blog.adamopoulos.net

Μέσα στο 2009 είχαμε προγραμματίσει δύο ταξίδια στο εξωτερικό. Για λόγους ανωτέρας βίας, αναβλήθηκαν και τα δύο. Για να μη μας μείνει απωθημένο λοιπόν, είπαμε να κανονίσουμε ένα τρίτο και τελευταίο ταξίδι για το 2009.

Έτσι, κανονίσαμε ένα ταξιδάκι για το Άμστερνταμ για τα μέσα Νοέμβρη. Αυτή τη φορά ευτυχώς δεν βρέθηκε κάτι που να μας εμποδίσει (δηλαδή, παραλίγο να βρεθεί και πάλι εμπόδιο, αλλά το ξεπεράσαμε)!

Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 13 Νοεμβρίου, μέσα στα μαύρα χαράματα για να πάμε στον Ελ. Βενιζέλο, κι από εκεί, με την Alitalia και με ενδιάμεσο προορισμό τη Ρώμη να φτάσουμε στο Άμστερνταμ.

Παρένθεση: Συνήθως, όταν προγραμματίζουμε ταξίδι στο εξωτερικό, το κάνουμε αρκετούς μήνες νωρίτερα έτσι ώστε να πετυχαίνουμε καλές τιμές σε εισιτήρια & ξενοδοχεία. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε το ψάξιμο περίπου ένα μήνα πριν το ταξίδι κι έτσι οι επιλογές μας ήταν πιο περιορισμένες. Έτσι, για την πτήση, καταλήξαμε στην Alitalia με ενδιάμεση στάση στη Ρώμη. Αυτό είχε το μειονέκτημα πως η αναχώρηση από την Αθήνα έπρεπε να γίνει πολύ νωρίς το πρωί και αντίστοιχα η άφιξη μας μετά το τέλος του ταξιδιού πολύ αργά το βράδυ. Ήταν όμως η πιο οικονομική λύση τη δεδομένη χρονική στιγμή κι έτσι την προτιμήσαμε.

Στον προορισμό μας, το αεροδρόμιο του Shiphol, αρχικά, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το μέγεθος. Για να φτάσουμε στο terminal μετά την προσγείωση μας, το Airbus της Alitalia χρειάστηκε 15 λεπτά τροχοδρόμησης! Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση από τους διαδρόμους από/προσγείωσης ως τα terminal στάθμευσης των αεροπλάνων!

Από εκεί, με μια διαδρομή 15 λεπτών με το τρένο φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ (Centraal Station), στο κέντρο του λιμανιού.

Εκεί, το πρώτο πράγμα που κάναμε, ως «ψαγμένοι» ταξιδιώτες ήταν να βρούμε το τοπικό γραφείο τουρισμού και να προμηθευτούμε μια κάρτα «I amsterdam Card» για τον καθένα μας.

Η «I amsterdam Card» περιλαμβάνει ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου στις δημόσιες συγκοινωνίες (Τραμ, λεωφορεία, μετρό), ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου σε 30 μουσεία, έκπτωση 20-25% σε άλλα μουσεία, εκθέσεις, αξιοθέατα και εστιατόρια και τέλος, μια δωρεάν βόλτα με πλοιάριο στα κανάλια.

Το κόστος αγοράς της κάρτας είναι ανάλογο με τη διάρκεια της: Για 24 ώρες κοστίζει 38 ευρώ, για 28 ώρες κοστίζει 48 ευρώ και για 72 ώρες 58 ευρώ.

Αν σκεφτεί κανείς πως στα περισσότερα μουσεία η είσοδος κοστίζει τουλάχιστον 20 ευρώ και πως το απλό εισιτήριο μιας ώρας στα ΜΜΜ του Άμστερνταμ κοστίζει 2,6 ευρώ(!), η καρτούλα συμφέρει τρομερά!

Έχοντας συμβουλευτεί από πριν το site της υπηρεσίας μεταφορών 9292.nl, είχαμε βρει ποιο τραμ περνούσε κοντά από το ξενοδοχείο μας κι έτσι ξεκινήσαμε για εκεί.

Σε ότι αφορά  το ξενοδοχείο, μετά από λίγο ψάξιμο στο tripadvisor, είχαμε καταλήξει στο Hotel ibis Amsterdam City Stopera. Αυτό βρίσκεται λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης – περίπου 15-20 λεπτά περπάτημα – αλλά αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Η πλειοψηφία των κτηρίων στο κέντρο της πόλης είναι παλιά και παραδοσιακά. Αυτό, στο Άμστερνταμ σημαίνει πως είναι μακρόστενα, πολυόροφα και με μικρά δωμάτια.

Αντίθετα, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα σχετικά νέο, μοντέρνο κτήριο. Τα δωμάτια του είναι πολύ προσεγμένα, με μοντέρνα σχεδίαση και καθαρά. Κάποια από αυτά έχουν θέα στο δρόμο, άλλα προς στην εσωτερική αυλή και άλλα προς το διπλανό κανάλι. Κλείνοντας το δωμάτιο στο booking.com, ζήτησα να έχει θέα προς το κανάλι και προτείνω , αν πάτε, να κάνετε το ίδιο. Η θέα δεν είναι τόσο τρομερή αλλά σίγουρα καλύτερη από το δρόμο. Το ξενοδοχείο είναι κατηγορίας 2 αστέρων αλλά στην πράξη ήταν καλύτερο από πολλά 3-άστερα ή 4-στερα που έχουμε δοκιμάσει κατά καιρούς.

   

Απέχει  5 λεπτά με τα πόδια από τη στάση Τραμ/Μετρό Waterlooplein, ενώ στα μισά αυτής της διαδρομής υπάρχει supermarket, πράγμα που μας βόλεψε πολύ για την προμήθεια εμφιαλωμένου νερού (και περιστασιακά, σνακ).

Σε ό,τι αφορά τα ΜΜΜ, αξίζει ν’ αναφερθώ στα Τραμ: Το δίκτυο τους είναι τεράστιο και καλύπτει όλη το κέντρο της πόλης και τα περίχωρα. Με το εισιτήριο ελευθέρας του I Amsterdam Card και ένα οδηγό / χάρτη που να περιέχει και τις στάσεις του Τραμ, μπορείς να πας σχεδόν σε κάθε γωνιά της πόλης και να δεις όλα τα αξιοθέατα! Είναι ό,τι πρέπει για τον τουρίστα! Αντίθετα, το δίκτυο του Μετρό βολεύει μόνο αν κάποιος θέλει να πάει πιο έξω, προς τα προάστια. Στο κέντρο της πόλης οι σταθμοί είναι ελάχιστοι.

Αρκετά με τα πρακτικά του ταξιδιού όμως. Ας περάσουμε όμως στο «τουριστικό» κομμάτι.

Μου έκαναν τρομερή εντύπωση τα ποδήλατα. Μιλάμε για ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. Ποδήλατα απλά, με ταχύτητες, με 2 ρόδες, με 3, ποδήλατα με ειδικά καθισματάκια για παιδιά πίσω από τη σέλα ή/και πάνω στο τιμόνι, ποδήλατα με μεγάλο καλάθι μπροστά από το τιμόνι, τόσο μεγάλο που να μεταφέρουν εκεί 2-3 παιδιά(!) ή ένα κοντραμπάσο! Διάβασα κάπου πως  πρέπει να κυκλοφορούν πάνω από 500.000 ποδήλατα στο Άμστερνταμ (και πως κάθε χρόνο κλέβονται πάνω από 50.000 από αυτά)!

