Όλα τα παραπάνω σημαίνουν πως το τραπεζάκι του σαλονιού είναι γεμάτο τηλεκοντρόλ, αφού κάθε μια από τις προαναφερθείσες συσκευές έχει και το δικό της.

Εκτός από αστείο θέαμα, αυτό έχει και πρακτικά προβλήματα. Κατ’ αρχήν, όταν επιχειρούσε κάποιος άλλος να χειριστεί τις συσκευές και έπρεπε να του δίνω οδηγίες: «γύρνα την τηλεόραση στο τάδε input, πάτα το menu στο apple remote, άναψε τον ενισχυτή και γύρνα τον στο optical-in κλπ».

Μετά, υπήρχαν και μικρές τεχνικές δυσκολίες, ειδικά με το Apple Remote που χρησιμοποιούσα για να ελέγχω το Plex στο Mac Mini:
Μερικές φορές τα σήματα του Apple Remote μπερδεύονταν με αυτά του ενισχυτή της Creative με αποτέλεσμα όταν πχ έκανα Fast Forward σε μια ταινία να ανεβαίνει και ο ήχος!
Άλλες φορές πάλι, πατώντας το κουμπί «menu» από το Apple Remote, αντί να ενεργοποιηθεί το Plex, άνοιγε η εφαρμογή Front Row της Apple.

Η λύση για όλα αυτά ήταν ένα Universal Remote Control: ένα προγραμματιζόμενο τηλεκοντρόλ που να μπορεί να αντικαταστήσει όλα τα υπόλοιπα.

Κατέληξα εύκολα στη λύση της αγοράς ενός Harmony Remote της Logitech. Εκτός του ότι φημίζονται για την ποιότητα και τις ικανότητες τους, είναι τα μόνα που υποστηρίζονται εγγενώς από το Plex.

Ανάμεσα στα πολλά διαφορετικά μοντέλα της Logitech, κατέληξα στο Harmony 600: οι διαφορές του σε σχέση με κάποια ακριβότερα μοντέλα είναι πως η οθόνη του δεν είναι έγχρωμη ούτε υποστηρίζει λειτουργίες αφής, ενώ μπορεί να αντικαταστήσει μόνο μέχρι 5 απλά τηλεκοντρόλ. Κανένα από αυτά δεν με πείραξε, αντίθετα, μου άρεσε η τιμή του: 56 ευρώ (συν τα μεταφορικά) από το amazon.co.uk.

Το καλό με τα Harmony είναι ο τρόπος προγραμματισμού τους, που γίνεται μέσω του υπολογιστή. Η εφαρμογή που τα συνοδεύει, συνδέεται στο Internet, όπου η Logitech έχει μια συνεχώς ανανεούμενη database με χιλιάδες συσκευές. Έτσι λοιπόν του λέμε, έχω την τάδε τηλεόραση, τον τάδε ενισχυτή, το τάδε DVD player κλπ κι αυτό κατεβάζει τους σωστούς IR Codes. Στην εντελώς απίθανη περίπτωση που έχουμε μια συσκευή που δεν βρίσκεται στη database της Logitech, μπορούμε να βάλουμε το τηλεκοντρόλ απέναντι στο Harmony και να του «μάθουμε» ένα ένα τους IR Codes πατώντας τα αντίστοιχα κουμπιά.

Για κάθε συσκευή που του προσθέτουμε, αντιστοιχεί τις βασικές λειτουργίες της στα κουμπιά του (πχ Play, Pause, Volume). Αν θέλουμε βέβαια, μπορούμε να τις αλλάξουμε μόνοι μας και να αναθέσουμε όποια λειτουργία θέλουμε εμείς σε κάθε κουμπί. Εκτός αυτού, μπορούμε να φτιάξουμε μενού με τις λειτουργίες που θέλουμε ώστε να εμφανίζονται και να τις επιλέγουμε από την οθόνη του. Για παράδειγμα, για την τηλεόραση μου έχω προσθέσει στο μενού, εντολές για να επιλέγω κατευθείαν το VGA input (για το Mac Mini) και το Component input (για το Nintento Wii).

