Στην εταιρία, χρησιμοποιούμε μερικά μεγάλα πολυμηχανήματα (φωτοτυπικά / εκτυπωτές / scanners). Η σύμβαση που έχουμε κάνει γι’ αυτά με τον προμηθευτή μας, προβλέπει πως δεν πληρώνουμε το τόνερ τους με το κομμάτι αλλά χρεωνόμαστε κάποιο ποσό ανάλογα με τον αριθμό σελίδων που εκτυπώνουν.
Η μέχρι τώρα διαδικασία προέβλεπε πως κάθε φορά που τελειώνει το τόνερ, εμείς παίρνουμε τηλέφωνο στην προμηθεύτρια εταιρία αναφέροντας το serial number του μηχανήματος και το page count του και αυτοί με τη σειρά τους μας στέλνουν ένα νέο τόνερ.
Προχθές λοιπόν, παίρνω τηλέφωνο (γιατί φυσικά, η αρμόδια γραμματέας «δεν μπορούσε»), δίνω τα στοιχεία και μου λένε πως θα στείλουν τόνερ για ένα από τα μηχανήματα.
Σήμερα με ξαναπαίρνει η γραμματέας και μου λέει πως το τόνερ δεν έχει έρθει ακόμα. Ξανακαλώ την εταιρία, αναφέρω την κατάσταση στην κοπέλα που απάντησε, ψάχνει, ξαναψάχνει, και μου λέει πως δεν βρίσκει την παραγγελία πουθενά.
Δεν ήρθε όμως ακόμα η ώρα για facepalm (wait for it). Μου λέει πως πλέον έχει αλλά ξει η διαδικασία παραγγελίας. Δεν αρκεί να της αναφέρω στο τηλέφωνο το serial number και το page count. Πρέπει να τους στείλω το αντίστοιχο report, εκτυπωμένο από το εν λόγω μηχάνημα. Ωραία, της απαντάω. Και πως θα το τυπώσω αφού έχει τελειώσει το τόνερ;
Η κοπέλα κομπιάζει. Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της με καπνό να βγαίνει από τα αυτιά ενώ ακούγεται ένα: «bzzzzt! Stack Overflow! Division by zero! bzzzz! Danger, Will Robinson!» Ευτυχώς, μετά από λίγο βγαίνει από το infinite loop, πασάροντας το πρόβλημα: Εεεε, θα πω στον προϊστάμενο μου να σας πάρει τηλέφωνο σε λίγο να δείτε τι έχει γίνει με την προχθεσινή σας παραγγελία!
Περιμένω…
