πυθάρα. Ζέστη, σαύρες, ενίοτε φίδια και πουθενά νερό να τρέχει γάργαρο ώστε οι φωτογραφικές μηχανές να «ανάψουν». Μετά από 45 λεπτά περπάτημα! μέσα στη ζέστη μόνο ένα ρυάκι είδαμε, αντί για τον καταρράκτη της φωτογραφίας. Τι απογοήτευση, οϊμέ! Πως θα την ξεπεράσουμε; Με μια επάνοδο στον πολιτισμό. Δε μας πάει εμάς η φυσιολατρεία, όμως εσείς να το τολμήσετε. Η διαδρομή απο τη Χώρα στα Αποίκια είναι μαγευτική και φυσικά μπορείτε εκεί να επισκεφτείτε και το χωριό Μένητες με τις πηγές του. Αν κάποιος δε θέλει να επιστρέψει στη Χώρα, αλλά επιθυμεί να γυρίσει στο Μπατσί αξίζει να συνεχίσει τη διαδρομή από τα Αποίκια προς το βουνό και να διασχίσει τα εσωτερικά χωριά της Άνδρου (Βουρκωτή, Αρνάς, Ρέματα).

Όσον αφορά τη Χώρα της Άνδρου ο χαρακτηρισμός που μπορώ να της αποδώσω είναι καλλιτεχνική. Είναι μια καλλιτεχνική αρχόντισσα. Αφήνεις το αυτοκίνητο λίγο έξω από τον οικισμό και προχωράς στο πολύβουο ασπροασβεστωμένο πλακόστρωτο. Η πλατεία έχει ένα μεγάλο πλάτανο που ακριβώς από κάτω του είναι διατεταγμένες όλες οι καφετέριες, τα ουζάδικα και τα ζαχαροπλαστεία (δοκιμάστε και αγοράστε τα αμυγδαλωτά, παραδοσιακά καλτσούνια και το γλυκό κουταλιού φράουλα) Αριστερά και δεξιά υπάρχουν σκαλάκια που σε οδηγούν στις δυο παραλίες της χώρας. Στο Νημποριό και στο Παραπόρτι (αυτό να επιλέξετε, απλά υπέροχο). Αν όμως προχωρήσεις ευθεία θα βρεθείς μπροστά στα αρχοντόσπιτα του νησιού — μεσαιωνικά και νεοκλασικά κτίρια, αλλά και λαϊκά νησιώτικα σπίτια, δρόμοι στρωμένοι με μαύρο μάρμαρο — και στα μουσεία της : αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Ναυτικό Μουσείο, το Μουσείο Παραδοσιακών Τεχνών και Βυζαντινών Εικόνων, το Ίδρυμα Πέτρου και της Μαρίκας Κυδωνιέως, την Καΐριο Βιβλιοθήκη.

Εμείς επισκεφτήκαμε το αγαπημένο μου, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ακόμα και αν σε κάποιον δεν αρέσει η τέχνη, ας μη το θεωρήσει χάσιμο χρόνου. Το μάτι του και η ψυχή του θα γεμίσει ομορφιά και αν βρίσκεται εκεί στις 12 το πρωί θα γεμίσει και το μυαλό του γνώσεις καθώς θα λάβει μέρος σε μια υπέροχη ξενάγηση που κάνουν οι άνθρωποι του μουσείου σχετικά με τον καλλιτέχνη που παρουσιάζουν εκείνη την περίοδο. Αξίζει, λοιπόν, φέτος να δείτε τον Andre Masson μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη.

Το περπάτημα μέσα στη Χώρα τους άνοιξε την όρεξη και τα κορίτσια ήθελαν κρέπες. Ο πλάτανος ήταν ιδανικός, οι κρέπες τέλειες για αυτό και μας βρήκε εκεί το απόγευμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή το πρόγραμμα είχε διαλυθεί στο μεγαλύτερο μέρος του. Η Ντίνα πίστευε όμως ότι μπορούσαμε να το σώσουμε ακόμα. Ονειρευόταν τις 6 μοναδικές παραλίες (Άχλα, Βιτάλι, Βόρη, Χαλκολιμνιώνας, Συνέτι, Ζόρκος).