Αφού τα φτιάξουμε όλα αυτά, μπορούμε, από το μενού Devices στην οθόνη του Harmony, να διαλέγουμε ποιά από τις συσκευές μας θέλουμε να ελέγχει κάθε φορά. Αλλά δεν τελειώσαμε ακόμα. Για την ακρίβεια, τώρα αρχίζουν τα ωραία κόλπα, που ακούνε στο όνομα Activities (δραστηριότητες). Τα Activities είναι ομαδοποιήσεις λειτουργιών που μπορεί να περιλαμβάνουν πάνω από μια συσκευή. Αυτό εξηγείται καλύτερα με ένα παράδειγμα:

Κανονικά, αν ήθελα να δω μια ταινία στο Mac Mini μέσω του Plex, θα έπρεπε να κάνω τα παρακάτω βήματα με το Harmony:
1. Επιλογή Device: TV
2. Άνοιγμα TV
3. Επιλογή video input: VGA
4. Επιλογή Device: Ενισχυτής ήχου
5. Επιλογή sound input: Optical
6. Επιλογή Device: Plex
7. Άνοιγμα εφαρμογής Plex
Εκτός αυτού, κάθε φορά που θα ήθελα να αλλάξω την ένταση του ήχου θα έπρεπε να εναλλάσσω την επιλογή device μεταξύ Plex και ενισχυτή.

Με τον ορισμό ενός Activity που να περιλαμβάνει τις συσκευές TV, ενισχυτή και Plex, τα πράγματα γίνονται δραματικά απλούστερα: Αντί για τα προηγούμενα 7 βήματα, απλώς πατάω το κουμπί «watch a movie» και το Harmony τα κάνει όλα μόνο του: Ενεργοποιεί την TV και τη γυρνάει στο σωστό video input. Ενεργοποιεί τον ενισχυτή και τον γυρνάει κι αυτόν στο σωστό sound input. Μετά ενεργοποιεί την εφαρμογή Plex. Τέλος, γυρνάει τον έλεγχο των πλήκτρων στο Plex, εκτός από τα κουμπιά ελέγχου της έντασης του ήχου. Αυτά τα βάζει να ελέγχουν τον ενισχυτή. Μαγικό!

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά δεν έχει κανένα μειονέκτημα; Έχει, δυστυχώς: τη δυσχρηστία του συνοδευτικού λογισμικού του. Δεν είναι κάτι που θα έδινα να σετάρει ο πατέρας μου ή η γυναίκα μου. Για να καταλάβεις με την πρώτη (ή και με τη δεύτερη) τη φιλοσοφία λειτουργίας του πρέπει να έχεις «μαύρη ζώνη στα κομπιούτερ». Πρέπει να έχεις δει τουλάχιστον 3 σεζόν από το The IT Crowd και να έχεις γελάσει τουλάχιστον με το 80% των αστείων του.

Κατά τα άλλα, το μηχάνημα έχει κορυφαία ποιότητα κατασκευής και είναι προσεγμένο σε κάθε λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, έχει motion sensor έτσι ώστε ο οπίσθιος φωτισμός των πλήκτρων του να ενεργοποιείται όταν το πιάνεις στο χέρι σου.

Συμπέρασμα: αν κάτσεις και ασχοληθείς λίγο μαζί του στην αρχή, αξίζει και με το παραπάνω.

¹ Με 1,56TB συνολική ωφέλιμη χωρητικότητα, προς το παρόν.

² Με την τρέχουσα ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης, έχει πολύ καιρό να χρησιμοποιηθεί…

τίποτε παράνομο, μόνο device drivers, open source και demo προγράμματα, linux distributions και άλλα τέτοια

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να αντικαταστήσω αυτό το κουτί-τέρας με μια πιο κομψή λύση. Για κακή μου τύχη, ο Murphy με πρόλαβε. Αν και είχα τους περισσότερους δίσκους σε RAID 1 που προσφέρει ασφάλεια, κάποια στιγμή μετά από ένα update & restart είδα να λείπουν όλα τα αρχεία που είχα κατεβάσει τις τελευταίες 20 μέρες!