   
   
   

Ποδηλατόδρομοι υπάρχουν παντού, σε κάθε δρόμο (μεγάλο, μικρό, λεωφόρο, σοκάκι) ενώ όλη η πόλη είναι επίπεδη χωρίς λόφους, ανηφόρες ή κατηφόρες. Οι ντόπιοι εκμεταλλεύονται  τις συνθήκες αυτές στο έπακρο και κυκλοφορούν κατά κόρον με ποδήλατο. Μιλάμε για τόσα πολλά ποδήλατα που, ως πεζός, πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Στο μεταξύ, οι ποδηλάτες ξέρουν πως έχουν απόλυτη προτεραιότητα και το εκμεταλλεύονται! Πραγματικά, ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει!

Όσο ήμασταν εκεί, κάθε μέρα έβρεχε από τις 11 μέχρι τις 1 το μεσημέρι! Όμως, μόνο οι τουρίστες φαινόταν να το προσέχουν. Δύσκολα έβλεπες ντόπιο με αδιάβροχη κουκούλα ή ομπρέλα. Συνέχιζαν να κινούνται, πεζοί ή με ποδήλατο μέσα στη βροχή σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κάτι ακόμα που μας έκανε εντύπωση για τους Ολλανδούς στο Άμστερνταμ ήταν οι καλοί τους τρόποι. Όλοι φαίνονταν να ξέρουν άπταιστα αγγλικά και να είναι πρόθυμοι να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση ή απορία μας.

Αυτό το είδαμε από την πρώτη μέρα κι όλας. Πηγαίνοντας να βρούμε το ξενοδοχείο, μπερδέψαμε την οδό Rapenburgerstraat με την Valkenburgerstraat (γιατί άραγε; Αφού είναι τόσο εύκολα ονόματα και τα δύο και δεν μοιάζουν καθόλου). Ένας διερχόμενος 50-ρης ποδηλάτης, αφού μας είδε να κοιτάμε γύρω μας με απορία (“μα καλά, κάπου εδώ υποτίθεται πως είναι το ξενοδοχείο”), προσφέρθηκε να μας δείξει το σωστό δρόμο, σε άψογα αγγλικά.

Το Άμστερνταμ είναι μια πανέμορφη πόλη. Είναι γεμάτο από παλιά κτήρια, πολύχρωμο και με άπειρα κανάλια. Η πόλη σφύζει από ζωή, ακόμα και σε μη τουριστική περίοδο, όπως αυτή που το επισκεφτήκαμε εμείς. Είναι άλλωστε ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στην Ευρώπη, με πάνω από 3.5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.

   

Η πόλη έχει χτιστεί πάνω στις εκβολές του ποταμού Amstel (ναι, όπως η γνωστή μπύρα), και από εκεί βγαίνει και το όνομα της που αρχικά ήταν Amstellerdam (το φράγμα του ποταμού Άμστελ). Ιδρύθηκε στα τέλη του 12^ου αιώνα σαν ψαροχώρι. Άρχισε να γνωρίζει μεγάλη εμπορική ανάπτυξη από περίπου τον 14^ο αιώνα και μετά. Τα σχεδόν άπειρα κανάλια της, δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την σταδιακή επέκταση της πόλης. Διευκόλυναν σημαντικά το εμπόριο, μιας και ήταν πολύ πιο εύκολο να μεταφέρονται τα αγαθά με φορτηγίδες και πλοιάρια στο νερό παρά με άμαξες στην στεριά.

   

Τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο της πόλης έχουν διατηρήσει την αρχιτεκτονική του 16^ου -17^ου αιώνα: πολύ στενά (ο φόρος υπολογιζόταν μα βάση το μήκος της πρόσοψης του κτηρίου) αλλά με μεγάλο βάθος και ύψος 3-4 ορόφων. Μιας και οι εσωτερικές σκάλες είναι στενές και απότομες, η μεταφορά επίπλων και εμπορευμάτων γίνεται (ναι γίνεται ακόμα) με τη βοήθεια σχοινιών που κρέμονται από γάντζους που προεξέχουν από το κέντρο της κορυφής της πρόσοψης. Για τον ίδιο λόγο, η πρόσοψη των κτηρίων έχει ελαφριά κλίση προς τα έξω, ώστε να μην χτυπούν στους τοίχους τα αντικείμενα κατά τη μεταφορά τους.

   

Μιας και τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο είναι διατηρητέα, χτίζονται ελάχιστα έως καθόλου νέες κατοικίες. Φυσικά, το κόστος ενοικίασης ή αγοράς κατοικίας είναι πολύ μεγάλο. Κάποιοι το έλυσαν εν μέρει με την μετατροπή σε κατοικίες των φορτηγίδων που βρίσκονται αραγμένες στα κανάλια αν και τα τελευταία χρόνια ο δήμος έχει πάψει να δίνει άδειες για τέτοια χρήση.

   

Με τη βοήθεια του Τραμ, αλλά και με πολύ περπάτημα, γυρίσαμε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Είδαμε εκπληκτικά  μουσεία (Van Gogh Museum, Rijksmuseum, Rembrand House Museum, Hermitage κλπ). Παραλείψαμε το σπίτι της Άννας Φρανκ και το μουσείο της Μαντάμ Τυσσώ γιατί οι ουρές έξω από αυτά ξεπερνούσαν τα 500 μέτρα!

Όσα δεν είδαμε περπατώντας, τα είδαμε κατά την ωριαία ξενάγηση με πλοιάριο που κάναμε στα κανάλια (περιλαμβάνεται στην τιμή του I Amsterdam Card). Είδαμε το λιμάνι και την ξύλινη γαλέρα που είναι αγκυροβολημένη σε αυτό, είδαμε τα σπίτια/φορτηγήδες, είδαμε κύκνους και πάπιες να κολυμπούν αμέριμνα στα κατάμαυρα νερά και γειτονιές στα δυτικά της πόλης που δεν επισκεφτήκαμε πεζή.

   
   
   

Την Κυριακή στις 15 Νοεμβρίου πέσαμε πάνω στη μεγάλη παρέλαση της άφιξης του Sinterklaas (Αγίος Νικόλαος – ο αντίστοιχος Άη Βασίλης). Σύμφωνα με την παράδοση, στις 15 Νοεμβρίου φτάνει με το πλοίο του από την Ισπανία και παρελαύνει διασχίζοντας  το κέντρο της πόλης πάνω στο άσπρο άλογο του, ενώ οι μαύροι βοηθοί του μοιράζουν γλυκά στους παρευρισκόμενους.

   

Ο Sinterklaas έρχεται στις 15 Νοεμβρίου για να προετοιμαστεί για τη μεγάλη γιορτή του Sinterklaasavond στις 5 Δεκεμβρίου, οπότε και θα γεμίσει τα παπούτσια των «καλών» παιδιών με δώρα και γλυκά.

Απ’ ότι φαίνεται, στην Ολλανδία τα παιδιά παίρνουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους νωρίτερα από εμάς!

