Όλα τα παραπάνω σημαίνουν πως το τραπεζάκι του σαλονιού είναι γεμάτο τηλεκοντρόλ, αφού κάθε μια από τις προαναφερθείσες συσκευές έχει και το δικό της.

Εκτός από αστείο θέαμα, αυτό έχει και πρακτικά προβλήματα. Κατ’ αρχήν, όταν επιχειρούσε κάποιος άλλος να χειριστεί τις συσκευές και έπρεπε να του δίνω οδηγίες: «γύρνα την τηλεόραση στο τάδε input, πάτα το menu στο apple remote, άναψε τον ενισχυτή και γύρνα τον στο optical-in κλπ».

Μετά, υπήρχαν και μικρές τεχνικές δυσκολίες, ειδικά με το Apple Remote που χρησιμοποιούσα για να ελέγχω το Plex στο Mac Mini:
Μερικές φορές τα σήματα του Apple Remote μπερδεύονταν με αυτά του ενισχυτή της Creative με αποτέλεσμα όταν πχ έκανα Fast Forward σε μια ταινία να ανεβαίνει και ο ήχος!
Άλλες φορές πάλι, πατώντας το κουμπί «menu» από το Apple Remote, αντί να ενεργοποιηθεί το Plex, άνοιγε η εφαρμογή Front Row της Apple.

Η λύση για όλα αυτά ήταν ένα Universal Remote Control: ένα προγραμματιζόμενο τηλεκοντρόλ που να μπορεί να αντικαταστήσει όλα τα υπόλοιπα.

Κατέληξα εύκολα στη λύση της αγοράς ενός Harmony Remote της Logitech. Εκτός του ότι φημίζονται για την ποιότητα και τις ικανότητες τους, είναι τα μόνα που υποστηρίζονται εγγενώς από το Plex.

Ανάμεσα στα πολλά διαφορετικά μοντέλα της Logitech, κατέληξα στο Harmony 600: οι διαφορές του σε σχέση με κάποια ακριβότερα μοντέλα είναι πως η οθόνη του δεν είναι έγχρωμη ούτε υποστηρίζει λειτουργίες αφής, ενώ μπορεί να αντικαταστήσει μόνο μέχρι 5 απλά τηλεκοντρόλ. Κανένα από αυτά δεν με πείραξε, αντίθετα, μου άρεσε η τιμή του: 56 ευρώ (συν τα μεταφορικά) από το amazon.co.uk.

Το καλό με τα Harmony είναι ο τρόπος προγραμματισμού τους, που γίνεται μέσω του υπολογιστή. Η εφαρμογή που τα συνοδεύει, συνδέεται στο Internet, όπου η Logitech έχει μια συνεχώς ανανεούμενη database με χιλιάδες συσκευές. Έτσι λοιπόν του λέμε, έχω την τάδε τηλεόραση, τον τάδε ενισχυτή, το τάδε DVD player κλπ κι αυτό κατεβάζει τους σωστούς IR Codes. Στην εντελώς απίθανη περίπτωση που έχουμε μια συσκευή που δεν βρίσκεται στη database της Logitech, μπορούμε να βάλουμε το τηλεκοντρόλ απέναντι στο Harmony και να του «μάθουμε» ένα ένα τους IR Codes πατώντας τα αντίστοιχα κουμπιά.

Για κάθε συσκευή που του προσθέτουμε, αντιστοιχεί τις βασικές λειτουργίες της στα κουμπιά του (πχ Play, Pause, Volume). Αν θέλουμε βέβαια, μπορούμε να τις αλλάξουμε μόνοι μας και να αναθέσουμε όποια λειτουργία θέλουμε εμείς σε κάθε κουμπί. Εκτός αυτού, μπορούμε να φτιάξουμε μενού με τις λειτουργίες που θέλουμε ώστε να εμφανίζονται και να τις επιλέγουμε από την οθόνη του. Για παράδειγμα, για την τηλεόραση μου έχω προσθέσει στο μενού, εντολές για να επιλέγω κατευθείαν το VGA input (για το Mac Mini) και το Component input (για το Nintento Wii).

Αφού τα φτιάξουμε όλα αυτά, μπορούμε, από το μενού Devices στην οθόνη του Harmony, να διαλέγουμε ποιά από τις συσκευές μας θέλουμε να ελέγχει κάθε φορά. Αλλά δεν τελειώσαμε ακόμα. Για την ακρίβεια, τώρα αρχίζουν τα ωραία κόλπα, που ακούνε στο όνομα Activities (δραστηριότητες). Τα Activities είναι ομαδοποιήσεις λειτουργιών που μπορεί να περιλαμβάνουν πάνω από μια συσκευή. Αυτό εξηγείται καλύτερα με ένα παράδειγμα:

Κανονικά, αν ήθελα να δω μια ταινία στο Mac Mini μέσω του Plex, θα έπρεπε να κάνω τα παρακάτω βήματα με το Harmony:
1. Επιλογή Device: TV
2. Άνοιγμα TV
3. Επιλογή video input: VGA
4. Επιλογή Device: Ενισχυτής ήχου
5. Επιλογή sound input: Optical
6. Επιλογή Device: Plex
7. Άνοιγμα εφαρμογής Plex
Εκτός αυτού, κάθε φορά που θα ήθελα να αλλάξω την ένταση του ήχου θα έπρεπε να εναλλάσσω την επιλογή device μεταξύ Plex και ενισχυτή.

