Στις 5/10/2007 έκλεισε ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου, για να ανοίξει ένα νέο, ελπίζω εξίσου σημαντικό. Μετά από τέσσερα χρόνια, ένα μήνα και δεκαεπτά ημέρες, άλλαξα δουλειά.
Εδώ και καιρό, η κατάσταση γινόταν σταδιακά όλο και πιο δύσκολη. Οι ευθύνες και ο φόρτος εργασίας μεγάλωναν συνεχώς ενώ ταυτόχρονα το ανθρώπινο δυναμικό του τμήματος μας συρρικνωνόταν. Αντίθετα, οι αποδοχές και τα οφέλη μας έμεναν τα ίδια. Σε αυτά έπρεπε να προστεθεί και το γεγονός πως έπρεπε οι ίδιοι λιγοστοί άνθρωποι να φέρουμε εις πέρας και μια μετακόμιση/συγχώνευση, το χρονοδιάγραμμα και οι συνθήκες της οποίας άλλαζαν συνεχώς.
Αυτά με έκαναν να αρχίσω να ψάχνω για κάτι καλύτερο. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ. Εδώ και μια εβδομάδα βρίσκομαι στη νέα μου δουλειά. Το αντικείμενο εργασίας είναι σχεδόν το ίδιο, αλλά οι συνθήκες αρκετά καλύτερες. Μια εβδομάδα δεν είναι αρκετή για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα αλλά οι πρώτες ενδείξεις είναι πολύ αισιόδοξες. Έχω την πεποίθηση πως όλα θα πάνε καλά. Έχω βρει την ηρεμία μου. 
Η εικόνα που συνοδεύει το post είναι από μια καμπάνια καταναλωτικού δανείου γνωστής Ελληνικής Τράπεζας. Την διάλεξα επειδή μου άρεσε ως εικόνα. Δεν έχω καμία σχέση, ούτε με την Τράπεζα ούτε με το δάνειο αυτό.