Άλλα αξιοθέατα:

Το Άμστερνταμ φημίζεται για τα «Coffee» Shops του. Το «coffee» μπαίνει σε εισαγωγικά γιατί μόνο καφέ δε σερβίρουν. Αντίθετα η σπεσιαλιτέ τους είναι οι μπάφοι, τα τσιγαρλίκια και τα κέικ με «περίεργα» μανιτάρια. Είναι γνωστή η απέχθεια μου για το κάπνισμα, οπότε αποφύγαμε επιμελώς να μπούμε σε κάποιο από αυτά.

Περάσαμε όμως μια βόλτα από τη «Red Light District». Είναι μια γειτονιά στο παλιό μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, το De Wallen, περιμετρικά της παλαιάς εκκλησίας Oude Kerk. Είναι η γνωστή γειτονιά με τις πόρνες στις “βιτρίνες”. Περνάς, βλέπεις την «πραμάτεια» και διαλέγεις σε ποια πόρτα θα μπεις.

Για κακή μας τύχη ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από το βόρειο τμήμα της εκκλησίας και οι «κοπέλες» στις βιτρίνες ήταν όλες τους χοντρές και άσχημες (μάλιστα μια μας κοιτούσε ανέμελα ενώ έτρωγε… σούπα από ένα πλαστικό μπωλ). Σκέτη αηδία! Ευτυχώς η… ποιότητα ανέβηκε κατακόρυφα μετά τις πρώτες 10 βιτρίνες.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η γειτονιά δεν άρεσε και πολύ στην Αναστασία κι έτσι περάσαμε από εκεί κάπως βιαστικά και δεν μπόρεσα να απολαύσω επαρκώς το θέαμα.

Παραδίπλα, βρήκαμε μια περίεργη αλλά άκρως διασκεδαστική βιτρίνα.

Λίγο πιο κάτω συναντήσαμε την κινέζικη συνοικία της πόλης. Είναι γεμάτη κινέζικα εστιατόρια με καλές τιμές και το Βουδιστικό ναό να δεσπόζει στο κέντρο της.

   

Ακόμα πιο κάτω, συναντήσαμε την κεντρική πλατεία, την Dam Square. Στο κέντρο της έχει ένα τεράστιο φαλό οβελίσκο, μνημείο για τους πεσόντες του Β’ Π.Π. ενώ απέναντί του το βασιλικό παλάτι.

       

Δεν μπορώ να πω πως ξετρελαθήκαμε με την πλατεία. Περισσότερο ενθουσιαστήκαμε με τους δύο δρόμους που ξεκινούσαν πίσω από το παλάτι: την Raadhuisstraat και την Nieuwezijds Voorburgwal. Φανταστείτε τον πεζόδρομο της Ερμού, το γεμάτο με εμπορικά καταστήματα, σε περίοδο Χριστουγέννων. ΟΚ; Τώρα, πολλαπλασιάστε επί είκοσι! Γινόταν χαμός! Οι τιμές δυστυχώς κυμαίνονταν στα ίδια επίπεδα με την Ελλάδα, η ποικιλία όμως ήταν τρελή! Και φαντάσου πως το λέω εγώ που βγάζω σπυράκια όταν βγαίνουμε για  shopping και διαρκεί πάνω από 20 λεπτά. Βρήκαμε και πήραμε μερικά εκπληκτικά φορέματα (για την Αναστασία) και μπλουζάκια (και για τους δυό μας).

Τέλος, επισκεφτήκαμε την αγορά των λουλουδιών και πήραμε βολβούς τουλίπας για το σπίτι και για δώρα. Είχαν και σπόρους ινδικής κάνναβης αλλά δεν θεωρήσαμε απαραίτητο να προμηθευτούμε.

   
   

Παρατηρήσατε πως δεν έγραψα τίποτε για τη νυχτερινή ζωή στο Άμστερνταμ, ούτε και για τα εστιατόρια του. Ο λόγος είναι πως… δεν είδαμε κανένα από τα δύο!

Κάθε απόγευμα, αφού γυρίζαμε ξεθεωμένοι μετά τις 5-6 στο ξενοδοχείο, κάναμε ένα ζεστό ντους και ξαπλώναμε λίγο να χαλαρώσουμε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι για τη βραδινή έξοδο. Και τις 4 μέρες όμως, ο σύντομος αυτός απογευματινός υπνάκος κατέληξε να κρατήσει μέχρι τις 2 με 3 το πρωί, παρά τις όποιες προσπάθειες μας. Έτσι, το σχέδιο Amsterdam by night έμεινε μόνο στα χαρτιά.

Το τελευταίο «αξιοθέατο» που επισκεφτήκαμε ήταν το ζαχαροπλαστείο de taart van m’n tante (μετάφραση: «τα γλυκά της θείτσας μου»). Το ξετρύπωσε η Αναστασία (φημισμένη γλυκατζού) κάπου στο internet και έπρεπε οπωσδήποτε να την πάω να δοκιμάσει τα γλυκά του. Επειδή κι εγώ είμαι λιγάκι «τραβάτε με κι ας κλαίω», δεν της χάλασα χατίρι. Για μια ακόμα φορά, δεν με απογοήτευσε. Τα γλυκά ήταν άπαιχτα!

   
   

Κατά τα άλλα, οι διατροφικές συνήθειες των Ολλανδών μας φάνηκαν μάλλον περίεργες. Μας φάνηκαν πολύ παράξενοι οι αυτόματοι πωλητές… χάμπουργκερ καθώς και το αγαπημένο τους πρόχειρο φαγητό: πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα.

   

Μια τελευταία δόση γλύκας πήραμε στο αεροδρόμιο, στο Café Chocolat. Αν είστε φίλοι της σοκολάτας, μην παραλείψετε να το επισκεφτείτε!

   
   

Αυτά τα λίγα λοιπόν από το Άμστερνταμ! Περάσαμε πολύ ωραία και άξιζε τον κόπο (πολλά ποδήλατα βρε παιδί μου όμως)!

Δείτε ακόμα:

• Flickr set με τις φωτογραφίες του άρθρου (και μερικές ακόμα) σε μεγαλύτερη ανάλυση
• Χάρτης με όλες οι τοποθεσίες και αξιοθέτατα που αναφέρονται στο άρθρο

Σήμερα βγήκαμε για καφέ με 2 ξαδέρφες μου. Πάνω στην κουβέντα, μας είπαν πως έχουν προγραμματίσει ένα ταξίδι στη Ρώμη για το τέλος του μήνα. Το ίδιο ταξίδι είχαμε κάνει κι εμείς, την πρωτοχρονιά του 2008 και είχαμε περάσει πολύ καλά. Μας ρώτησαν λοιπόν πως περάσαμε, τι τους προτείνουμε να δούνε και που να πάνε. Τους είπαμε όσα καλά θυμόμασταν και τους υποσχέθηκα πως μόλις γυρίζαμε σπίτι θα έβρισκα τις σημειώσεις μου από το ταξίδι και θα τους έστελνα ένα email με τις διευθύνσεις των μαγαζιών που τους προτείναμε. Παράλληλα, συνειδητοποίησα πως τόσο καιρό δεν έχω γράψει τίποτα στο blog για το ταξίδι μας στη Ρώμη. Έτσι λοιπόν, είπα να αντιγράψω και εδώ τα hints & tips που τους έστειλα:

Μεταφορές

Το δίκτυο λεωφορείων και μετρό της Ρώμης είναι πολύ καλό και με αυτό μπορείτε να τη γυρίσετε όλη, πολύ εύκολα. Οι περισσότερες γραμμές ξεκινούν από την Piazza Del Cinquecento (Google Map / Google Street View), στην οποία βρίσκεται και ο Termini, ο σταθμός των τρένων, εκεί που θα φτάσετε με το τρένο από το αεροδρόμιο.