Ξεκινήσαμε για την πρώτη και πιο κοντινή προς εμάς, την Άχλα. Αυτό που τραβήξαμε δε θα το ξεχάσω. Εκτός του μισάωρου που κάναμε να φτάσουμε στο χωριό από όπου ξεκινά ο δρόμος για την παραλία, κάναμε άλλα 30 λεπτά ράλι σε χωματόδρομο όπου ήταν κατηφορικός με στυλ που θα μας ζήλευε ο Sebastien Loeb (Παιδιά, προτιμήστε Matiz, οδηγείται και σαν τζιπ. Εμείς ξέρουμε). Τελικά φτάσαμε μπροστά σε ένα θέαμα ονειρικό με τον ήλιο σιγά-σιγά να δύει και εμείς να κολυμπάμε σε μια από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας. Αυτή την εμπειρία δεν μπορώ να την ξεχάσω και ελπίζω να την επαναλάβω σύντομα. Φυσικά ήταν και η μοναδική παραλία από τις έξι που επισκεφτήκαμε γιατί η διαδρομή μας είχε εξαντλήσει.

Το βράδυ μας βρήκε στη Χώρα να απολαμβάνουμε τα ουζερί της και τη νυχτερινή ζωή της. Δυστυχώς, δε συγκράτησα ονόματα μαγαζιών για να προτείνω, αλλά η Χώρα έχει τόσο όμορφα σημεία που όπου και αν καθήσεις την απολαμβάνεις. Νομίζω ότι την επόμενη φορά θα προτιμήσω να νοικιάσω μέσα στη Χώρα, σε ένα από τα αρχοντικά της. Η επόμενη και τελευταία μέρα στο νησί μας βρήκε να παίρνουμε πρωινό κατά τις 12 με βάφλες έτσι για να τις τιμήσουμε την τελευταία μέρα στο νησί (δεν αλλάξαμε ούτε μέρος ούτε καν παραγγελία. Ναι, οι αθεόφοβες, παραγγείλαμε εκείνες με τη μερέντα, δυο μπάλες παγωτό και τριμμένο μπισκότο. Η επανάληψη μήτηρ πάσης λαιμαργίας) και μετά βουρ για τον Αγ. Πέτρο. Θέλαμε να απολαύσουμε τη χλιδή της ομπρέλας και της ξαπλώστρας μετά την ταλαιπωρία της απόμερης και ανοργάνωτης παραλίας. Πολύ διαφορετικά φυσικά, αλλά το ίδιο κατακάθαρα νερά. Τι άνεση, τι οργάνωση και τι ωραία κορμιά. Έχει για όλα τα γούστα και για όλα τα φύλα.

Μετά από ένα τόσο χορταστικό 2,5ήμερο έφτασε η ώρα της αναχώρησης. Δε στεναχωρήθηκα καθόλου. Ήμουν πλήρης και αισθάνομαι πανέμορφα και τώρα που σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου. Προτιμήστε τη, θα διασκεδάσετε ό,τι στυλ διακοπών και αν επιθυμείτε.

Όλες οι φωτογραφίες που τραβήξαμε στην Άνδρο έχουν ανέβει και μπορείτε να τις δείτε στο Flickr.

Το μόνο αρνητικό σημείο ήταν το ξενοδοχείο, το οποίο είχαμε κλείσει. Είχαμε προσπαθήσει να κάνουμε την καλύτερη επιλογή για αυτό φροντίσαμε να μπούμε στα κατάλληλα site και να ενημερωθούμε για τις επιλογές μας. Ως καλύτερη λύση μας φάνηκε το ξενοδοχείο “Κυκλαδονήσια”, το οποίο είχε και μια ιστοσελίδα που ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα (www.kykladonisia.com). Είναι μέσα στα Φηρά, απέχει από το κέντρο της πόλης 5 λεπτά, η τιμή ήταν 70 ευρώ με πρωινό και τέλος είχε πισίνα, αρκετά σημαντικό προσόν, αν σκεφτείς ότι οι παραλίες της Σαντορίνης δεν είναι και οι καλύτερες των Κυκλάδων. Η τιμή ήταν μέτρια για Φηρά και τις ανέσεις που προσέφερε μια και φίλοι, πλέον, μου λένε ότι μέσα στα Φηρά βρήκαν ξενοδοχεία με τις ίδιες ανέσεις στα 60 με 65 ευρώ και έχουν μείνει πολύ ικανοποιημένοι.