Αναγκαστικά λοιπόν, έπρεπε να επισπεύσω τη μετάβαση σε κάτι ασφαλέστερο. Ταυτόχρονα ήθελα να είναι και κάτι πιο απλό στη χρήση και συντήρηση.

Μετά από αρκετή σκέψη, κατέληξα στο Drobo της Data Robotics, ως την πιο απλή και ευέλικτη λύση, σε συνδυασμό με το παλιό, καλό μου Mac Mini.

Το Drobo είναι ένα κουτί που δέχεται μέχρι 4 δίσκους SATA ή SATA II και τους διαχειρίζεται μόνο του με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμα κι αν χαλάσει ένας από αυτούς, τα δεδομένα μας να μένουν ανέπαφα. Αυτό το κάνει δεσμεύοντας κάποιο χώρο από κάθε δίσκο για να αποθηκεύει δεδομένα ανάκτησης για τους υπόλοιπους. Για να δούμε πόσο χώρο δεσμεύει μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια web εφαρμγή, το Drobolator.

Η μέθοδος που χρησιμοποιεί το Drobo για την αποθήκευση των δεδομένων είναι κάτι σαν RAID 5 αλλά χωρίς τους περιορισμούς του:
1. Δεν χρειάζεται να είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι.
2. Μπορούμε πανεύκολα να αυξήσουμε τη χωρητικότητα οποτεδήποτε, χωρίς πολύπλοκες διαδικασίες, απλά και μόνο αλλάζοντας κάποιον από τους δίσκους του.

Οι δίσκοι μπαίνουν και βγαίνουν εύκολα, χωρίς εργαλεία. Η πρόσοψη του Drobo συγκρατήται στη θέση της με μαγνήτες για να βγαίνει εύκολα. Πίσω της βλέπουμε τις 4 θέσεις για τους δίσκους. Σε κάθε μια από αυτές, αριστερά υπάρχει ένας διακόπτης απελευθέρωσης του δίσκου και δεξιά ένα ενδεικτικό LED που μας δείχνει την κατάσταση του Drobo ανάλογα με το χρώμα του:
- Πράσινο: Όλα καλά.
- Πορτοκαλί: Πρέπει να μπει ένας μεγαλύτερος δίσκος σε αυτό το Slot σύντομα, γιατί το Drobo πλησιάζει το 85% της χωρητικότητας του.
- Πορτοκαλί / Πράσινο που εναλλάσσονται: Το Drobo αναδιοργανώνει εσωτερικά τα δεδομένα. Δεν πρέπει να το πειράξουμε μέχρι να τελειώσει.
- Κόκκινο: Πρέπει να μπει ένας μεγαλύτερος δίσκος σε αυτό το Slot ΤΩΡΑ, γιατί το Drobo έφτασε το 100% της χωρητικότητας του.
- Κόκκινο που αναβοσβήνει: Ο συγκεκριμένος δίσκος έχει πρόβλημα. Πρέπει να αλλαχθεί άμεσα.

Οριζόντια, στο κάτω μέρος της πρόσοψης, υπάρχουν 10 μπλε LED. Το κάθε ένα από αυτά αντιστοιχεί στο 10% της χωρητικότητας του Drobo. Έτσι μπορούμε να βλέπουμε με μια ματιά πόσο % ελεύθερο χώρο έχει.

Σε κάθε περίπτωση που χρειαστεί αντικατάσταση ενός δίσκου αυτό γίνεται χωρίς καμία ιδιαίτερη διαδικασία, χωρίς καν να σταματήσει η λειτουργία του Drobo και φυσικά, χωρίς να χαθεί ούτε byte δεδομένων!

Αυτός ήταν και ο σημαντικότερος λόγος που το επέλεξα: η ασφάλεια των δεδομένων και η πανεύκολη μελλοντική αναβάθμιση της χωρητικότητας!

Το Drobo που πήρα είναι αυτό της 2ης γενιάς. Συνδέεται με τον υπολογιστή μέσω USB 2.0 ή FireWire 800 (συμβατό και με απλό FireWire αν βρούμε και αγοράσουμε το κατάλληλο καλώδιο). Το Drobo 1ης γενιάς κυκλοφορεί κι αυτό ακόμα. Η διαφορά του είναι πως εκείνο έχει μόνο USB 2.0 σύνδεση, λίγο χαμηλότερες επιδόσεις και λίγο πιο θορυβώδη ανεμιστήρα.

