29 Μάι 2007
Lost, season 3 finale: εντυπώσεις από την προβολή
Γιώργος
Όπως είχα αναφέρει πριν από μια εβδομάδα, τα μεσάνυχτα της Παρασκευής που μας πέρασε προβλήθηκαν σε κινηματογράφο στην Αθήνα τα δύο τελευταία επεισόδια της 3ης σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Lost.
Μιας και η προβολή συνέπιπτε με την τριήμερη αργία του Αγίου Πνεύματος νομίζαμε πως οι συμμετοχές θα ήταν περιορισμένες αλλά η ανταπόκριση των φίλων της σειράς μας διέψευσε καθώς τελικά πάνω από διακόσια (!) άτομα παρακολούθησαν το δραματικό φινάλε της σεζόν.
Εγώ είχα προετοιμαστεί κατάλληλα από νωρίς. Το πρωί της ίδιας μέρας επισκέφτηκα το T-shirt Factory στη Σόλωνος και έφτιαξα μαύρα μπλουζάκια με τυπωμένες στάμπες σχετικές με το Lost. Για μένα μια με το «:> 4 8 15 16 23 42 _» και για την Αναστασία μια με το λογότυπο της Dharma. Έφτιαξα μια σαν τη δική μου και για το Σωτήρη που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη ειδικά για την προβολή.
Στις 11 το βράδυ φτάσαμε στο σινεμά για να συναντήσουμε το Στέλιο που τα οργάνωσε όλα. Ο κόσμος είχε αρχίσει δειλά-δειλά να μαζεύεται έξω από το σινεμά. Είχε πλάκα. Οι περισσότεροι κοντοστέκονταν και κοιτούσαν με περιέργεια το σινεμά αλλά μόλις έβλεπαν κι άλλους απ’ έξω να περιμένουν φορώντας μπλουζάκια «lost» και «dharma» (ναι, δεν είχα μόνο εγώ την ιδέα), έσκαγαν ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά και έρχονταν στην παρέα.
Τα παιδιά στο forum του Σωτήρη είχαν οργανωθεί καλύτερα και είχαν κανονίσει «pre-show meeting» σε κοντινό μπαράκι. Πήγαμε κι εμείς μέχρι εκεί και γνωρίσαμε πολλούς από αυτούς. Όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι συστάσεις δεν περιλαμβάνουν μόνο το όνομα αλλά και το nickname. «Αα, εσύ είσαι λοιπόν ο xxxxx που μιλάγαμε τις προάλλες στο forum… κλπ κλπ». Κλασικά, μπέρδεψα τα nicknames με τις φάτσες κι έτσι τώρα αν με ρωτήσεις δεν είμαι σίγουρος για το ποιός είναι ποιός. Αλλά και ο χρόνος ήταν περιορισμένος και δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε με όλους. Έπρεπε να επιστρέψουμε σύντομα στο σινεμά, αλλιώς με τόσο κόσμο μπορεί και να μην βρίσκαμε θέσεις!
Όντως στο σινεμά ο περισσότερος κόσμος είχε ήδη μπει στην αίθουσα. Ο Στέλιος και ο Σωτήρης ευχαρίστησαν τον κόσμο στο μικρόφωνο, ευτυχώς χωρίς να βάλουν κι εμένα να μιλήσω. Κατά τις 12 και 10 η αίθουσα σκοτείνιασε και η προβολή άρχισε. Ο Στέλιος ήταν καλά οργανωμένος και πριν την κυρίως προβολή έβαλε δύο χιουμοριστικά κλιπάκια: Πρώτα έπαιξε το διαφημιστικό βιντεοκλίπ Addicted To Lost που είχε αρχικά προβληθεί κατά τον τελικό του Superball το 2006. Μετά, έπαιξε ένα απόσπασμα από την εκπομπή Saturday Night Live με καλεσμένο τον Matthew Fox. Και τα δύο είχαν πολύ πλάκα και βοήθησαν να ανέβει κι άλλο η διάθεση του κόσμου.
Αμέσως μετά είχαν σειρά τα κυρίως επεισόδια. Μείναμε καθηλωμένοι για όλη τη διάρκειά τους, ακόμα και εμείς που το είχαμε ήδη δει. Οι παραγωγοί έκαναν το θαύμα τους και φέτος και είδαμε ένα από τα καλύτερα επεισόδια Lost. Η ιδέα τους για flash-forward αντί για το συνηθισμένο flash-back ήταν ευρηματική. Όταν τελείωσε η προβολή η αίθουσα έμεινε για λίγο άφωνη μέχρι να συνειδητοποιήσουν όλοι τι είχαν μόλις παρακολουθήσει.
Μετά από το αρχικό αυτό μούδιασμα, οι συζητήσεις άναψαν και πάλι. Πολλά από τα παιδιά κανόνισαν να συνεχίσουν τη συζήτηση σε μπαράκι. Μετά τις αναμνηστικές φωτογραφίες μέσα στην αίθουσα (ακόμα να βρω ποιος τις τράβηξε για να πάρω αντίγραφα) και μέσα στο χαμό δεν μπόρεσα καν να πω καληνύχτα στο Σωτήρη. Μιλήσαμε λίγο με το Στέλιο, τον ευχαριστήσαμε ξανά για την οργάνωση και φύγαμε για το σπίτι (με μια μικρή στάση για κρέπες)… 
Εκτός από τη γνωριμία με άλλους lost-όβιους η όλη φάση ήταν εκπληκτική και για το συναίσθημα το να βλέπεις την αγαπημένη σου σειρά με άλλους διακόσιους πορωμένους! Να Φωνάζετε όλοι μαζί όταν ο Χέρλι εμφανίζεται με το βολκσβάγκεν του ή όταν ο Τζακ λέει «σ’ αγαπώ» στην Κέιτ, να φωνάζετε «δως’ του κι άλλο» όταν πλακώνει στο ξύλο το Μπεν. Ο Πάρις – άλλος ένας που χάρηκα που γνώρισα από κοντά – τα λέει καλύτερα στο δικό του ανάλογο post στο blog του.
Το μόνο σίγουρο είναι πως αν περνάει από το χέρι μας, θα το επαναλάβουμε και του χρόνου! Άντε τώρα να περιμένουμε μέχρι τις αρχές του 2008 για την επόμενη σεζόν…