Το ξενοδοχείο δε το διακρίνεις εύκολα, δεν έχει θέσεις parking και πρέπει να κατηφορίσεις αρκετά για να παρουσιαστεί μπροστά σου. Πιστέψτε με, με τις βαλίτσες δεν είναι και ότι καλύτερο. Φτάνοντας να δείτε το δωμάτιο τι ζητάτε? Εγώ κάθε φορά που πηγαίνω διακοπές αυτό που απαιτώ, όχι ζητώ, είναι καθαριότητα. Ήταν η πρώτη φορά στα 17 χρόνια που κάνω διακοπές, χωρίς τους γονείς μου, που συνάντησα τέτοια βρωμιά. Ο χώρος αν και τεράστιος μύριζε μούχλα, δεν υπήρχαν παράθυρα να μπαίνει από πουθενά φως ή αέρας. Στο μπάνιο σιχαινόσουν να πατήσεις καθώς είχε υδραυλικά προπολεμικά και σκουριασμένα ενώ μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα συμπλήρωνε το ντεκόρ της βρωμιάς και της ντροπής. Στην ντουλάπα δε θα έβαζες ποτέ τα ρούχα σου εκτός αν ήθελες να τα πετάξεις ενώ οι πετσέτες και τα σεντόνια μύριζαν έντονα μούχλα.

Όταν κλείσαμε αυτό το δωμάτιο εμπιστευτήκαμε το site που είχαμε δει, όπως και άλλες φορές για πολλά ξενοδοχεία. Βέβαια δεν υπήρχε τίποτα που να αναφέρεται στο site και να μην υπάρχει στην πραγματικότητα. Απλά όλα ήταν υλοποιημένα με τον πιο άθλιο τρόπο.

Ως μια τελευταία προσπάθεια να αποδείξω στον εαυτό μου ότι κάτι καλό θα υπάρχει και ίσως μπορεί το δικό μας δωμάτιο να ήταν σε τέτοια κατάσταση και να σώζονταν οι διακοπές μας αν ζητάγαμε αλλαγή δωματίου ήταν να πάω να δω την πισίνα. Δε θα τολμούσα να βάλω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι εκεί μέσα γιατί θα φοβόμουν τη μόλυνση, όχι να μπω και να κολυμπήσω. Αυτό ήταν το ποτήρι που ξεχείλισε. Δε σκεφτόμουν ούτε την προκαταβολή που είχαμε πληρώσει –122 ευρώ — ούτε την ταλαιπωρία. Θα αλλάζαμε ξενοδοχείο.

Είναι τόσο κρίμα να είσαι σε ένα νησί που θεωρείται από τα ομορφότερα στο κόσμο, να έχεις δείξει καλή πίστη σε αυτά που σου έχουν πουλήσει, να τα αγοράζεις χωρίς να κάνεις ούτε παζάρια ούτε να μεμψιμοιρείς για τιμές και για πιθανές ελλείψεις και να έρχεται ένας εξυπνάκιας που επιζητά εύκολο και γρήγορο κέρδος και να προσπαθεί να σου τα χαλάσει όλα. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που γράφω για να μην το επιλέξει κανένας άλλος και χαλάσει με αυτό τον τρόπο τις διακοπές του. Ευτυχώς εμείς μπορέσαμε την ίδια μέρα να κλείσουμε εύκολα ένα υπέροχο ξενοδοχείο για το οποίο θα γράψω σύντομα.

Δεν μπορώ να παραλείψω επίσης την απαράδεκτη συμπεριφορά του ιδιοκτήτη, ο οποίος προσπάθησε να μου πει ότι χάρη μας κάνει που μας αφήνει να φύγουμε και δε μας ζητά και άλλα χρήματα εκτός της προκαταβολής. Ηρέμησε μόνο όταν τον απείλησα ότι θα φέρω την τουριστική αστυνομία και θα κάνω καταγγελία. Δεν ξέρω αν αυτά ισχύουν που έλεγα, πάντως έπιασαν τόπο. Φυσικά δε ζήτησε ούτε συγγνώμη και δεν επέστρεψε τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων ως δείγμα καλής πρόθεσης. Δεν πειράζει, εμείς περάσαμε θαυμάσια από εκεί και πέρα και αυτόν τον αφήνω στη κριτική των πελατών του.

Αλήθεια θα μπορούσατε να μου πείτε, αν γνωρίζετε ποια δικαιώματα έχουμε στην περίπτωση που το δωμάτιο δεν πληρεί τις προϋποθέσεις καθαριότητας και τι γίνεται με τα χρήματα που δίνεις ως προκαταβολή?

