blog.adamopoulos.net

Όπως έγραψα πριν από μερικές μέρες, πήρα πρόσφατα ένα Dell Mini 9. Το netbook ήρθε με προεγκατεστημένα τα ελληνικά Windows XP Home τα οποία (αφού πρώτα έπαιξα λίγο μαζί τους) αντικατέστησα με τα αγγλικά Windows XP Pro.

Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα από τις επιδόσεις του Dell στα Windows XP. Ειδικά αν ανοίγεις και χρησιμοποιείς ταυτόχρονα 2-3 εφαρμογές πρέπει να συμβιβαστείς με περιστασιακά «παγώματα» διάρκειας 1-2 δευτερολέπτων.

Φυλλομετρώντας το – πολύ καλό – forum του mydellmini.com είδα πως μπορούσα σχετικά εύκολα να αντικαταστήσω τα Windows XP με το Mac OS X 10.5 Leopard. Είπα λοιπόν να κάνω μια δοκιμή και δεν το μετάνιωσα.

Στην πράξη, το Mac OS X είναι ανέλπιστα σβέλτο στο Dell Mini. Ακόμα και εφαρμογές που τρέχουν από την SDHC, που είναι πιο αρκετά πιο αργή από τον SSD, ανοίγουν γρήγορα. Τέλος, είναι εντυπωσιακό το πως δεν κολλάει κατά το multitasking, σε αντίθεση με τα XP.

Από θέμα συμβατότητας του hardware, να τι λειτουργεί σωστά και τι όχι:

Τελικά, το μόνο πρόβλημα που συνάντησα ήταν πως ο δίσκος του Dell Mini 9 έχει μέγεθος 8GB. Η εγκατάσταση του Leopard 10.5.6 όμως χρειάζεται τουλάχιστον 8.5GB για να ολοκληρωθεί. Γι’ αυτό έκανα μια «παράκαμψη». Έκανα την εγκατάσταση σε έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο USB και αφού ολοκληρώθηκε, αφαίρεσα κάποια μη αναγκαία πράγματα ώστε να μείνουν περίπου 6.5GB. Μετά, αντέγραψα τα πάντα στον 8GB δίσκο του Dell και πλέον δουλεύω από εκεί.

Τελικά, είμαι πολύ ικανοποιημένος με το Mac OS X στο Dell-άκι. Το μόνο του μειονέκτημα είναι τελικά ο μικρός του δίσκος. Σκέφτομαι σοβαρά την αντικατάσταση του με κάποιον μεγαλύτερο αλλά οι προδιαγραφές του είναι περίεργες (Half-Size Mini-PCIe) και δεν μπορείς να βρεις εύκολα κάτι φθηνό. Για παράδειγμα, βρήκα έναν στα 32GB αλλά μαζί με τα μεταφορικά η τιμή του φτάνει τα $150 και δεν έχω ακόμα καταφέρει να με πείσω πως αξίζει να τα δώσω.

Για τους πιο περίεργους, παρακάτω περιγράφω αναλυτικά, βήμα-βήμα τη διαδικασία που ακολούθησα για την εγκατάσταση. Με μια ματιά, η διαδικασία μπορεί να φαίνεται βουνό αλλά αυτό συμβαίνει επειδή τα έχω γράψει τόσο αναλυτικά. Στην πραγματικότητα, τα πράγματα είναι σχετικά απλά, ειδικά αν έχεις ξανακάνει 1-2 εγκαταστάσεις Mac OS X στη ζωή σου.

Βέβαια, η όλη διαδικασία έρχεται σε αντίθεση με έναν από τους λόγους που μ’ αρέσει το Mac OS X: «it just works» αλλά από την άλλη, μ’ αρέσει εξίσου πολύ και να μαστορεύω, οπότε όλα καλά.

—————–>< cut here ><—————–>< cut here ><—————–>< cut here ><—————–

Ξεκινάμε λοιπόν:

• Κατέβασα το αρχείο ISO που βρήκα στο MyDellMini.com
• Έγραψα το ISO σε CD. Χρησιμοποίησα το Disk Utility στο MacBook μου (στη θέση του μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ImgBurn σε περιβάλλον Windows).
• Χρησιμοποιόντας ένα εξωτερικό USB DVD player έκανα boot με το CD που έφτιαξα από το ISO (κατά την εκκίνηση του Dell, πατάμε το 0 για να βγει το μενού επιλογής συσκευής boot).
• Αφού ολοκληρώθηκε το boot, έβγαλα το CD από το drive και έβαλα στη θέση του το original DVD του Mac OS X 10.5.6 Leopard.
• Στο prompt που ζητούσε από ποιο drive να ξεκινήσει, έγραψα 9f και πάτησα το enter (οι κωδικοί 80 & 81 είναι για τον/τους δίσκους και το 9f για το DVD).
• Ξεκίνησε η κανονική εγκατάσταση του Leopard.
• Πριν αρχίσω την διαδικασία εγκατάστασης πάτησα την επιλογή Disk Utility από το μενού στο πάνω μέρος της οθόνης.
• Διάλεξα τον εξωτερικό USB δίσκο.
• Επέλεξα την επιλογή 1 Partition και μετά πάτησα στο Options.
• Στο παράθυρο που εμφανίστηκε επέλεξα το GUID.
• Ως τύπο του Partition επέλεξα το HFS+ (journaled).
• Πάτησα το Apply για να δημιουργηθεί το partition και μετά έκλεισα το Disk Utility.
• Συνέχισα κανονικά την εγκατάσταση του Leopard.
• Πατώντας το κουμπί Customize επέλεξα να μην εγκατασταθούν άλλες γλώσσες πλην της αγγλικής, ούτε drivers εκτυπωτών, ούτε το X11.
• Αφού ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση, το Dell επαννεκίνησε.
• Έκανα ξανά boot από το μαγικό CD και όταν με ρώτησε από που θέλω να μπουτάρω, πάτησα το 81 (ο κωδικός για τον USB δίσκο μου) και μετά το -f (αυτό γίνεται γιατί αλλιώς μερικές φορές κολλάει το σύστημα).
• Αφού φορτώθηκε κανονικά το Leopard, άνοιξα το δισκάκι CD από το Finder και μέσα στο φάκελο DellMini9Utils βρήκα τα προγράμματα AboutThisMac και DellEFI.
• Έτρεξα το AboutThisMac. Αυτό κάνει το μενού Apple > About This Mac να δείχνει σωστά τα στοιχεία του Dell Mini.
• Έτρεξα το DellEFI. Αυτό εγκαθιστά τους σωστούς Drivers για VGA, WiFi, Bluetooth, webcam κλπ. Επιπλέον φτιάχνει το bootloader έτσι ώστε να μην χρειάζεται πλέον να κάνουμε boot από το CD αλλά να φορτώνεται κανονικά το λειτουργικό από το δίσκο.

Η βασική εγκατάσταση ήταν πλήρης. Το Mac OS ξεκινούσε κανονικά πλέον από το USB δίσκο. Το επόμενο στάδιο ήταν να μειώσω το μέγεθος του έτσι ώστε να χωράει στον 8GB SSD του Dell. Πριν από αυτό, έκανα ένα software update για να κατεβάσω τις τελευταίες ενημερώσεις του λειτουργικού.

• Εγκατέστησα το πρόγραμμα XSlimmer. Αυτό που κάνει είναι να ψάχνει τις εγκατεστημένες εφαρμογές και ν’ αφαιρεί από αυτές τα αρχεία υποστήριξης γλωσσών που δεν χρειαζόμαστε αλλά και τον κώδικα εκτέλεση για PowerPC (που επίσης δεν χρειαζόμαστε μιας και το Dell έχει επεξεργαστή intel).
• Πήγα στο φάκελο /Library/Desktop Pictures και διέγραψα τα wallpapers (εκτός από αυτό που χρησιμοποιώ).
• Πήγα στο φάκελο /System/Library/Speech/Voices και διέγραψα όλες τις φωνές εκτός από το «Fred».

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο χώρος έπεσε στα 6.5-7GB. Ακολούθως, ετοιμάστηκα ν’ αντιγράψω το λειτουργικό στον SSD:

• Άνοιξα το Disk Utility και φόρμαρα τον SSD όπως είχα κάνει και με τον USB (1 Partition, GUID, HFS+).
• Με τη βοήθεια του Carbon Copy Cloner αντέγραψα ολόκληρο το USB δίσκο στον SSD.
• Έκανα shutdown και αφαίρεσα το USB δίσκο.
• Έκανα ξανά boot από το CD και επέλεξα να ξεκινήσει το λειτουργικό από το δίσκο 80.
• Αφού φόρτωσε το λειτουργικό, έτρεξα ξανά το DellEFI για να προστεθεί ο bootloader στον SSD.
• Reboot και έτοιμο το μηχάνημα!
• Επειδή το 1GB ελεύθερου χώρου στο δίσκο δεν είναι αρκετό για πολλά-πολλά, έβαλα μια περισσευούμενη κάρτα SDHC των 8GB στον Card Reader του Dell και μετέφερα εκεί το home folder μου αλλά και αρκετές από τις εφαρμογές. Έτσι, κατάφερα να είμαι με 1GB χώρου στον SSD αν και έχω εγκατεστημένα τα OpenOffice 3, iPhoto, Firefox, Skype, Adium, 1Password και μερικές ακόμα εφαρμογές.