Μια σημαντική έλλειψη του Drobo είναι η έλλειψη σύνδεσης Ethernet. Δυστυχώς, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με επιπλέον χρέωση, μέσω του DroboShare, μιας συσκευής που δέχεται μέχρι 2 Drobo (μέσω USB 2.0) και προσφέρει σύνδεση Gigabit Ethernet.

Μια ιδιομορφία του Drobo αφορά τον τρόπο που ορίζουμε τα partitions: Για να μην χρειάζεται να κάνουμε ξανά format κάθε φορά που αλλάζουμε ένα δίσκο με κάποιον μεγαλύτερο, ορίζουμε από την αρχή το επιθυμητό μέγεθος του Partition. Αν βέβαια κάποια στιγμή το ξεπεράσουμε, δεν χρειάζεται ν’ ανησυχούμε. Μπορούμε να φτιάξουμε κι άλλα Partition.

Στο δικό μου setup, έδωσα όλους τους δίσκους σε ένα μοναδικό partition και όρισα το μέγεθος του στα 16TB (το μέγιστο δυνατό). Έβαλα στο Drobo μου 1x750GB, 2x500GB και 1x320GB δίσκους. Έτσι, αυτή τη στιγμή έχω ωφέλιμη χωρητικότητα περίπου 1.17TB από τα οποία χρησιμοποιώ γύρω στα 75%, μετά το απαραίτητο ξεκαθάρισμα.

Η μεταφορά των δεδομένων διήρκεσε μια ολόκληρη μέρα γιατί δεν μπορούσε να γίνει με τη μία. Οι 2x500GB και 1x320GB δίσκοι προήλθαν από το παλιό μηχάνημα και δεν ήταν άδειοι. Έτσι, τους έβγαζα έναν-έναν, αφού πρώτα μετέφερα τα δεδομένα τους στο Drobo.

Συνέδεσα το Drobo στο Mac Mini μου μέσω USB 2.0, εν αναμονή του καλωδίου FW800-to-FW400. Όταν παραλάβω το καλώδιο θα το συνδέσω στη θύρα FireWire400 του Mac Mini για να είναι πιο γρήγορο και να μην απασχολεί και τη CPU του. Βέβαια δεν έχω κάνει εκτενή τεστ ταχύτητας αλλά ακόμα και με τη USB 2.0 φαίνεται να τα πάει καλά.

Στο μεταξύ, το Mac Mini αποδυκνύεται ο ιδανικός «εργάτης». Το Transmission και το Speed Download κάνουν υπερωρίες. Τα αρχεία του Drobo μοιράζονται μια χαρά στο οικιακό μου δίκτυο, και επιπλέον έχω σηκώσει και ένα MAMP server για τα περιστασιακά web-πειράματα μου. Ο έλεγχος του γίνεται απομακρυσμένα μέσω του Apple Screen Sharing (νέο ωραίο όνομα για το παλιό, καλό VNC).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η υπόθεση file & download server φαίνεται να έχει τελειώσει για ‘μένα. Το σύστημα πιάνει πλέον ελάχιστο χώρο και καταναλώνει και λιγότερη ενέργεια (85W max για το Mac Mini και 40W max για το Drobo). Επιπλέον, μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος και κυριολεκτικά, λόγω του ελάχιστου θορύβου και μεταφορικά, λόγω της ασφάλειας και της εύκολης επεκτασιμότητας.

Το μόνο κακό στην όλη υπόθεση ήταν το κόστος. Το Drobo μου κόστισε 429 ευρώ. Δυστυχώς όμως όλες οι περίπου αντίστοιχες θήκες 4 θέσεων σε τέτοιες τιμές κυμαίνονται.

Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από την πρώτη μου επαφή μαζί του. Ως συνήθως, κάνοντας κλικ πάνω τους ανοίγουν σε μεγαλύτερο μέγεθος.