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι.

Έτσι πήρα την απόφαση πάνω μου και ανάμεσα στις τρεις επιλογές που είχα, όλες άγνωστες αλλά κοντινές (δες Χαλάνδρι), διάλεξα την απόλυτη μετριότητα. Μη ρωτήσετε για τις άλλες δυο. Θα πάμε στις επόμενες επετείους και θα γράψουμε. Αλλά χειρότερη μετριότητα από αυτή που πήγαμε αποκλείεται να είναι. Μπορεί να είναι χάλια το φαγητό, άθλιο το περιβάλλον, αλλά μέτριο δεν υπάρχει περίπτωση. Και αν κάτι με ενοχλεί υπερβολικά στη ζωή μου είναι η μετριότητα και εκεί πήγα και έπεσα. Αποφασίσαμε, δηλαδή αποφάσισα, να πάμε σε ένα γνωστό μεζεδοπωλείο του Χαλανδρίου, το “Χοχλιδάκι”, που ήθελα να πάω εδώ και χρόνια, άλλα δεν είχε τύχει. Αφού, λοιπόν, κι ο Γιώργος δεν είχε ιδέα τι σήμαινε Χοχλιδάκι, ορμήσαμε. “Ωραίο, δεν είναι γλυκέ μου;” του λέω μόλις φτάνουμε απ’ έξω. Μου φάνηκε ωραία διακοσμημένη η μονοκατοικία, έτσι όπως την είδα. “Κάτσε και θα δούμε” μου λέει αυτός γιατί πήγαμε και χωρίς να έχουμε κλείσει τραπέζι. Τελοσπάντων, με τα πολλά μας βρήκαν ένα τραπέζι που δεν ήταν και το καλύτερο του μαγαζιού, άλλα ούτε και το χειρότερο. Αλλά είπαμε, δεν γκρινιάζουμε, επέτειο είχαμε.

Το κέρασμα του μαγαζιού που ήταν τσικουδιά με στραγάλια σε προδιέθετε θετικά για τη συνέχεια, ενώ ο κατάλογος με έπεισε ότι θα φάμε καλά. Βλέπεις από τη μια η επέτειος που με έκανε να τα βλέπω όλα θετικά, από την άλλη η πείνα μου, καθώς δεν είχα φάει όλη την ημέρα, που με έκανε να τα βλέπω όλα γευστικά είπα να παραβλέψω ακόμα και τις τιμές της σαλάτας που ήταν φωτιά και λαύρα. Οι τιμές στις σαλάτες, πλέον, είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάω στον κατάλογο ενός εστιατορίου. Επειδή έχουν ξεφύγει, κυρίως ως προς αυτό το πιάτο, κάνω κέφι να κοιτάω ποιος έχει την ακριβότερη, να τους κάνω ολόκληρη ανάκριση για το τι βάζουν μέσα και φυσικά να μην παραγγέλνω. Κάνω λοιπόν τη ψυχή μου πετρά και λέω: “Δεν παραγγέλνουμε αγάπη μου μια σαλάτα κρητική;” Σκέφτομαι, δεν υπάρχει περίπτωση θα με σταματήσει και δε θα μου πει με αποφασιστικό ύφος: “Σύνελθε, γλυκιά μου, 7 Ευρώ σαλάτα; Την τρώμε και στο σπίτι μας. Ας πάρουμε κάτι άλλο”. Αλλά είπαμε ένεκα η επέτειος τον είχαν πιάσει οι καλοσύνες του και η μόνιμη απάντηση σε ότι ρώταγα ήταν: “Ότι θέλεις εσύ γλυκιά μου, εγώ θα το φάω”. Δεν του χρειαζόταν λοιπόν να αρχίσω να παραγγέλνω ότι σιχαίνεται να σου πω εγώ τι θα έτρωγε; Αλλά είπαμε. Να μην τα επαναλαμβάνουμε. Το σιρόπι χθες περίσσευε και από τους δυο.