Σε περίπτωση περίπτωση που κάποιος επιχειρήσει κι αυτός κάτι ανάλογο, μην ξεχνάτε πως σε περίπτωση κολλήματος μια ματιά (και ίσως μια ερώτηση) στο mydellmini.com σίγουρα θα δώσει λύση.

Update!
(23/2/2009)

Ακολουθώντας τις ίδιες οδηγίες μ’ εμένα, το Gizmodo ανέβασε κι αυτό ένα άρθρο για την εγκατάσταση του Mac OS X στο Dell Mini 9!

Το αγαπημένο μου είδος καφέ είναι ο Cappuccino. Τώρα το καλοκαίρι βέβαια πίνω την κρύα παραλλαγή του, τον Cappuccino Freddo. Αν και δεν του φαίνεται βλέποντας τον έτοιμο στο ποτήρι, η παρασκευή του είναι σχετικά εύκολη. Και δεν μιλάω για στιγμιαίο καφέ (αυτόν που αδειάζουμε το φακελάκι, ανακατεύουμε κι είναι έτοιμος), αλλά για κανονικό καφέ, σαν αυτόν που πίνουμε στην καφετέρια.

Ας δούμε λοιπόν, βήμα-βήμα, πως μπορούμε να φτιάξουμε έναν κανονικό Cappuccino Freddo στο σπίτι.

Τα εργαλεία που θα χρειαστούμε είναι:

• Μια καφετιέρα για espresso, είτε ηλεκτρική είτε το παραδοσιακό ειδικό μπρίκι.
• Ένα μπλέντερ ή παρόμοιο εργαλείο – εγώ χρησιμοποιώ ένα Moulinex Multi Moulinette Plus.
• Ένα μιξεράκι για φραπέ. Τα καλύτερα και δυνατότερα μιξεράκια που έχω δει είναι τα «Dynamix». Τα έχω δει σε αρκετά σουπερμάρκετ και στο Praktiker. Προσοχή όμως γιατί κυκλοφορούν σε 3 παραλλαγές: ρεύματος, μπαταρίας και επαναφορτιζόμενα. Τα επαναφορτιζόμενα είναι τα πιο δυνατά και τα μόνα που αξίζουν. Τα άλλα δύο μοντέλα είναι «ψόφια».

Ξεκινάμε λοιπόν. Μπορείτε να δείτε τα βήματα που ακολουθούμε σαν Slideshow στο Flickr, ή να συνεχίσετε να διαβάζετε πιο κάτω.
διαβάστε τη συνέχεια »

Αυτό ήταν το τελευταίο υδρόψυκτο PC που έστησα, το καλοκαίρι του 2004. Το κουτί είναι ένα YeongYang YY-420 Cube Sever Case που αγόρασα τον Ιούνιο του 2004 αλλά έφτασε στην κατάσταση που παρουσιάζεται εδώ μετά από 2 περίπου μήνες, μετά από διάφορα πειράματα και μαστορέματα.

Αποτελείται από 2 διαμερίσματα (σαν να έχουμε κολλήσει 2 midi towers δίπλα-δίπλα). Το αριστερό διαμέρισμα είναι φτιαγμένο για να φιλοξενεί τη Motherboard και το δεξί, το τροφοδοτικό, και τις μονάδες αποθήκευσης (CD, DVD, δίσκους). Μπροστα έχει κανονικά 2 πόρτες που καλύπτουν τα Drives αλλά τις αφαίρεσα γιατί δεν τις θεωρώ πρακτικές. Εξ’άλλου, το floppy και τα Drives είναι σε μαύρο χρώμα κι έτσι δεν φαίνονται άσχημα…

Στο αριστερό πλάι άνοιξα ένα μεγάλο παράθυρο (ίσως λίγο μεγαλύτερο απ’ ότι θα ‘πρεπε αλλά τι να κάνουμε…)

Στο πάνω μέρος φιλοξενούνται 2 ψυγεία από καλοριφέρ Ford Transit ‘87 που ψύχονται από 2 ανεμιστήρες Pabst 120mm το καθένα. Στο δεξί πλαινό υπάρχει και μια 12ρα τρύπα για να παίρνει φρέσκο αέρα το δεξί ψυγείο. Του έβαλα ακόμα και 2 χερούλια για ευκολότερη μεταφορά (αν και το βάρος δεν βοηθάει).