Ως τουρίστες, μάλλον σας συμφέρει η αγορά του Roma PASS. Κοστίζει 23 ευρώ, έχει διάρκεια 3 ημερολογιακές μέρες και προσφέρει:

• Δωρεάν μεταφορά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
• Δωρεάν είσοδο στα 2 πρώτα μουσεία που θα επισκεφθείτε και έκπτωση στα επόμενα.

Μουσεία και αξιοθέατα

Τι να πρωτογράψω εδώ; Όλη η Ρώμη είναι ένα μουσείο. Ακόμα και ο πιο άθλιος ταξιδιωτικός οδηγός έχει εκατοντάδες αναφορές σε μουσεία, εκκλησίες, αρχαία μνημεία.

Θα άξιζε ίσως ν’ αναφερθώ ιδιαίτερα στη Villa Borghese. Είναι ένα παλαιό αρχοντικό μέσα στο ομώνυμο πάρκο που έχει μετατραπεί σε μουσείο με χιλιάδες έργα τέχνης. Η είσοδος γίνεται μόνο με αυστηρά προκαθορισμένα ραντεβού, συνεπώς καλό θα ήταν πριν πάτε, να περάσετε από το www.ticketeria.it για να κλείσετε εισιτήρια.

Ξενάγηση

Τριγυρίζοντας ανάμεσα στα αρχαία στο Ρωμαϊκό Φόρουμ, πέσαμε πάνω σε ένα τύπο που έκανε δωρεάν ξενάγηση στα Αγγλικά. Ο τύπος ήταν θεός! Ήταν πολύ καλά διαβασμένος, η ξενάγηση του ήταν άψογη, με σωστές δόσεις ιστορίας και χιούμορ. Ο τέλειος επαγγελματίας που μπορείς να ακούς να μιλάει για ώρες χωρίς να βαριέσαι.

Αφού τελείωσε την ξενάγηση μας ενημέρωσε πως είχε προγραμματίσει 2 ακόμα ξεναγήσεις, επί πληρωμή, για τις επόμενες ημέρες: μια βραδινή ξενάγηση «γνωριμίας» με τα αξιοθέατα της Ρώμης, διάρκειας 2,5 ωρών και μια μεσημεριανή ξενάγηση στο Βατικανό, διάρκειας 4 ωρών.

Το κόστος των ξεναγήσεων ήταν σχετικά μικρό (τόσο που δεν θυμάμαι πλέον το ακριβές ποσό) και δηλώσαμε συμμετοχή και στις δύο.

Ήταν τα καλύτερα χρήματα που ξοδέψαμε στη Ρώμη! Και οι δύο ξεναγήσεις άξιζαν και με το παραπάνω και ειδικά αυτή στο Βατικανό. Ο τύπος ήξερε την κατάλληλη ώρα ώστε να αποφύγουμε το σύνηθες τεράστιο πλήθος, μας έδειξε τα καλύτερα εκθέματα και έκανε μια εκπληκτική ξενάγηση στην Capella Sistina εξηγώντας μας λεπτομέρειες που αποκλείεται να είχαμε δει μόνοι μας.

Ο ξεναγός ονομάζεται Jason Spiehler. Το (ιταλικό) κινητό τηλέφωνο του είναι το 0039 3407980585 και το email του το: toursofrome@hotmail.com. Στείλτε του ένα email πριν πάτε. Δε θα χάσετε.

Εκτός από την προσωπική μας εμπειρία, διάβασα γι’ αυτόν πολύ καλά λόγια παντού στο internet. Ενδεικτικά αναφέρω τα:

• Rick Steves’ Europe: Traveler Helpline
• Musings, Silliness – Wildy’s blog
• NY Times Travel Guides

Cafè

Η Ρώμη είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα Cafe. Μην ξεχνάτε όμως πως οι Ιταλοί συνηθίζουν να πίνουν τον εσπρέσο τους «στο πόδι». Συνεπώς, δεν θα βρείτε εύκολα μαγαζιά που να μπορείτε να καθίσετε με τις ώρες και να απολαύσετε τον καφέ σας σαν Έλληνες.

Σε δύο μαγαζιά όμως μπορέσαμε και ευχαριστηθήκαμε τον καφέ μας. Το ένα το βρήκαμε τυχαία, προσπαθόντας να αποφύγουμε τα πανάκριβα μαγαζιά μπροστά στο Κολοσσαίο (και στη Ρώμη, η ωραία θέα πληρώνεται ακριβά). Το μαγαζί λεγόταν Cafè Cafè Bistrot και βρισκόταν στον αριθμό 44 της οδού Via Dei Strada Stratale 4 (Google Map / Google Street View). Μικρό μαγαζί αλλά πολύ ζεστό, με ωραία ροφήματα και ακόμα πιο ωραία σνακ και γλυκά. Δυστυχώς, πριν λίγο που μπήκα στο site του είδα μια ανακοίνωση πως έχει κλείσει, λόγω προβλημάτων με τους ενοίκους της πολυκατοικίας στην οποία στεγαζόταν. Ωστόσο, αν βρεθείτε εκεί κοντά, ρίξτε μια ματιά καλού κακού.

Το άλλο ωραίο καφέ στο οποίο πήγαμε είναι αυτό στην κορυφή του Vittoriano, του τεράστιου κτηρίου-μνημείου στην Piazza Venezia (Google Map / Google Street View). Η πανοραμική θέα από την κορυφή του είναι ασύγκριτη!

Φαγητό

Μερικά από τα μαγαζιά στα οποία φάγαμε καλά, ήταν τα:

• Tratoria Otello alla Concordia: Ωραία τρατορία, κοντά στην Piazza Di Spagnia, στη Via Della Croce 81 (Google Map / Google Street View).
• Custom Station Roma: Συνοικιακό εστιατόριο που, αν και δε σου γεμίζει το μάτι, έχει πολύ ωραία κουζίνα και καλές τιμές. Είναι στη Via Francesco Giambullari 6 (Google Map / Google Street View), λίγο πιο κάτω από το Κολοσσαίο.
• Rosso Pomodoro: Ναπολιτάνικο εστιατόριο – Πιτσαρία. Ανήκει σε αλυσίδα εστιατορίων, κάτι σαν τα La Pasteria τα δικά μας, αλλά καλύτερα. Πριν δύο χρόνια υπήρχε μόνο ένα στη Ρώμη, στην πλατεία Largo Di Torre Argentina 1 (Google Map / Google Street View), κοντά στο Πάνθεον. Τώρα που μπήκα στο site τους είδα πως έχουν ανοίξει άλλα 5 στη Ρώμη.
• Della Palma, Gelatto Di Roma: Ας κλείσω με κάτι γλυκό: Μια τζελατερία με εκατοντάδες γεύσεις παγωτού! Βρίσκεται λίγο βόρεια από το Πάνθεον, στη Via Della Maddalena 20/23 (Google Map / Google Street View). Τη θυμάμαι και μου τρέχουν τα σάλια. Για να τρέξουν και τα δικά σας, δείτε ένα σχετικό YouTube Video που βρήκα!