Έτσι λοιπόν αφού είχα επιλέξει το μαγαζί, επέλεξα και το μενού, το οποίο φαινόταν πλούσιο και ποικίλλο. Αν και είχε και θαλασσινά, φυσικά κατεψυγμένα, μου φάνηκαν πιο ενδιαφέροντα τα κρεατικά που ήταν μαγειρεμένα με περισσότερους τρόπους. Έτσι, λοιπόν, για ορεκτικά παρήγγειλα μια λαδένια Κιμώλου, έντονα επηρεασμένη από τη λαδένια Κιμώλου που είχαμε φάει σε ένα εστιατόριο στην Καλαμάτα, η οποία εκτός από υπέροχα σερβιρισμένη, ήταν αρωματισμένη από τα υπέροχα προϊόντα της Καλαμάτας. Επίσης, κολοκυθάκια τηγανιτά, μια κασερόπιτα σε πήλινο και για κύρια πιάτα, όπως νομίσαμε, μοσχαράκι στη γάστρα με αρωματικά βότανα και πατάτες και ένα γιαουρτλού κεμπάπ. Το συνοδεύσαμε με μισό κιλό κρασί κόκκινο χύμα, αν και όποιος ενδιαφέρεται υπάρχει και κάβα κόκκινου και λευκού, χωρίς όμως μεγάλη ποικιλία από 18 μέχρι 23 ευρώ.

Ήρθε πρώτα η σαλάτα σε ένα πιάτο αρκετά μικρό, με τρία φύλλα μαρουλιού, μισή ντομάτα ψιλοκομμένη, ανθότυρο, πρέπει να είχε δύο φύλλα το πολύ από σταμναγκάθι, αρκετό κρεμμύδι, που τι σχέση είχε με αυτή την κρητική σαλάτα δεν κατάλαβα, και φυσικά το γνωστό, πλέον, μπαλσάμικο, που ταιριάζει δεν ταιριάζει εμείς το πετάμε μέσα και όποιον πάρει ο χάρος. Εκεί άρχισε να στραβομουτσουνιάζει και ο Γιώργος. Όχι πολύ, αλλά πέταξε ένα “αδιάφορη σαλάτα” ενώ εγώ την εκθείαζα για να δω πως θα αντιδράσει. Ευτυχώς, ο έρωτας δεν είχε πειράξει ζωτικά σημεία του εγκεφάλου του. Δεύτερο έρχεται το μεγάλο κλου της βραδιάς, όπου από εκεί και πέρα τα πήραμε όλα πιο χάλαρα. Ξέραμε ότι το μαγαζί ήταν μια μεγάλη αποτυχία μου. Δεν το είπαμε φυσικά, γιατί τι λέμε τόση ώρα; Ένεκα η επέτειος, αλλά καταλάβαμε ότι δεν θα δηλητηριαστούμε, αλλά δε θα φάμε και τίποτα αξιόλογο.

Λοιπόν, ήρθε η λαδένια Κιμώλου, η οποία κατά αυτούς ήταν ένα κομμάτι πίτσα με τυρί και ντομάτα. Το κοίταγα, το ξανακοίταγα και σκεφτόμουνα γιατί να μην έχω επιλέξει την πιτσαρία της γειτονιάς μας που φτιάχνει τόσο ωραία πίτσα και ζυμαρικά, θα είχαμε καθήσει αγκαλιά στο σαλόνι μας και στο τέλος θα τρώγαμε και τις εξαίσιες τάρτες που μας είχε φέρει ο Σάκης (φίλος του Γιώργου) από το Fresh. Αχ τι κεφάλαιο ανοίγω! Τάρτες από το Fresh! Το κλείνω γρήγορα και υπόσχομαι να γράψω σύντομα για αυτό. Αλήθεια έχετε προσέξει ότι κανείς δεν γράφει κριτικές για deliverάδικα – πιτσαρίες, σουβλατζίδικα, κινέζικα και ό,τι άλλο υπάρχει — καθώς και για ζαχαροπλαστεία; Ενώ σε ένα εστιατόριο θα πάμε 1–2 φορές το μήνα, από αυτά παίρνουμε φαγητό και γλυκά πιο συχνά. Α, πρέπει να συνασπιστούμε και να ξεκινήσουμε ανταλλαγή γευσιγνωστικών κριτικών. Όλοι οι πιστοί λιχούδηδες ενωθείτε! Ξέρω κάνω μεγάλες παρενθέσεις αλλά έτσι όπως μου έρχονται όλες οι καλές ιδέες τι να κάνω; Λοιπόν επιστρέφω σε εκείνο το ψιλοαδιάφορο εστιατόριο για το οποίο έγραφα. Α, στη λαδένια ήμουν. Τι να πω τώρα; Νομίζω ότι όποιος ξέρει από λαδένια άλλα και όποιος δεν ξέρει πάλι καταλαβαίνει. Πίτσα παγωμένη που είχε ζεσταθεί στο μικροκυμάτων. Υπέροχα αδιάφορη λαστιχένια γεύση!

Από εκεί και μετά ήρθαν σχεδόν όλα τα πιάτα μαζί. Εκεί που γέλασα ήταν στο γιαουρτλού. Υπήρχε ένα τεράστιο πιάτο με τέσσερα σουτζούκια, μια κουταλίτσα σάλτσα έτοιμη, εννοώ από αυτές που πουλάνε στα σουπερ μάρκετ και — αν το πιστεύετε — δυο κουταλιές (του γλυκού) γιαούρτι και μισή πίτα, μισή όμως, σας παρακαλώ προσέξτε το, κομμένη σε τριγωνάκια. Αυτό ήταν κυρίως πιάτο, το οποίο το πλήρωνες 8 ευρώ.

Η κασσερόπιτα θα ήταν υποφερτή αν δεν κολύμπαγε στο βούτυρο. Δεν είχαν βάλει μόνο βούτυρο, αλλά είχαν επιλέξει και κασέρι, το οποίο ήταν πολύ λιπαρό και όπως καταλαβαίνετε απλά το βούτυρο “ξεχείλιζε” πάνω από κάθε γεύση.

Και ερχόμαστε στο πιάτο για το οποίο είχα τις μεγαλύτερες προσδοκίες. Το μοσχαράκι στη γάστρα. Ήταν πολύ καλά ψημένο, έλιωνε στο στόμα σου, αλλά δεν άφηνε καθόλου να φανεί η μυρωδιά των μυρωδικών που παρόλο που τα έβλεπες να “κυκλοφορούν” στη σάλτσα δεν τα γευόσουνα. Νομίζω ότι το τυρί που είχαν βάλει από πάνω δεν χρειαζόταν γιατί κάλυπτε τις άλλες μυρωδιές, ενώ η μερίδα σίγουρα δεν ήταν για κύριο πιάτο και όχι για τα 8 ευρώ (7,70 για την ακρίβεια) που κόστιζε. Φυσικά και μόλις είχε βγει από το φούρνο μικροκυμάτων. Θα μου πεις τώρα γκρινιάζεις. Ναι, γκρινιάζω για τη σχέση ποιότητας, ποσότητας και τιμής.

Το μόνο αξιοπρεπές πιάτο για αυτό που κόστιζε (3,40 ευρώ) ήταν τα τηγανιτά κολοκυθάκια, τα οποία μόλις είχαν βγει από το τηγάνι, δεν έσταζαν λάδι και ήταν καλοψημένα. Αλλά να πληρώσω 45,60 ευρώ για δυο άτομα και να πω καλή κουβέντα για τα τηγανιτά κολοκυθάκια που τα φτιάχνω καλύτερα και τα σερβίρω πάντα με μια υπέροχη σάλτσα γιαουρτιού ενώ εκεί δεν είχαν τίποτα συνοδευτικό; Αυτό πάει πολύ. Δεν είπα τίποτα για το κρασί. Δεν είπα γιατί δεν υπάρχει τίποτα να πω. Ένα κρασί που δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Έστω να πεις και κάτι άσχημο. Αδιάφορο.

Δεν υπήρχε τίποτε άσχημο σε αυτό το μεζεδοπωλείο, που να είναι εμφανές. Δεν υπήρχαν σερβιτόροι αγενείς, δεν υπήρχε μια κακόγουστη διακόσμηση, δεν υπήρχε έλλειψη ποικιλίας στο μενού, δεν υπήρχαν πιάτα κακομαγειρεμένα, μόνο ξαναζεσταμένα (πάντα αναφέρομαι σε αυτά που δοκιμάσαμε), αλλά υπήρχε μια αδιαφορία ως προς τον τρόπο που ήταν μαγειρεμένα τα φαγητά, χωρίς καμία πρωτοτυπία, χωρίς να έχουν να προτείνουν κάτι το διαφορετικό και με μια βιασύνη ως προς το σερβίρισμα. Άντε να τελειώσεις να φύγεις. Τα πιάτα σου τα παίρνουν προτού τελειώσεις. Όταν ολοκληρώσαμε δεν προλάβαμε να μιλήσουμε λίγο και ήρθαν να μας ρωτήσουν για γλυκό και όταν αρνηθήκαμε έφεραν το λογαριασμό. Φαινόταν έντονα η προσπάθεια τους να αδειάσεις το τραπέζι όσο το δυνατόν γρηγορότερα γιατί περίμεναν και άλλους.