Μπροστά αριστερά υπάρχουν άλλοι 2 Pabst 120mm και δεξιά 1 enermax 120mm για τους δίσκους. Λίγο πιο πάνω φαίνεται η δεξαμενή νερού από Plexy και παραπάνω το Aerogate 2 που φροντίζει για την αργή περιστροφή των ανεμιστήρων.

Στο δεξί διαμέρισμα (που είναι λίγο χύμα μιας και δεν φαίνεται απ’έξω) φαίνεται ο σωλήνας για το άδειασμα της δεξαμενής και το shroud από φύλλο αλουμινίου για το ψυγείο. Το περίεργο φύλλο αλουμινίου σε σχήμα U πάνω από το τροφοδοτικό φροντίζει ώστε το ψυγείο να παίρνει φρέσκο αέρα από την πλαϊνή τρύπα και όχι από το εσωτερικό του PC. Ο δίσκος που φαίνεται όρθιος «χύμα» είχε προστεθεί λίγο πριν τη λήψη των φωτογραφιών και δεν είχε μπει ακόμα στην κανονική του θέση.

Στο αριστερό διαμέρισμα τώρα, φαίνονται η αντλία (Laing D4 στα 12V) και τα waterblock (Cascade CPU Block, DangerDen Z-chipset block και Maze4 GPU block). Το σπειράλ γύρω από τους σωλήνες (tygon) είναι το γνωστό Swiftec CoolSleeve που τους εμποδίζει να τσακίσουν (μόνο στο κομμάτι από τη VGA στο Chipset και από το ψυγείο στο Tank υπήρχε φόβος για τσάκισμα αλλά θα φαινόταν πολύ άσχημο αν έβαζα μόνο εκεί).

Τέλος, έβαλα και μια οθόνη 4×20 χαρακτήρων που είχα από παλιότερο project. Εδώ φαίνεται να δείχνει πληροφορίες από το Winamp.

Άφησα για το τέλος τις ωραιότερες φωτογραφίες, αυτές χωρίς φλας. Το διαμέρισμα της Motherboard φωτίζεται από 3 UV Cold Cathodes που κάνουν τα CoolSleeves και τα κίτρινα δεματικά να δείχνουν πολύ εντυπωσιακά. Μια μπλε Cold Cathode φωτίζει το Tank στο δεξί διαμέρισμα. Το φωτισμό συμπληρώνουν 4 διάφανα πόδια με μπλε Led στο κάτω μέρος του PC αλλά δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου στις φωτό.

Το hardware που φιλοξενήθηκε στο κουτί αυτό, ήταν αρχικά ένας AthlonXP Mobile 2500+ στα 2600MHz στα 1.9V (13×200 μιας και η Epox 8RGA+ που έχω αρνήται να δουλέψει με FSB πάνω από 208MHz), 2×512MB Corsair XMS3200XL και μια Ati Radeon 9800Pro.

Αργότερα, ο επεξεργαστής, η motherboard και η κάρτα γραφικών αντικαταστάθηκαν από έναν AMD Athlon64 3000+, μια DFI και μια GeForce 6600GT αντίστοιχα.

Το κουτί παρέμεινε έτσι μέχρι το καλοκαίρι του 2005 που αγόρασα το επόμενο μου κουτί, ένα Shuttle XPC. Δεν παροπλίστηκε όμως, απλά άλλαξε ρόλο. Η υδρόψυξη «ξηλώθηκε» και η μνήμη του (1GB) και η κάρτα γραφικών του πήγαν στο νέο PC. Αυτό έμεινε με 512MB μνήμης και με μια απλή κάρτα γραφικών (ATI X300). Απέκτησε όμως δύο δίσκους των 300GB και πήρε το ρόλο του file server. Από τότε λειτουργεί αγόγγυστα και ασταμάτητα, κατεβάζοντας αρχεία από το internet και μοιράζοντας τα στο τοπικό μου δίκτυο.

γιώργος

Υ.Γ. Και αυτό το άρθρο είχε δημοσιευτεί αρχικά στο forum του theLab.gr και αργότερα προστέθηκε και εδώ στο blog μου.

Αυτό το project φτιάχτηκε το καλοκαίρι του 2003, όταν είδα κάπου στο internet ένα κουτί υπολογιστή από plexiglass και μου καρφώθηκε η ιδέα να φτιάξω κι εγώ ένα.