Αυτά τα λίγα από μας για τη Ρώμη. Όσο θυμόμαστε πόσο ωραία περάσαμε, τόσο νοσταλγούμε να την ξαναδούμε και σίγουρα αυτό δε θ’ αργήσει να συμβεί!

Υ.Γ. Για ευκολία, έφτιαξα κι ένα Google Map με συγκεντρωμένες όλες τις παραπάνω διευθύνσεις: Rome (Google Map).

Το τριήμερο που μας πέρασε πήγαμε με 5 φίλους στο Λονδίνο. Περάσαμε πολύ ωραία και έχω να γράψω αρκετά. Αυτό όμως θα πρέπει να περιμένει λιγάκι μέχρι να τελειώσω με το σετάρισμα των νέων «παιχνιδιών για μεγάλα παιδιά» που απέκτησα εκεί: ένα Apple MacBook (2.4GHz, White) και δύο Apple iPhone (16GB) – εκτός από το δικό μου πήρα κι ένα για δώρο στην Αναστασία.

η φωτογραφία είναι από το flickr, από το χρήστη janantha

Αυτά τα Χριστούγεννα, ο φφφφφανταστικός αδερφούλης μου ο Χάρης, μου έκανε ένα δώρο έκπληξη, ένα GPS/Pocket PC Mio P550!

Το συγκεκριμένο χρησιμοποιεί για τη λειτουργία του GPS το πρόγραμμα Destinator 6, ένα από τα καλύτερα προγράμματα για πλοήγηση στην Ελλάδα, με αρκετά ενημερωμένους χάρτες.

Ο Χάρης ξέροντας καλά πόσο geek είμαι, διάλεξε το Mio P550 γιατί εκτός από GPS είναι και πλήρες PocketPC (με Windows Mobile 2005) και μάλιστα έχει και Wi-Fi!

Ναι μεν δεν είναι iPhone αλλά οκ, δεν με πειράζει καθόλου που εκτός από GPS θα μπορώ να έχω μαζί μου και ένα Wi-Fi enabled device, έστω και με Windows. Έχω δοκιμάσει κατά καιρούς σχεδόν όλες τις πλατφόρμες mobile λειτουργικών: PalmOS 5.0 σε ένα Palm Tungsten|T, Symbian Series 60 σε ένα Siemens SX1, Windows Mobile 2003 Smartphone Edition σε ένα QTEK 8020, Symbian UIQ v2.1 σε ένα Sony Ericsson P910i. Κανένα τους δεν ήταν τέλειο, αλλά συγκριτικά θεωρώ τα Windows Mobile καλύτερα: έχουν πολύ καλές δυνατότητες δικτύωσης, καλό Multitasking και πληθώρα εφαρμογών.

Λίγες ημέρες μετά την απόκτηση του, έχω ήδη αρχίσει να το φορτώνω με χρήσιμες εφαρμογές. Ένα καλό File Manager, 2-3 προγραμματάκια για δίκτυο και internet, αρκετά POI (Points Of Interest) για το GPS.

Στο μεταξύ, αύριο φεύγουμε για 5 ημέρες στη Ρώμη! Βρήκα ήδη και εγκατέστησα χάρτη της Ιταλίας και αρκετά POI (μουσεία, εστιατόρια κλπ). Ακόμα, ρίχνοντας μια ματιά στο maps.fon.com είδα πως η Ρώμη είναι γεμάτη με FON Wi-Fi hotspots. Οπότε το P550 θα κληθεί να αποδείξει την αξία του πολύ σύντομα!

Αν είστε από αυτούς που παραμένουν στην Αθήνα όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη και ονειρεύεστε να βρεθείτε στην παραλία κάποιου νησιού υπάρχει μια λύση σχετικά οικονομική και απολαυστική. Σας προτείνω να επισκεφτείτε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα νησιά μας, την αρχοντική Άνδρο. Και όταν λέω αρχοντική το εννοώ με την πλήρη σημασία της λέξης γιατί η αρχιτεκτονική της και η ενασχόληση των κατοίκων με τα καλλιτεχνικά δρώμενα δικαιολογούν απόλυτα αυτό τον χαρακτηρισμό.

Αποφασίσαμε πριν από 15 μέρες μια γυναικοπαρέα να πάμε ένα τριήμερο στην Άνδρο. Η γράφουσα είχε ξαναπάει πριν μια πενταετία και είχε μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις για ένα κυκλαδίτικο νησί που ξεχωρίζει για το ιδιαίτερα προσωπικό μη κυκλαδίτικο ύφος του. Δεν χρειάστηκαν και ιδιαίτερη δυσκολία οι άλλες δυο για να πειστούν και να σου τις καλές σου πάνω στο πλοίο έτοιμες να απολαύσουν για δύο μόνο ώρες το δροσερό αεράκι της θάλασσας και το ατελείωτο κουτσομπολιό. Τα εισιτήρια, με συμβατικό πλοίο από Ραφήνα, ιδιαίτερα φτηνά (23 ευρώ πήγαινε-έλα), ενώ για όποιον βιάζεται υπάρχουν και τα γρήγορα που κάνουν τη διαδρομή σε λιγότερο από ώρα πληρώνοντας κατιτίς παραπάνω.

Είχαμε αποφασίσει, ή μάλλον είχα αποφασίσει, να μείνουμε στο Μπατσί στο πιο γραφικό και υποτίθεται, τουλάχιστον πριν μια πενταετία, πιο κοσμοπολίτικο χωριό της Άνδρου. Με τη βοήθεια του διαδικτύου και με αρκετά τηλέφωνα καθότι και 1η Αυγούστου βρήκα ένα συμπαθητικό δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα, και όταν γράφω δίπλα το εννοώ. Να φανταστείτε, καθότι είμαι πρωινός τύπος, έριχνα μια βουτιά στις 7 το πρωί για να ξεκινήσω τη μέρα μου κατεβαίνοντας μόνο 10 σκαλάκια. Όσον αφορά το διαμέρισμα είχε δυο δωμάτια, μια μεγάλη σαλοτραπεζαρία με ένα επίσης καναπέ κρεβάτι και κουζίνα. Ως διαμέρισμα ήταν πολύ καλό για την τιμή που πληρώναμε (70 ευρώ και οι τρεις), αλλά κυρίως για το υπέροχο μπαλκόνι που διέθετε με θέα τη παραλία του Μπατσίου. Ο κύριος-Γιώργος που είχε τα δωμάτια στο Bella Vista ήταν ιδιαίτερα εξυπηρετικός και μας είχε κλείσει και ένα αυτοκίνητο για τρεις μέρες, το οποίο μας περίμενε στο λιμάνι. Δεν είχα ξανανοικιάσει αυτοκίνητο σε νησί, το προτείνω, όμως, ανεπιφύλακτα, πλέον, όταν έχεις να πας σε κοντινά νησιά για λίγες μέρες. Για όποιον θέλει να νοικιάσει, καλό είναι να ξέρει ότι τα περισσότερα γραφεία βρίσκονται στο λιμάνι του Γαυδίου, αρκετά λιγότερα στο Μπατσί και στη Χώρα ενώ θα πρέπει, αν πάει Σαββατοκύριακο, να έχει φροντίσει να κλείσει από πριν γιατί δε θα βρει. Είναι ένα νησί που μαζεύει αρκετό κόσμο εκείνες τις ημέρες.