Μια παγωμάρα συνοδεύσε αυτή την έξοδο μας, ευτυχώς όχι από εμάς. Μεγάλη σημασία για μια πετυχημένη έξοδο, πάντα όσον αφορά το γευσιγνωστικό κομμάτι, παίζει και πως είσαι την επόμενη μέρα. Έχεις χωνέψει το φαγητό ή σου κάθεται στο στομάχι; Πρέπει να πω ότι, επειδή αυτή την κριτική την γράφω την επόμενη μέρα το πρωί γύρω στις 9 ενώ φάγαμε στις 8 το βράδυ, μπορώ να εκφράσω άποψη. Το φαγητό έχει καθήσει στο στομάχι μας, πράγμα που δείχνει ότι ήταν μαγειρεμένο με βαριά υλικά που το ένα δεν ταίριαζε σε πολλές περιπτώσεις με το άλλο. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τις “πλούσιες” μερίδες για αυτό γιατί σας εξήγησα ότι οι άνθρωποι έχουν ως πολιτική τους να μη σε βαρυστομαχιάζουν όταν τρως, αλλά, μάλλον, την επόμενη μέρα.

Είναι βέβαιο ότι δε θα επισκεφτούμε ξανά αυτό το μεζεδοπωλείο, αλλά θα ήταν ενδιαφέρον να διάβαζα και τι λέτε όσοι το έχετε επισκεφθεί ή μπορεί να το επισκεφτείτε. Μην το κάνετε πάντως σε επετείους. Είθε ένα καλό Σαββατοκύριακο να σας συνοδεύει και μακριά από αδιάφορα εστιατόρια. Τσιζζζζζ, βαρυστομαχιάζουν.

Σπίθας

Χοχλιδάκι Λεωφόρος Πεντέλης 41, Χαλάνδρι Τηλ: 2106848043

Η σημερινή πρόταση δεν περιλαμβάνει κανένα εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στο κύμα ή έστω κοντά του. Για αυτά, άλλωστε, έχουν φροντίσει όλα τα life style περιοδικά που έχουν ξεκινήσει διεξοδικές βαρετές αναλύσεις για τα high εστιατόρια των νησιών. Λες και όλος ο κόσμος θα φύγει από την Αθήνα για διακοπές. Λοιπόν, σε πείσμα όλων αυτών σας προτείνουμε να δοκιμάσετε ένα καλοκαιρινό εστιατόριο. Πού? Μα φυσικά στο πιο καλοκαιρινό μέρος της Ελλάδος: στο κέντρο της Αθήνας. Ονομάζεται “Σαρδέλλες” και βρίσκεται απέναντι από την Τεχνόπολη στο Γκάζι. Πώς το ανακαλύψαμε? Τυχαία, όπως άλλωστε όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή μας.