Βρήκα λοιπόν στη Στουρνάρη ένα διάφανο κουτί της Akasa το οποίο και ακριβοπλήρωσα – ένα χρόνο αργότερα το ίδιο ακριβώς πουλιόταν λίγο πιο κάτω από την τιμή που είχε όταν το πήρα εγώ, αλλά έτσι είναι, η πρωτιά πληρώνεται… διαβάστε τη συνέχεια »

Μία από τις πρώτες μου “σοβαρές” προσπάθειες. Το “briefcasePC” φτιάχτηκε το Νοέμβριο του 2002. Η ιδέα ξεκίνησε όταν σε μια επίσκεψη μου στο Practiker είδα ένα φθηνό “αλουμινένιο” βαλιτσάκι εργαλείων και σκέφτηκα πως θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω ως κουτί για ένα “φορητό” PC. Έτσι κι αλλιώς η αποθήκη μου είχε άφθονα παλιά εξαρτήματα υπολογιστών που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν.

Το βαλιτσάκι λοιπόν αγοράστηκε και πήρε το δρόμο για το σπίτι. Ξηλώνοντας την εσωτερική του επένδυση είδα πως δεν ήταν και τόσο αλουμινένιο όσο αρχικά φαινόταν. Για την ακρίβεια, ήταν από λεπτό κοντρα-πλακέ (ή κάτι τέτοιο), επενδεδυμένο με φύλλο αλουμινίου. Δεν με πείραξε, ίσα ίσα που κόπηκε ευκολότερα.

Με τη βοήθεια του πιστού μου Dremmel κόπηκαν ανοίγματα για το τροφοδοτικό και το CD από τη μία, για τις κάρτες και τις θύρες επικοινωνίας από την άλλη και για ανεμιστήρες εξαερισμού στο πάνω μέρος. Μέσα στο βαλιτσάκι μπήκαν ένα τροφοδοτικό ATX, ένα CD-ROM Drive, ένας δίσκος 6.4GB, ένα Floppy (που για να το χρησιμοποιήσεις έπρεπε να ανοίξεις το βαλιτσάκι), μια Abit BE6, ένας Celeron 300A (υπερχρονισμένος στα 450MHz), 192MB μνήμης, μια κάρτα γραφικών 3DFx Voodoo 3 3000, μια Soundblaster 32 και μια απλή κάρτα δικτύου.

Το αποτέλεσμα φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες (κάνοντας κλικ πάνω τους ανοίγουν σε μεγαλύτερο μέγεθος):

Μετά από λίγο καιρό “αναβαθμίστηκε” με ένα DVD-ROM αντί για το απλό CD-ROM, ένα 40GB δίσκο αντί για αυτόν με τα 6.4B και ένα παλιό modem 33.6Kbps.

Παρ΄ όλα αυτά, η χρήση που έγινε τελικά στο briefcasePC ήταν μικρή. Ως φορητός υπολογιστής χρησιμοποιήθηκε μόνο μια φορά, το επόμενο καλοκαίρι, όταν τον πήρα μαζί μου στις διακοπές και τον χρησιμοποίησα για να μπαίνω στο internet (με το modem) χρησιμοποιώντας ως οθόνη μια τηλεόραση.

Αργότερα, με την έλευση του ADSL, τον χρησιμοποίησα για ένα χρονικό διάστημα ως “download box”, χωρίς οθόνη και πληκτρολόγιο αλλά ελέγχοντας τον μέσω δικτύου (με το πρόγραμμα VNC). Ο 40ρης δίσκος του όμως δεν ήταν αρκετός και έτσι μετά από λίγους μήνες πήρε το δρόμο για την αποθήκη, όπου και αναπαύεται μέχρι σήμερα…

UPDATE (14/8/2007)
Εδώ και μια εβδομάδα το ΒriefcasePC ξαναζωντάνεψε! Το χρησιμοποιεί η μητέρα της Αναστασίας για να παίζει Kyodai Mahjongg μιας και το παλιό Pentium PC που χρησιμοποιούσε μέχρι τώρα τα έπαιξε εντελώς…

γιώργος

Από μικρός, πάντα μου άρεσε να μαστορεύω, να κατασκευάζω και να μετατρέπω πράγματα. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τους υπολογιστές, δεν μπορούσα παρά να επεκτείνω το «χόμπυ» μου αυτό και σε αυτούς.

Έτσι, σε σχεδόν κάθε υπολογιστή που πέρασε από τα χέρια μου, έκανα αλλαγές και μετατροπές, είτε αισθητικές είτε λειτουργικές.

Μερικές από τις προσπάθειες μου αυτές, μπορείτε να δείτε παρακάτω: διαβάστε τη συνέχεια »