Σχετικά με το Μπατσί απογοητεύτηκα. Το είχα γνωρίσει με κίνηση, καλή νυχτερινή ζωή και αρκετό νεαρόκοσμο και το ξανασυνάντησα νεκρωμένο. Είναι το ιδανικό μέρος, φυσικά, για όσους έχουν μικρά παιδιά ή ενδιαφέρονται να βρίσκονται κοντά στη θάλασσα καθώς η παραλία του είναι οργανωμένη και πεντακάθαρη ενώ βρίσκεται δίπλα στις πιο γνωστές παραλίες του νησιού (Κυπρί, Αγ. Πέτρος, Χρυσή Άμμος), αλλά δυστυχώς αυτή η ηρεμία είναι ικανή να σε στείλει για ύπνο από τις 10. Η Άνδρος όμως, ευτυχώς, δεν είναι μόνο το Μπατσί. Είναι ένα μεγάλο νησί που σου προσφέρει ποικιλία εμπειριών. Την πρώτη μέρα πήγαμε στο Κόρθι, ένα χωριό, μικρογραφία του Μπατσίου, (κοντά στα 30 λεπτά διαδρομή) χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, ένα τυπικό τουριστικό χωριό, κυρίως για οικογένειες.

Και εκεί που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι να σου πετιέται μπροστά μας μια ταμπέλα που μας αναπτέρωσε το πεσμένο ηθικό: «ΠΡΟΣ ΠΗΔΗΜΑ ΓΡΙΑΣ». Εάν σε αυτό το νησί οι γριές επιδίδονται σε τέτοια σπορ, πλέον αποκτά ερευνητικό ενδιαφέρον ο ερχομός μας. Όλα μπορούν να συμβούν σε αυτό νησί και για όλα πρέπει να είσαι έτοιμος/η. Η ταμπέλα μας οδηγούσε σε ένα κατσικόδρομο, αλλά εμείς εκεί. Τι κι αν το Matiz-ακι αγκομαχούσε, εμείς με οδηγό τη γριά ονειρευόμασταν την ένδοξη ιστορία της. Και ήταν πράγματι ένδοξη. Ο μύθος λέει πως ζούσε κάποτε μία γριά στο Άνω Κάστρο, η οποία πρόδωσε τους κατοίκους στους Τούρκους και αφού σφαγιάστηκαν, εκείνη αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον βράχο. Αυτό δεν αναμένατε και εσείς; Εμείς πάντως ούτε αυτό περιμέναμε ούτε την υπέροχη παραλία που ανοίχτηκε μπροστά μας αφού ανεβήκαμε και κατεβήκαμε δε ξέρω και εγώ πόσα κατσάβραχα με τα πόδια. Αχ ρε γριά εσύ και το πήδημα σου! Να είχε και νόημα να το καταλάβαινα. Τελοσπάντων, μη ακούτε την γκρίνια μου, απλά δεν αντέχω να ανεβαίνω ανηφόρες. Εννοείται ότι θα πάτε και η φυσική σκιά που σχηματίζουν οι βράχοι σου επιτρέπει να καθίσεις όλη την ημέρα χωρίς να κουβαλάς τίποτα άλλο εκτός από την πετσέτα, τις ρακέτες (για τους αθλητικούς) και νερό.

Το απόγευμα το αφιερώσαμε στην γευστική τοπική κουζίνα της Άνδρου καθώς εκτός από το κορμί και το στομάχι χρειάζεται άθληση. Το καλύτερο μέρος για να τη γευτείτε ονομάζεται «Μπαλκόνι του Αιγαίου». Δε θα το βρείτε σε κανένα τουριστικό οδηγό και δεν είναι, φυσικά, κανένα από τα εστιατόρια των 4 και 5 αστέρων, ευτυχώς. Το μαθαίνεις μόνο αν ρωτήσεις του ντόπιους. Βρίσκεται περίπου 20 λεπτά από το Μπατσί σε ένα ορεινό χωριό τον Άνω Απρόβατο. Δε θα δυσκολευτείτε να το βρείτε καθώς φεύγοντας από Μπατσί και στο δρόμο για τη Χώρα μετά από ένα δεκάλεπτο θα συναντήσετε την ταμπέλα με την ονομασία του εστιατορίου. Και μετά καλό κουράγιο καθώς αρχίζει η ανάβαση με συνεχείς στροφές. Αυτό το γράφω για να μη πιείτε πολύ από το υπέροχο κρασί του, αν οδηγείτε. Η καλύτερη ώρα για να πας είναι γύρω στις 8 ώστε να πετύχεις να δεις τον ήλιο να βασιλεύει μέσα στη θάλασσα, ενώ η Άνδρος φωτίζεται για να υποδεχτεί τη νύχτα.

Το μαγαζί είναι μια κλασσική χασαποταβέρνα με ένα μπαλκόνι που δικαιώνει το όνομά του. Όλα τα προϊόντα είναι τοπικά και μάλιστα παραγωγής του ιδιοκτήτη. Μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για την αγνή ποιότητα τους γιατί δοκιμάσαμε σχεδόν όλο τον κατάλογο: ότι σχεδόν πίτα διέθετε το μαγαζί, (όλες υπέροχες!!!) λουκάνικα τοπικά, το παραδοσιακό τυρί της Άνδρου που θυμίζει μαλακή μυζήθρα (άψογοοοοο), κολοκυθάκια τηγανητά (τι κραιπάλη!), σαλάτα με ντομάτα και αγγούρι που ήταν πραγματικά, φρουτάλια (το παραδοσιακό πιάτο τους: ομελέτα γεμισμένη με πατάτες, λουκάνικα, μαϊντανό και λίπος. Δεν εκφράζω προσωπική γνώμη, γιατί δε τρώω αυγά, αλλά οι άλλες δυο το τσακίσανε) και μπιφτέκια στα κάρβουνα (ζουμερά και αφράτα). Για το κρασί τα είπα, ενώ ο λογαριασμός για 10 πιάτα ήρθε στα 35 ευρώ. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! Μετά από αυτό το «λιτό» γεύμα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε για βάφλες σε ένα μαγαζί στο Μπατσί που μας είχαν συστήσει φίλοι. Είχαν δίκαιο. Δε θα φύγετε από το Μπατσί, αν δε δοκιμάσετε βάφλα. Πού ε? Δε θυμάμαι το όνομα, αλλά ένα μαγαζί υπάρχει εκεί που φτιάχνει βάφλες και κρέπες (είπαμε η νυχτερινή ζωή δε φημίζεται για την ποικιλία της). Η θέα είναι υπέροχη καθώς είναι στο πιο ψηλό σημείο του χωριού και η γεύση μοναδική: βάφλα με μερέντα, δύο μπάλες παγωτού και τριμμένο μπισκότο. Το καλύτερο υπνωτικό για ύπνο από τις 10, αν θέλεις να ξεχάσεις ότι κάτω των 40 δε κυκλοφορεί ψυχή.

