Σήμερα το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά, δύο αυτοκίνητα αποφάσισαν ν’ «αγαπήσουν» το δικό μου.
Εκεί που ήμουν σταματημένος μαζί με πολλά άλλα αυτοκίνητα στο φανάρι, ήρθε μια μια κοπελιά με ένα Opel Astra και με χτύπησε από πίσω. Σαν να μην έφτανε αυτό, εξ’ αιτίας της δύναμης του χτυπήματος, το δικό μου αυτοκίνητο τσούλησε και χτύπησε το μπροστινό.
Ούτε το μπροστινό, ούτε το πίσω αυτοκίνητο έπαθαν τίποτε. Στο δικό μου όμως έπαθαν ζημιά και οι δύο προφυλακτήρες, μαζί με τις βάσεις από τα μπροστινά φώτα που πήραν μια ελαφριά κλίση προς τα πάνω.
Το ευτυχές είναι πως δεν είχα πρόβλημα με καμία από τις δύο οδηγούς. Ανταλλάξαμε τα στοιχεία μας και μέχρι το μεσημέρι είχαμε ήδη κάνει και τις απαιτούμενες δηλώσεις στις ασφαλιστικές εταιρίες μας.
Όπως και να ‘χει όμως, η μέρα μου χάλασε. Και μόνο η σκέψη πως θα πρέπει να μπλέξω με συνεργεία, ασφαλιστικές κλπ και μάλιστα για κάτι στο οποίο δεν έφταιγα, είναι αρκετή για να μου χαλάσει τη διάθεση. Σήμερα όλη μέρα αισθάνομαι χάλια. Ούτε όρεξη για δουλειά ούτε τίποτε.
Ας δω τα θετικά τουλάχιστον. Θα φτιαχτούν και κάτι γρατζουνιές στον προφυλακτήρα που είχα από παλιά.