Αρχικά λοιπόν περίμενα να έρθει ο Νοέμβριος και να βγει στην αγορά η τελευταία έκδοση του λειτουργικού Mac OS X 10.5 «Leopard» ώστε ο υπολογιστής που θα αγοράσω να το έχει εγκατεστημένο.

Μετά, είπα να περιμένω τον Ιανουάριο, μιας και κατά την ετήσια έκθεση MacWorld, η Apple συνηθίζει να ανακοινώνει νέα προϊόντα. Κρίμα δεν είναι να αγοράσεις νέο υπολογιστή και μετά από λίγες ημέρες να βγει νέο μοντέλο στην ίδια τιμή; Η MacWorld ήρθε και πέρασε. Η Apple όντως ανακοίνωσε νέο μοντέλο υπολογιστή (MacBook Air), μόνο που ο συγκεκριμένος δεν ταιριάζει και τόσο στις ανάγκες μου.

Και πάλι όμως κρατήθηκα. Αυτή τη φορά όμως όχι περιμένοντας κάποιο νέο μοντέλο, γιατί αν ήταν έτσι δεν θα έπρεπε να αγοράσω ποτέ νέο υπολογιστή.

Απλώς, έκατσε η φάση και θα πάμε το τριήμερο της καθαράς Δευτέρας στο Λονδίνο μαζί με φίλους. Είναι λοιπόν ευκαιρία να εκμεταλλευτώ τις ελαφρά χαμηλότερες τιμές των Apple στην Αγγλία και να το αγοράσω απ’ εκεί.

Εδώ και λίγη ώρα, τα online καταστήματα της Apple είναι offline, εν’ όψη της κυκλοφορίας κάποιου νέου προϊόντος. Οι φήμες λένε πως πρόκειται για νέα μοντέλα MacBook ή MacBook Pro.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιο μοντέλο θα πάρω. Είμαι μεταξύ του MacBook και του Mac mini. Για να δούμε. Αν τύχει να κυκλοφορήσει νέο μοντέλο έχει καλώς. Έτσι κι αλλιώς όμως δε με βλέπω να περιμένω άλλο.

Update: Ναι, τελικά όντως κυκλοφόρησαν νέα μοντέλα MacBook ΚΑΙ MacBook Pro. Αν και τελικά μάλλον θα αφήσω την αγορά φορητού υπολογιστή για αργότερα και θα προτιμήσω ένα Mac mini σε συνδυασμό με δύο iPhone. Έχω ήδη υποσχεθεί ένα στην Αναστασία και δεν είναι δυνατόν να έχει αυτή iPhone κι όχι εγώ!

Το MiniStack, είναι ένα κουτάκι, ακριβώς στις διαστάσεις και το χρώμα του Mac Mini (16.51cm x 16.51cm x 3.81cm), που δέχεται ένα σκληρό δίσκο IDE και τον συνδέει με το Mac Mini μέσω FireWire ή USB 2.0. Επιπλέον, περιλαμβάνει 3-port USB 2.0 hub και 3-port FireWire hub δίνοντας έτσι μεγαλύτερες δυνατότητες επέκτασης στο Mac Mini. Για τη σύνδεση του δίσκου μέσω USB 2.0 χρησιμοποιεί το chipset Prolific 2507, για τη σύνδεση του μέσω FireWire το chipset Oxford 911+ και είναι συμβατό με δίσκους μεγαλύτερους από 128GB.

Κυκλοφορούν μοντέλα με ενσωματωμένο δίσκο 80, 160, 250, 320, 400 ή 500GB. Εγώ, μιας και είχα ήδη διαθέσιμο ένα δίσκο Western Digital 80GB, διάλεξα το φθηνότερο μοντέλο που πωλείται χωρίς καθόλου σκληρό δίσκο. Θα πρέπει εδώ να σημειώσω πως, όπως αναφέρει και στο site του, πρέπει να προσέξουμε τι δίσκο θα του βάλουμε γιατί ορισμένοι, όπως πχ οι Seagate Barracuda που έχουν 2-3mm μεγαλύτερο μήκος από τους Western Digital, μπορεί να μην χωράνε στο εσωτερικό του.