Την επόμενη μέρα μετά από ένα δροσιστικό μπανάκι στις 7 το πρωί πήραμε το δρόμο για τη Χώρα. Είχαμε μεγαλεπίβολα σχέδια, τουλάχιστον οι δυο από τις τρεις. Η Ντίνα και εγώ αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τις έξι πιο απομακρυσμένες παραλίες του νησιού που τις είχαμε δει σε φωτογραφίες και τις ερωτευτήκαμε, ενώ θα πηγαίναμε στα Αποίκια, ένα παραδοσιακό οικισμό κοντά στη χώρα, σε δυο από τις πηγές της τουλάχιστον, και μετά στη Χώρα ώστε να την περπατήσουμε και να δούμε την έκθεση ζωγραφικής στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Τέτοιος προγραμματισμός, τέτοια οργάνωση και τέτοιο τρελό κέφι! Όπως γίνεται αντιληπτό αυτό που δεν είχαμε σκεφτεί είναι ότι η ημέρα έχει μόνο 24 ώρες. Ευτυχώς που υπάρχει και η πραγματικότητα για να σε προσγειώσει. Το σημείο κλειδί για να καταρρεύσει αυτός ο απίστευτος προγραμματισμός ήταν η ανάβαση μας προς την πρώτη πηγή κοντά στα Αποίκια, στην Πυθάρα. Ζέστη, σαύρες, ενίοτε φίδια και πουθενά νερό να τρέχει γάργαρο ώστε οι φωτογραφικές μηχανές να «ανάψουν». Μετά από 45 λεπτά περπάτημα! μέσα στη ζέστη μόνο ένα ρυάκι είδαμε, αντί για τον καταρράκτη της φωτογραφίας. Τι απογοήτευση, οϊμέ! Πως θα την ξεπεράσουμε; Με μια επάνοδο στον πολιτισμό. Δε μας πάει εμάς η φυσιολατρεία, όμως εσείς να το τολμήσετε. Η διαδρομή απο τη Χώρα στα Αποίκια είναι μαγευτική και φυσικά μπορείτε εκεί να επισκεφτείτε και το χωριό Μένητες με τις πηγές του. Αν κάποιος δε θέλει να επιστρέψει στη Χώρα, αλλά επιθυμεί να γυρίσει στο Μπατσί αξίζει να συνεχίσει τη διαδρομή από τα Αποίκια προς το βουνό και να διασχίσει τα εσωτερικά χωριά της Άνδρου (Βουρκωτή, Αρνάς, Ρέματα).

Όσον αφορά τη Χώρα της Άνδρου ο χαρακτηρισμός που μπορώ να της αποδώσω είναι καλλιτεχνική. Είναι μια καλλιτεχνική αρχόντισσα. Αφήνεις το αυτοκίνητο λίγο έξω από τον οικισμό και προχωράς στο πολύβουο ασπροασβεστωμένο πλακόστρωτο. Η πλατεία έχει ένα μεγάλο πλάτανο που ακριβώς από κάτω του είναι διατεταγμένες όλες οι καφετέριες, τα ουζάδικα και τα ζαχαροπλαστεία (δοκιμάστε και αγοράστε τα αμυγδαλωτά, παραδοσιακά καλτσούνια και το γλυκό κουταλιού φράουλα) Αριστερά και δεξιά υπάρχουν σκαλάκια που σε οδηγούν στις δυο παραλίες της χώρας. Στο Νημποριό και στο Παραπόρτι (αυτό να επιλέξετε, απλά υπέροχο). Αν όμως προχωρήσεις ευθεία θα βρεθείς μπροστά στα αρχοντόσπιτα του νησιού – μεσαιωνικά και νεοκλασικά κτίρια, αλλά και λαϊκά νησιώτικα σπίτια, δρόμοι στρωμένοι με μαύρο μάρμαρο – και στα μουσεία της : αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Ναυτικό Μουσείο, το Μουσείο Παραδοσιακών Τεχνών και Βυζαντινών Εικόνων, το Ίδρυμα Πέτρου και της Μαρίκας Κυδωνιέως, την Καΐριο Βιβλιοθήκη.

Εμείς επισκεφτήκαμε το αγαπημένο μου, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ακόμα και αν σε κάποιον δεν αρέσει η τέχνη, ας μη το θεωρήσει χάσιμο χρόνου. Το μάτι του και η ψυχή του θα γεμίσει ομορφιά και αν βρίσκεται εκεί στις 12 το πρωί θα γεμίσει και το μυαλό του γνώσεις καθώς θα λάβει μέρος σε μια υπέροχη ξενάγηση που κάνουν οι άνθρωποι του μουσείου σχετικά με τον καλλιτέχνη που παρουσιάζουν εκείνη την περίοδο. Αξίζει, λοιπόν, φέτος να δείτε τον Andre Masson μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη.

Το περπάτημα μέσα στη Χώρα τους άνοιξε την όρεξη και τα κορίτσια ήθελαν κρέπες. Ο πλάτανος ήταν ιδανικός, οι κρέπες τέλειες για αυτό και μας βρήκε εκεί το απόγευμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή το πρόγραμμα είχε διαλυθεί στο μεγαλύτερο μέρος του. Η Ντίνα πίστευε όμως ότι μπορούσαμε να το σώσουμε ακόμα. Ονειρευόταν τις 6 μοναδικές παραλίες (Άχλα, Βιτάλι, Βόρη, Χαλκολιμνιώνας, Συνέτι, Ζόρκος).

Ξεκινήσαμε για την πρώτη και πιο κοντινή προς εμάς, την Άχλα. Αυτό που τραβήξαμε δε θα το ξεχάσω. Εκτός του μισάωρου που κάναμε να φτάσουμε στο χωριό από όπου ξεκινά ο δρόμος για την παραλία, κάναμε άλλα 30 λεπτά ράλι σε χωματόδρομο όπου ήταν κατηφορικός με στυλ που θα μας ζήλευε ο Sebastien Loeb (Παιδιά, προτιμήστε Matiz, οδηγείται και σαν τζιπ. Εμείς ξέρουμε). Τελικά φτάσαμε μπροστά σε ένα θέαμα ονειρικό με τον ήλιο σιγά-σιγά να δύει και εμείς να κολυμπάμε σε μια από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας. Αυτή την εμπειρία δεν μπορώ να την ξεχάσω και ελπίζω να την επαναλάβω σύντομα. Φυσικά ήταν και η μοναδική παραλία από τις έξι που επισκεφτήκαμε γιατί η διαδρομή μας είχε εξαντλήσει.

Το βράδυ μας βρήκε στη Χώρα να απολαμβάνουμε τα ουζερί της και τη νυχτερινή ζωή της. Δυστυχώς, δε συγκράτησα ονόματα μαγαζιών για να προτείνω, αλλά η Χώρα έχει τόσο όμορφα σημεία που όπου και αν καθήσεις την απολαμβάνεις. Νομίζω ότι την επόμενη φορά θα προτιμήσω να νοικιάσω μέσα στη Χώρα, σε ένα από τα αρχοντικά της. Η επόμενη και τελευταία μέρα στο νησί μας βρήκε να παίρνουμε πρωινό κατά τις 12 με βάφλες έτσι για να τις τιμήσουμε την τελευταία μέρα στο νησί (δεν αλλάξαμε ούτε μέρος ούτε καν παραγγελία. Ναι, οι αθεόφοβες, παραγγείλαμε εκείνες με τη μερέντα, δυο μπάλες παγωτό και τριμμένο μπισκότο. Η επανάληψη μήτηρ πάσης λαιμαργίας) και μετά βουρ για τον Αγ. Πέτρο. Θέλαμε να απολαύσουμε τη χλιδή της ομπρέλας και της ξαπλώστρας μετά την ταλαιπωρία της απόμερης και ανοργάνωτης παραλίας. Πολύ διαφορετικά φυσικά, αλλά το ίδιο κατακάθαρα νερά. Τι άνεση, τι οργάνωση και τι ωραία κορμιά. Έχει για όλα τα γούστα και για όλα τα φύλα.