Όλα ξεκίνησαν με τον ερχομό του φίλου μου του Κωνσταντίνου από το Λονδίνο. Μου ζάλισε τα αυτιά με το υπέροχο εστιατόριο που ανακάλυψε. Με ζάλισε τόσο πολύ που αποφάσισα την επόμενη συνάντηση μας να την πραγματοποιήσουμε εκεί. Λοιπόν, την χθεσινή Κυριακή μεσημέρι, με ένα καιρό γλύκισμα (καθότι δεν αντέχω τον ήλιο) συγκεντρωνόμαστε 5 άτομα και ξεκινάμε. Φτάνοντας στο μαγαζί το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η φωτεινότητα του μέσα σε ένα καιρό συννεφιασμένο και μουντό. Το επόμενο που με εντυπωσίασε ήταν η διακόσμηση των τραπεζιών του. Αντί για τραπεζομάντιλα είχαν στρώσει κόλλες που τυλίγουμε τα ψάρια και πάνω τους υπήρχε ένα μπουκάλι λάδι και ένα μπουκάλι ξύδι. Μμμ, σκέφτηκα εδώ θα φάμε καλά και κυρίως θαλασσινά. Οι ευχάριστες μικρές και “φρέσκες” προτάσεις συνεχίστηκαν τόσο με τον κατάλογο όσο και με το μενού που βρισκόταν μέσα σε αυτόν. Ένας κατάλογος απλός σαν την ελληνική σημαία και ένα μενού τόσο εύκολο στο να αποφασίσεις: Σύντομο, λιτό, διαιτητικό (όχι για τη δική μας παρέα) και καλοκαιρινό. Η επιλογή είναι μια: Το παραγγέλνεις όλο. Και φυσικά το πράξαμε, σχεδόν. Την επόμενη φορά θα την ολοκληρώσουμε την αμαρτία. Τα πιάτα είναι ελάχιστα (νομίζω 5) και όλα περιλαμβάνουν ψαρικά που εμένα μου φάνηκαν φρέσκα. Θα εξαιρέσω τις γαρίδες που σαφώς ήταν κατεψυγμένες αλλά ωραία τηγανισμένες και θα επιμείνω στα ολόφρεσκα μπακαλιαράκια και στο καλοψημένο θράψαλο. Άψογα και τα δυο. Σαρδέλλες δεν φάγαμε, σπεσιαλιτέ του μαγαζιού — εξ’ ου και το όνομα του — ούτε και κολιό αλλά τα άλλα τρια μας αποζημίωσαν. Για τις τηγανιτές πατάτες τι να πω? Τα τρια πιάτα που καταβροχθίσαμε τα λένε όλα (καλοψημένες και κυρίως φρέσκες), η χωριάτικη είχε μια υπέροχη αλμυρούτσικη φέτα ενώ τα χόρτα (τι να κάνουμε βλήτα εν’ όψει καλοκαιριού. Είδες Γιώργο που θα αρχίσω να εκθειάζω και τα βλήτα? Που κατάντησα μαζί σου?) ταίριαζαν γάντι με τις ψαρικές επιλογές του μαγαζιού. Το λευκό χύμα κρασί που συνόδευσε την γαστρονομική μας ακολασία, χωρίς να είναι εξαιρετικό, έφτιαξε κέφι εξ’ ου και τις τρεις καράφες ούτε που τις καταλάβαμε.

Ένα ωραίο γεύμα κλείνει πάντα με… μια υπέροχη καλοκαιρινή μπόρα. Ευτυχώς, είχαμε προλάβει να αφήσουμε ήσυχα τα πιρούνια όταν οι ουρανοί άνοιξαν και δεν έλεγαν να κλείσουν. Μεταφερθήκαμε απο το πεζοδρόμιο λίγο πιο εσωτερικά και εκεί ξεκινήσαμε τα τσίπουρα και τη μαστίχα, προσφορά του μαγαζιού. Και για τα δυο τα σχόλια των συνδαιτυμόνων μου ήταν εγκωμιαστικά αν και δοκίμασα μόνο το ποτό μαστίχα και για αυτό έχω άποψη. Τέλειο. Τέλειο. Τέλειο. Όπου το βρείτε να το αγοράσετε. Εξαιρετικό λικέρ για το καλοκαίρι. Εμείς κάναμε τέτοια αρμένικη βίζιτα στο μαγαζί, λόγω βροχής (λες και αν δεν ήταν η βροχή θα ήταν συντομότερη, αλλά έτσι για να λέμε τώρα) που η ιδιοκτήτρια μας κέρασε και άλλο ένα καραφάκι το οποίο πήγε άκλαφτο. Δυστυχώς, οι επιλογές για γλυκά δεν ήταν πολλές και κυρίως όχι της αρεσκείας μας (βάλτε βρε παιδιά περισσότερα γλυκά στον κατάλογο) και έπρεπε να φύγουμε. Το στομάχι απαιτούσε παγωτό και κρέπα και εμείς έπρεπε να το υπακούσουμε. Αχ μου αρέσει που πήρα και καινούργιο μαγιό. Να δω τι θα το κάνω.

Τελοσπάντων, εσείς πηγαίνετε να απολαύσετε τις “Σαρδέλλες” και στην επόμενη ανταπόκριση θα σας μιλήσω για τις “κρεπερί-παγωτερί” της Αθήνας. Με κολλητό τον Αλέξη, αδερφή τη Μαρία και boyfriend το Γιώργο αρχίζω να τις μαθαίνω και από την καλή (απόλαυση) και την ανάποδη (παραπανίσια κιλά μέσα στο καλοκαίρι). Έτσι όπως πάω θα καταλήξω σαν το Σπίθα από τον “Μικρό Ήρωα”. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το ψευδώνυμο.

Καλή όρεξη από τον “Σπίθα”.

sardelles Περσεφόνης 15, Γκάζι τηλ: 2103478050 www.sardelles.gr