Παρήγγειλα λοιπόν το MiniStack από το Other World Computing στην Αμερική μιας και δεν το βρήκα στην Ελλάδα, ούτε καν στην Ευρώπη. Η τιμή του ήταν $69 και μαζί με τα μεταφορικά για Ελλάδα το συνολικό κόστος έφτασε γύρω στα $108. Μετά από μια περίπου εβδομάδα, έφτασε στο σπίτι. Η διαδικασία εγκατάστασης ήταν απλούστατη και το συμπεριλαμβανόμενο manual αναλυτικότατο, με αρκετές φωτογραφίες.

Η όλη διαδικασία διαρκεί ελάχιστα. Αρχικά βιδώνουμε το σκληρό δίσκο στην ειδική βάση / ψύκτρα. Μετά, τον βάζουμε στο MiniStack, κουμπώνουμε τα καλώδια τροφοδοσίας και data και βιδώνουμε τη βάση μαζί με το δίσκο στο MiniStack. Στο τέλος βάζουμε το άσπρο καπάκι από πάνω (μπαίνει κουμπωτά, χωρίς βίδες) και είμαστε έτοιμοι!

Όλες οι συνδέσεις του MiniStack είναι συγκεντρωμένες στο πίσω μέρος του, μαζί με τους διακόπτες διαμόρφωσης και ελέγχου. Εκτός από το διακόπτη Power-On και το βύσμα για το τροφοδοτικό του, έχει ένα διακόπτη με τις ενδείξεις Auto και 1394a. Αυτός καθορίζει τον τρόπο σύνδεσης του δίσκου. Όταν είναι στη θέση 1394a ο δίσκος συνδέεται μόνο μέσω FireWire. Όταν είναι στη θέση Auto, αν δεν βρει σύνδεση FireWire, συνδέεται μέσω USB 2.0. δίπλα από το βύσμα του τροφοδοτικού υπάρχουν και 2 διακοπτάκια dip-switch που ελέγχουν τη λειτουργία του ανεμιστήρα ψύξης του MiniStack. Στη θέση A (auto) ο ανεμιστήρας ενεργοποιήται αυτόματα όταν χρειάζεται (υπάρχει ένας αισθητήρας που ακουμπά πάνω στο δίσκο). Στη θέση M (manual) μπορούμε να διαλέξουμε εμείς την ταχύτητα μεταξύ του H (high) και του L (low). Το πίσω μέρος του MiniStack συμπληρώνουν οι 3 θύρες FireWire IEEE-1394a (η μια συνδέεται στο Mac Mini και οι 2 είναι διαθέσιμες για σύνδεση άλλων συσκευών), οι 3 θύρες USB 2.0 για σύνδεση άλλων συσκευών και η θύρα USB Uplink για τη σύνδεση του με το Mac Mini.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλαίσθητο. Το σχήμα και χρώμα του MiniStack ταιριάζει απόλυτα με το Mac Mini, σε βαθμό που όσοι το βλέπουν για πρώτη φορά, νομίζουν πως πρόκειται για ένα μηχάνημα και όχι για δύο διαφορετικά. Φυσικά, το MiniStack δεν συνεργάζεται μόνο με το Mac Mini, αλλά μπορεί να συνδεθεί σε οποιοδήποτε υπολογιστή, ό,τι λειτουργικό κι αν χρησιμοποιεί. Απλά το μέγεθος του βολεύει εξαιρετικά τους κατόχους του μικρού υπολογιστή της Apple.

Το μόνο μειονέκτημα κατά τη χρήση του MiniStack είναι πως αν το βάλουμε κάτω από το Mac Mini, η πρόσβαση στις USB και FireWire θύρες του, δυσκολεύει λόγω των καλωδίων του ίδιου του Mac Mini.

Αυτό είναι κάτι που κατάλαβε και η ίδια η NewerTechnology και ήδη κυκλοφορεί στην αγορά το MiniStack V2 (στα $79 πλέον) στο οποίο η μία USB και η μία FireWire βρίσκονται στο πλάι του για εύκολη σύνδεση / αποσύνδεση συσκευών.

Διαβάστε περισσότερα:
NewerTechnology MiniStack v2
Other World Computing eShop