Με τον ορισμό ενός Activity που να περιλαμβάνει τις συσκευές TV, ενισχυτή και Plex, τα πράγματα γίνονται δραματικά απλούστερα: Αντί για τα προηγούμενα 7 βήματα, απλώς πατάω το κουμπί «watch a movie» και το Harmony τα κάνει όλα μόνο του: Ενεργοποιεί την TV και τη γυρνάει στο σωστό video input. Ενεργοποιεί τον ενισχυτή και τον γυρνάει κι αυτόν στο σωστό sound input. Μετά ενεργοποιεί την εφαρμογή Plex. Τέλος, γυρνάει τον έλεγχο των πλήκτρων στο Plex, εκτός από τα κουμπιά ελέγχου της έντασης του ήχου. Αυτά τα βάζει να ελέγχουν τον ενισχυτή. Μαγικό!

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά δεν έχει κανένα μειονέκτημα; Έχει, δυστυχώς: τη δυσχρηστία του συνοδευτικού λογισμικού του. Δεν είναι κάτι που θα έδινα να σετάρει ο πατέρας μου ή η γυναίκα μου. Για να καταλάβεις με την πρώτη (ή και με τη δεύτερη) τη φιλοσοφία λειτουργίας του πρέπει να έχεις «μαύρη ζώνη στα κομπιούτερ». Πρέπει να έχεις δει τουλάχιστον 3 σεζόν από το The IT Crowd και να έχεις γελάσει τουλάχιστον με το 80% των αστείων του.

Κατά τα άλλα, το μηχάνημα έχει κορυφαία ποιότητα κατασκευής και είναι προσεγμένο σε κάθε λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, έχει motion sensor έτσι ώστε ο οπίσθιος φωτισμός των πλήκτρων του να ενεργοποιείται όταν το πιάνεις στο χέρι σου.

Συμπέρασμα: αν κάτσεις και ασχοληθείς λίγο μαζί του στην αρχή, αξίζει και με το παραπάνω.

¹ Με 1,56TB συνολική ωφέλιμη χωρητικότητα, προς το παρόν.

² Με την τρέχουσα ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης, έχει πολύ καιρό να χρησιμοποιηθεί…

Το είχα ερωτευτεί απλά και μόνο βλέποντας τις φωτογραφίες του. Εδώ και λίγες μέρες το χαίρομαι και από κοντά. Το είδα μια μέρα στο Multirama στο The Mall και δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Ήρθε μαζί μου στο σπίτι αφού πρώτα ελάφρωσε την τσέπη μου κατά 120 ευρώ¹.

Λένε πως η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτό. Η συσκευασία του είναι ιδιαίτερα προσεγμένη, σε σημείο που αν ήταν σε άσπρο χρώμα θα νόμιζες πως είναι προϊόν της Apple!

Στο κάτω μέρος του, κάτω από ένα καπάκι, κρύβονται η μπαταρία λιθίου, ο διακόπτης για συμβατότητα με Playstation 3 αλλά και χώρος για να αποθηκεύσουμε το usb δέκτη bluetooth σε περίπτωση ταξιδιού.

Μιλώντας γι’ αυτόν, το κακό με το δέκτη bluetooth που περιλαμβάνει είναι πως δεν μπορεί να συνεργαστεί με άλλες συσκευές bluetooth αλλά μόνο με το diNovo Mini.

Όπως ήδη είπα, είναι συμβατό με Windows και με Playstation 3. Σύμφωνα με το manual, δεν είναι συμβατό με Mac OS X. Παρ’ όλα αυτά θα το δοκιμάσω και μόνος μου για να βεβαιωθώ.

Είναι πάντως ιδανικό για χρήση με το HTPC στο σαλόνι. Γενικά, όσα είχα γράψει γι’ αυτό τον περασμένο Μάρτιο, ισχύουν και με το παραπάνω!

1. Το Μάρτη υπολόγιζα πως θα ήταν ακριβότερο. Τελικά μπορεί να βρεθεί και φθηνότερα απ’ όσο το πήρα εγώ – γύρω στα 100 ευρώ – όταν όμως το βλέπεις μπροστά σου και ξέρεις πως μπορείς να το έχεις άμεσα, δίνεις κάτι παραπάνω χωρίς πολύ σκέψη…

Είναι μικρούλι (φαντάσου το σαν χειριστήριο από playstation – όχι στο ίδιο σχήμα, απλά στο ίδιο μέγεθος). Συνδέεται με τον υπολογιστή μέσω bluetooth κι έχει εμβέλεια 10 μέτρων. Δουλεύει με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες Li-Ion και έχει και backlight για να βλέπουμε τα πλήκτρα και στο σκοτάδι. Εκτός από πληκτρολόγιο, έχει ενσωματωμένο touchpad για να το χρησιμοποιούμε και σαν ποντίκι. Ακόμα έχει πλήκτρα multimedia (play-pause-rewind κλπ και volume up/down). Τέλος, έχει και διάφανο καπάκι για να μην σκονίζεται όταν δεν το χρησιμοποιούμε.

Θα είναι το ιδανικό συμπλήρωμα για το HTPC μου (έχω γράψει λίγα πράγματα γι’ αυτό στο παρελθόν). Τώρα χρησιμοποιώ ένα M-Play Mini IR remote control. Κάνει βέβαια καλά τη δουλειά του αφού έχω φροντίσει να προγραμματίσω τα πλήκτρα του για να δουλεύουν με το MediaPortal. Όμως η χρήση του ως ποντίκι είναι πολύ δύσκολη κι εκτός αυτού, το IR σήμα του πολλές φορές μπερδεύεται με αυτό του ενισχυτή των ηχείων μου: μερικές φορές όταν κάνω fast-forward ανεβαίνει και το volume στα ηχεία!

(Αναστασία μωρό μου, μην διαβάζεις από εδώ και κάτω)

Το μόνο κακό με το diNovo Mini είναι το κόστος του: 150 ευρώ! Ε, μέχρι να έρθει στην Ελλάδα κάπως θα σκεφτώ για να το δικαιολογήσω.