Κάτι που με εκνευρίζει αφάνταστα στη σχέση πελάτης-πωλητής είναι όταν ο άλλος σου φέρεται σαν να ήταν κολλητός σου φίλος, ενώ στην πραγματικότητα τον βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου.
Παράδειγμα 1: Πριν από χρόνια (a long time ago, in a galaxy far away) δούλευα ως πωλητής/ υπεύθυνος καταστήματος 1 σε κατάστημα πώλησης υπολογιστών.
Υπήρχαν λοιπόν 2-3 άτομα που ενώ έρχονταν σπάνια στο μαγαζί, μου μίλαγαν σαν γνωριζόμασταν χρόνια και φυσικά, ζητούσαν ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από πολύ αθώα πράγματα όπως βίδες για κουτί υπολογιστών και περισσευούμενα καλώδια μέχρι να τους γράψω κόπιες windows ή να τους… δανείσω SDRAM DIMMs.
Εννοείται πως δεν έκανα τίποτε από αυτά ενώ αντίθετα έκανα ότι μπορούσα 2 για να βοηθήσω άλλους πελάτες που δεν με προσέγγιζαν με τέτοιο τρόπο.
Παράδειγμα 2: Πριν μερικές ημέρες θέλοντας να κλείσω τραπέζι σε εστιατόριο, είχα τον ακόλουθο διάλογο με την κοπέλα στο τηλέφωνο (δεν είχα ξαναπάει ποτέ εκεί, ούτε είχα μιλήσει ποτέ ξανά μαζί της):
- Το όνομά σας;
- Γιώργος Αδαμόπουλος
- Έλα Γιώργο μου, τι κάνεις, καλά; Θύμισε μου το τηλέφωνο σου;
- 697…
- Ωραία, θα τα πούμε απόψε Γιώργο μου!
Η οικειότητα συνεχίστηκε και το βράδυ που πήγαμε στο εστιατόριο – «χαίρομαι που σε βλέπω Γιώργο μου κλπ κλπ» – σταμάτησε όμως όταν ζητήσαμε καλό τραπέζι: «είμαστε κλεισμένοι, περιμένουμε μεγάλες παρέες απόψε κλπ».
Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι. Απλά κάθε φορά που μου συμβαίνει, μερικές φορές καταφέρνουν να μου χαλάνε το κέφι. Πάντα όμως καταφέρνουν να χάσουν έναν πελάτη.
1. «Υπεύθυνος καταστήματος» με την ελληνική έννοια του όρου: αυτός που φροντίζει και είναι υπόλογος για όλα μέσα στο μαγαζί, που συμμετέχει σε meetings κλπ αλλά αμείβεται το ίδιο με τους υπόλοιπους. ↩
2. Πάντα μέσα στα νόμιμα όρια. ↩
