Καλοκαιρινό εστιατόριο

04 Ιουλ 2005

Καλοκαιρινό εστιατόριο

Αναστασία

sardelles

Η σημερινή πρόταση δεν περιλαμβάνει κανένα εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στο κύμα ή έστω κοντά του. Για αυτά, άλλωστε, έχουν φροντίσει όλα τα life style περιοδικά που έχουν ξεκινήσει διεξοδικές βαρετές αναλύσεις για τα high εστιατόρια των νησιών. Λες και όλος ο κόσμος θα φύγει από την Αθήνα για διακοπές. Λοιπόν, σε πείσμα όλων αυτών σας προτείνουμε να δοκιμάσετε ένα καλοκαιρινό εστιατόριο. Πού? Μα φυσικά στο πιο καλοκαιρινό μέρος της Ελλάδος: στο κέντρο της Αθήνας. Ονομάζεται «Σαρδέλλες» και βρίσκεται απέναντι από την Τεχνόπολη στο Γκάζι. Πώς το ανακαλύψαμε? Τυχαία, όπως άλλωστε όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή μας.

Όλα ξεκίνησαν με τον ερχομό του φίλου μου του Κωνσταντίνου από το Λονδίνο. Μου ζάλισε τα αυτιά με το υπέροχο εστιατόριο που ανακάλυψε. Με ζάλισε τόσο πολύ που αποφάσισα την επόμενη συνάντηση μας να την πραγματοποιήσουμε εκεί. Λοιπόν, την χθεσινή Κυριακή μεσημέρι, με ένα καιρό γλύκισμα (καθότι δεν αντέχω τον ήλιο) συγκεντρωνόμαστε 5 άτομα και ξεκινάμε. Φτάνοντας στο μαγαζί το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η φωτεινότητα του μέσα σε ένα καιρό συννεφιασμένο και μουντό. Το επόμενο που με εντυπωσίασε ήταν η διακόσμηση των τραπεζιών του. Αντί για τραπεζομάντιλα είχαν στρώσει κόλλες που τυλίγουμε τα ψάρια και πάνω τους υπήρχε ένα μπουκάλι λάδι και ένα μπουκάλι ξύδι. Μμμ, σκέφτηκα εδώ θα φάμε καλά και κυρίως θαλασσινά. Οι ευχάριστες μικρές και «φρέσκες» προτάσεις συνεχίστηκαν τόσο με τον κατάλογο όσο και με το μενού που βρισκόταν μέσα σε αυτόν. Ένας κατάλογος απλός σαν την ελληνική σημαία και ένα μενού τόσο εύκολο στο να αποφασίσεις: Σύντομο, λιτό, διαιτητικό (όχι για τη δική μας παρέα) και καλοκαιρινό. Η επιλογή είναι μια: Το παραγγέλνεις όλο. Και φυσικά το πράξαμε, σχεδόν. Την επόμενη φορά θα την ολοκληρώσουμε την αμαρτία. Τα πιάτα είναι ελάχιστα (νομίζω 5) και όλα περιλαμβάνουν ψαρικά που εμένα μου φάνηκαν φρέσκα. Θα εξαιρέσω τις γαρίδες που σαφώς ήταν κατεψυγμένες αλλά ωραία τηγανισμένες και θα επιμείνω στα ολόφρεσκα μπακαλιαράκια και στο καλοψημένο θράψαλο. Άψογα και τα δυο. Σαρδέλλες δεν φάγαμε, σπεσιαλιτέ του μαγαζιού – εξ’ ου και το όνομα του – ούτε και κολιό αλλά τα άλλα τρια μας αποζημίωσαν. Για τις τηγανιτές πατάτες τι να πω? Τα τρια πιάτα που καταβροχθίσαμε τα λένε όλα (καλοψημένες και κυρίως φρέσκες), η χωριάτικη είχε μια υπέροχη αλμυρούτσικη φέτα ενώ τα χόρτα (τι να κάνουμε βλήτα εν’ όψει καλοκαιριού. Είδες Γιώργο που θα αρχίσω να εκθειάζω και τα βλήτα? Που κατάντησα μαζί σου?) ταίριαζαν γάντι με τις ψαρικές επιλογές του μαγαζιού. Το λευκό χύμα κρασί που συνόδευσε την γαστρονομική μας ακολασία, χωρίς να είναι εξαιρετικό, έφτιαξε κέφι εξ’ ου και τις τρεις καράφες ούτε που τις καταλάβαμε.

Ένα ωραίο γεύμα κλείνει πάντα με… μια υπέροχη καλοκαιρινή μπόρα. Ευτυχώς, είχαμε προλάβει να αφήσουμε ήσυχα τα πιρούνια όταν οι ουρανοί άνοιξαν και δεν έλεγαν να κλείσουν. Μεταφερθήκαμε απο το πεζοδρόμιο λίγο πιο εσωτερικά και εκεί ξεκινήσαμε τα τσίπουρα και τη μαστίχα, προσφορά του μαγαζιού. Και για τα δυο τα σχόλια των συνδαιτυμόνων μου ήταν εγκωμιαστικά αν και δοκίμασα μόνο το ποτό μαστίχα και για αυτό έχω άποψη. Τέλειο. Τέλειο. Τέλειο. Όπου το βρείτε να το αγοράσετε. Εξαιρετικό λικέρ για το καλοκαίρι. Εμείς κάναμε τέτοια αρμένικη βίζιτα στο μαγαζί, λόγω βροχής (λες και αν δεν ήταν η βροχή θα ήταν συντομότερη, αλλά έτσι για να λέμε τώρα) που η ιδιοκτήτρια μας κέρασε και άλλο ένα καραφάκι το οποίο πήγε άκλαφτο. Δυστυχώς, οι επιλογές για γλυκά δεν ήταν πολλές και κυρίως όχι της αρεσκείας μας (βάλτε βρε παιδιά περισσότερα γλυκά στον κατάλογο) και έπρεπε να φύγουμε. Το στομάχι απαιτούσε παγωτό και κρέπα και εμείς έπρεπε να το υπακούσουμε. Αχ μου αρέσει που πήρα και καινούργιο μαγιό. Να δω τι θα το κάνω.

Τελοσπάντων, εσείς πηγαίνετε να απολαύσετε τις «Σαρδέλλες» και στην επόμενη ανταπόκριση θα σας μιλήσω για τις «κρεπερί-παγωτερί» της Αθήνας. Με κολλητό τον Αλέξη, αδερφή τη Μαρία και boyfriend το Γιώργο αρχίζω να τις μαθαίνω και από την καλή (απόλαυση) και την ανάποδη (παραπανίσια κιλά μέσα στο καλοκαίρι). Έτσι όπως πάω θα καταλήξω σαν το Σπίθα από τον «Μικρό Ήρωα». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το ψευδώνυμο.

Καλή όρεξη από τον «Σπίθα».