Μετά από ένα τόσο χορταστικό 2,5ήμερο έφτασε η ώρα της αναχώρησης. Δε στεναχωρήθηκα καθόλου. Ήμουν πλήρης και αισθάνομαι πανέμορφα και τώρα που σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου. Προτιμήστε τη, θα διασκεδάσετε ό,τι στυλ διακοπών και αν επιθυμείτε.

Όλες οι φωτογραφίες που τραβήξαμε στην Άνδρο έχουν ανέβει και μπορείτε να τις δείτε στο Flickr.

Νομίζω ότι όσοι πρόκειται να κάνετε διακοπές τις επόμενες μέρες και μάλιστα στη μαγευτική Σαντορίνη το παρακάτω κείμενο σας αφορά. Επισκεφτήκαμε τη Σαντορίνη στις αρχές Ιουλίου και ενθουσιαστήκαμε από το ιδιαίτερο τοπίο της.

Το μόνο αρνητικό σημείο ήταν το ξενοδοχείο, το οποίο είχαμε κλείσει. Είχαμε προσπαθήσει να κάνουμε την καλύτερη επιλογή για αυτό φροντίσαμε να μπούμε στα κατάλληλα site και να ενημερωθούμε για τις επιλογές μας. Ως καλύτερη λύση μας φάνηκε το ξενοδοχείο «Κυκλαδονήσια», το οποίο είχε και μια ιστοσελίδα που ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα (www.kykladonisia.com). Είναι μέσα στα Φηρά, απέχει από το κέντρο της πόλης 5 λεπτά, η τιμή ήταν 70 ευρώ με πρωινό και τέλος είχε πισίνα, αρκετά σημαντικό προσόν, αν σκεφτείς ότι οι παραλίες της Σαντορίνης δεν είναι και οι καλύτερες των Κυκλάδων. Η τιμή ήταν μέτρια για Φηρά και τις ανέσεις που προσέφερε μια και φίλοι, πλέον, μου λένε ότι μέσα στα Φηρά βρήκαν ξενοδοχεία με τις ίδιες ανέσεις στα 60 με 65 ευρώ και έχουν μείνει πολύ ικανοποιημένοι.

Το ξενοδοχείο δε το διακρίνεις εύκολα, δεν έχει θέσεις parking και πρέπει να κατηφορίσεις αρκετά για να παρουσιαστεί μπροστά σου. Πιστέψτε με, με τις βαλίτσες δεν είναι και ότι καλύτερο. Φτάνοντας να δείτε το δωμάτιο τι ζητάτε? Εγώ κάθε φορά που πηγαίνω διακοπές αυτό που απαιτώ, όχι ζητώ, είναι καθαριότητα. Ήταν η πρώτη φορά στα 17 χρόνια που κάνω διακοπές, χωρίς τους γονείς μου, που συνάντησα τέτοια βρωμιά. Ο χώρος αν και τεράστιος μύριζε μούχλα, δεν υπήρχαν παράθυρα να μπαίνει από πουθενά φως ή αέρας. Στο μπάνιο σιχαινόσουν να πατήσεις καθώς είχε υδραυλικά προπολεμικά και σκουριασμένα ενώ μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα συμπλήρωνε το ντεκόρ της βρωμιάς και της ντροπής. Στην ντουλάπα δε θα έβαζες ποτέ τα ρούχα σου εκτός αν ήθελες να τα πετάξεις ενώ οι πετσέτες και τα σεντόνια μύριζαν έντονα μούχλα.

Όταν κλείσαμε αυτό το δωμάτιο εμπιστευτήκαμε το site που είχαμε δει, όπως και άλλες φορές για πολλά ξενοδοχεία. Βέβαια δεν υπήρχε τίποτα που να αναφέρεται στο site και να μην υπάρχει στην πραγματικότητα. Απλά όλα ήταν υλοποιημένα με τον πιο άθλιο τρόπο.

Ως μια τελευταία προσπάθεια να αποδείξω στον εαυτό μου ότι κάτι καλό θα υπάρχει και ίσως μπορεί το δικό μας δωμάτιο να ήταν σε τέτοια κατάσταση και να σώζονταν οι διακοπές μας αν ζητάγαμε αλλαγή δωματίου ήταν να πάω να δω την πισίνα. Δε θα τολμούσα να βάλω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι εκεί μέσα γιατί θα φοβόμουν τη μόλυνση, όχι να μπω και να κολυμπήσω. Αυτό ήταν το ποτήρι που ξεχείλισε. Δε σκεφτόμουν ούτε την προκαταβολή που είχαμε πληρώσει -122 ευρώ – ούτε την ταλαιπωρία. Θα αλλάζαμε ξενοδοχείο.

Είναι τόσο κρίμα να είσαι σε ένα νησί που θεωρείται από τα ομορφότερα στο κόσμο, να έχεις δείξει καλή πίστη σε αυτά που σου έχουν πουλήσει, να τα αγοράζεις χωρίς να κάνεις ούτε παζάρια ούτε να μεμψιμοιρείς για τιμές και για πιθανές ελλείψεις και να έρχεται ένας εξυπνάκιας που επιζητά εύκολο και γρήγορο κέρδος και να προσπαθεί να σου τα χαλάσει όλα. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που γράφω για να μην το επιλέξει κανένας άλλος και χαλάσει με αυτό τον τρόπο τις διακοπές του. Ευτυχώς εμείς μπορέσαμε την ίδια μέρα να κλείσουμε εύκολα ένα υπέροχο ξενοδοχείο για το οποίο θα γράψω σύντομα.

Δεν μπορώ να παραλείψω επίσης την απαράδεκτη συμπεριφορά του ιδιοκτήτη, ο οποίος προσπάθησε να μου πει ότι χάρη μας κάνει που μας αφήνει να φύγουμε και δε μας ζητά και άλλα χρήματα εκτός της προκαταβολής. Ηρέμησε μόνο όταν τον απείλησα ότι θα φέρω την τουριστική αστυνομία και θα κάνω καταγγελία. Δεν ξέρω αν αυτά ισχύουν που έλεγα, πάντως έπιασαν τόπο. Φυσικά δε ζήτησε ούτε συγγνώμη και δεν επέστρεψε τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων ως δείγμα καλής πρόθεσης. Δεν πειράζει, εμείς περάσαμε θαυμάσια από εκεί και πέρα και αυτόν τον αφήνω στη κριτική των πελατών του.

Αλήθεια θα μπορούσατε να μου πείτε, αν γνωρίζετε ποια δικαιώματα έχουμε στην περίπτωση που το δωμάτιο δεν πληρεί τις προϋποθέσεις καθαριότητας και τι γίνεται με τα χρήματα που δίνεις ως προκαταβολή?

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι.